Monique van Vooren begon haar filmcarrière in Europa en verhuisde daarna naar de Verenigde Staten, waar ze het Amerikaanse staatsburgerschap verkreeg. In totaal werkte ze mee aan veertien films. Tot haar vroege rollen behoren Giannina in Demain il sera trop tard (1950), Lyra « She-Devil » in Tarzan et la Diablesse (1953), Éliane in Série noire (1955), Irène in Ça va barder (1955) en de titelvermelding in Dix mille chambres à coucher (1957). Later verscheen ze in de Amerikaanse film Joyeux anniversaire (1959), de Franco-Italo-Duitse coproductie Le Décaméron (1971), Les Noces de cendre (1973), een kleine rol in Wall Street (1987) en een film van Sean Stone uit 2012. Daarnaast trad ze tussen 1957 en 1970 op in zes Amerikaanse tv-series, waaronder een aflevering van The Trials of O'Brien en twee afleveringen van Batman. Ook werkte ze in Amerikaanse musicals en revues, met onder meer twee optredens op Broadway in New York.
- Hoe ontwikkelde de filmcarrière van Monique van Vooren zich tussen Europa en de Verenigde Staten?
- In welke televisie- en toneelproducties trad Monique van Vooren op?
- Welke filmrollen speelde Monique van Vooren in haar loopbaan?
- In welke films speelde Monique van Vooren mee?
- Welke theaterrollen speelde Monique van Vooren op Broadway?
Filmcarrière tussen Europa en de Verenigde Staten
Monique van Vooren begon haar filmcarrière in Europa en verhuisde daarna naar de Verenigde Staten, waar ze ook de Amerikaanse nationaliteit verwierf. In totaal werkte ze mee aan veertien films. Haar filmografie omvat onder meer de Italiaanse film Demain il sera trop tard van Léonide Moguy uit 1950, de Franse film Série noire van Pierre Foucaud uit 1955 en de Amerikaanse film Joyeux anniversaire van David Miller uit 1959. Later verscheen ze ook in de Frans-Italiaans-Duitse coproductie Le Décaméron van Pier Paolo Pasolini uit 1971 en in de Amerikaanse film Les Noces de cendre van Larry Peerce uit 1973. In 1987 had ze een kleine rol in Wall Street van Oliver Stone. Daarnaast speelde ze in een film van Sean Stone uit 2012.
Televisie en Broadway
Monique van Vooren verscheen als zichzelf en speelde in zes Amerikaanse tv-series tussen 1957 en 1970. Zo was ze te zien in een aflevering van The Trials of O'Brien in 1965 en in twee afleveringen van Batman in 1968. Naast haar televisieoptredens trad ze ook op in Amerikaanse musicals en revues, met onder meer twee optredens op Broadway in New York. Ze stond op Broadway in een revue in 1953-1954 en opnieuw in een musical in 1975.
Filmrollen in de jaren vijftig en zeventig
Monique van Vooren speelde in verschillende films tussen 1950 en 1973. In 1950 was zij te zien als Giannina in Demain il sera trop tard, geregisseerd door Léonide Moguy. Drie jaar later vertolkte zij Lyra « She-Devil » in Tarzan et la Diablesse van Kurt Neumann. In 1955 speelde zij achtereenvolgens Éliane in Série noire van Pierre Foucaud en Irène in Ça va barder van John Berry. Daarna volgden kleinere en vermelde rollen, zoals de fille au générique de début in Dix mille chambres à coucher van Richard Thorpe in 1957 en een showgirl in Gigi van Vincente Minnelli in 1958. In 1959 speelde zij Jeanette Revere in Joyeux anniversaire van David Miller. Na een pauze in de opgesomde filmografie dook zij opnieuw op in 1967 als Plethora in Fearless Frank van Philip Kaufman. In de jaren zeventig speelde zij onder meer de reine Skull in Le Décaméron van Pier Paolo Pasolini in 1971, La femme allemande in Les Noces de cendre van Larry Peerce in 1973 en La baronne Katrin Frankenstein in Chair pour Frankenstein van Paul Morrissey en Antonio Margheriti, eveneens in 1973.
Filmrollen
Monique van Vooren speelde in verschillende films en televisiewerken uiteenlopende rollen. In 1965 vertolkte zij Eve St. Clair in The Trials of O'Brien. Drie jaar later speelde zij Clean in Batman. In 1987 was zij te zien als Une femme au club « 21 » in Wall Street, geregisseerd door Oliver Stone. Later, in 2012, verscheen zij als Monique in Greystone Park, geregisseerd door Sean Stone.
Theater op Broadway
In 1953-1954 trad Monique van Vooren op in John Murray Anderson's Almanac op Broadway. In die productie vertolkte zij meerdere rollen, waaronder een lid van het gezelschap, een gast op het bal, de verloofde van de winter, de koningin, een dame, de danseres van Hold 'Em Joe en de presentatrice van La Pistachio. In 1975 verscheen zij opnieuw op Broadway in de musical Man on the Moon, geproduceerd door Andy Warhol, waarin zij de rol van Venus speelde.