Jean Rey was een Belgische liberale politicus. Hij werd geboren in Luik in een protestants gezin en studeerde rechten aan de Universiteit van Luik, waar hij in 1926 zijn doctoraat in de rechten behaalde. Daarna begon hij als advocaat bij het hof van beroep in Luik. Hij sloot zich aan bij de Liberale Partij, werd in 1935 gemeenteraadslid van Luik en won in 1939 een zetel in de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers. In 1940 werd hij als reserveofficier gemobiliseerd, diende tijdens de Slag om België en werd door de Duitsers gevangengenomen. De rest van de oorlog bracht hij door als krijgsgevangene in Oflag XD bij Fischbeck. Na de Tweede Wereldoorlog pleitte Rey voor de federalisering van België. In 1947 steunde hij samen met vijf parlementsleden een wetsvoorstel over de organisatie van een federale staat en stelde hij een grondwet voor die België moest omvormen tot een confederatie van Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Later was hij Europees commissaris voor Externe Betrekkingen van 1958 tot 1967 en tweede voorzitter van de Europese Commissie van 1967 tot 1970. Het academiejaar 1983-1984 aan het College of Europe werd ter ere van hem genoemd.
- Welke belangrijke Europese functies bekleedde Jean Rey en hoe werd hij later geëerd?
- Hoe verliepen de vroege jaren en de eerste politieke stappen van Jean Rey?
- Hoe zette Jean Rey zich na de Tweede Wereldoorlog in voor de federalisering van België?
- Welke rol speelde Jean Rey na de Tweede Wereldoorlog in de opbouw van de Europese instellingen?
- Welke rol speelde Jean Rey na de Tweede Wereldoorlog en hoe wordt hij herdacht?
Europese functies en erkenning
Jean Rey was een Belgisch liberaal politicus. Van 1958 tot 1967 was hij Europees commissaris voor Externe Betrekkingen. Daarna werd hij van 1967 tot 1970 de tweede voorzitter van de Europese Commissie. Zijn betekenis voor Europa werd later ook erkend: het academiejaar 1983-1984 aan het Europacollege werd ter ere van hem genoemd.
Jonge jaren en politieke opgang
Jean Rey werd geboren in Luik in een protestants gezin. Hij studeerde rechten aan de Universite de Liege en behaalde er in 1926 een doctoraat in de rechten. Daarna begon hij als advocaat aan het hof van beroep in Luik. Hij sloot zich aan bij de Liberale Partij en bouwde geleidelijk een politieke loopbaan uit. In 1935 werd hij verkozen tot gemeenteraadslid van Luik, en in 1939 behaalde hij een zetel in de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers. In dezelfde periode was hij ook lid van de clandestiene vrijmetselaarsloge L'Obstinee. Tijdens de mobilisatie van 1940 werd Rey als reserveofficier opgeroepen. Hij diende tijdens de Slag om Belgie, maar werd door de Duitsers gevangengenomen. De rest van het conflict bracht hij door als krijgsgevangene, onder meer in Oflag XD bij Fischbeck.
Pleidooi voor federalisering
Na de Tweede Wereldoorlog pleitte Jean Rey voor de federalisering van België. In 1947 werkte hij samen met vijf parlementsleden aan een wetsvoorstel over de organisatie van een federale staat in België. Hij stelde ook een grondwet voor die België moest omvormen tot een confederatie van Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Het Belgische Parlement weigerde echter om het voorstel voor een federale staat in overweging te nemen.
Europese verantwoordelijkheid en institutionele groei
Na de Tweede Wereldoorlog nam Jean Rey verschillende belangrijke regerings- en Europese functies op. Hij was minister van Wederopbouw van 1949 tot 1950 en minister van Economie van 1954 tot 1958. In die periode werkte hij ook mee aan de ontwikkeling van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en nam hij deel aan de onderhandelingen over de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie.
Van 1958 tot 1967 was Rey lid van de Hallstein-Commissie van de CEE, waar hij verantwoordelijk was voor de externe betrekkingen. Tussen 1964 en 1967 speelde hij ook een rol in de Kennedy-Round-onderhandelingen. In 1967 volgde hij Walter Hallstein op als voorzitter van de Europese Commissie. Daarmee werd hij de eerste voorzitter van de samengevoegde Commissie van de CSCE, de CEE en de EAEC.
Als voorzitter versterkte Rey de communautaire instellingen. Hij vergrootte de bevoegdheden van het Europees Parlement en pleitte voor verkiezing via algemeen stemrecht. In 1968 hield hij toezicht op de voltooiing van de douane-unie. Ook speelde hij in 1969 een belangrijke rol op de Top van Den Haag. Hij steunde bovendien de herlancering van de Europese integratie via een Economische en Monetaire Unie en Europese Politieke Samenwerking. In Den Haag droeg hij ook bij aan het feit dat Frankrijk zijn verzet tegen de toetreding van het Verenigd Koninkrijk tot de EEG liet varen.
In 1970 kreeg hij steun voor het voorstel rond de eigen middelen van de Gemeenschap. Daardoor werden de inkomsten van de Gemeenschap verzekerd via douanerechten, landbouwheffingen en een deel van de btw-opbrengst. Naast zijn Europese mandaten was Rey van 1964 tot 1974 voorzitter van de raad van bestuur van het College van Europa in Brugge, van 1974 tot 1978 voorzitter van de Europese Beweging, lid van de Jean Monnet Stichting voor Europa, en in 1979 werd hij lid van het eerste Europees Parlement dat via algemeen stemrecht werd verkozen.
Na de Tweede Wereldoorlog
Na de Tweede Wereldoorlog werd Jean Rey de éminence grise van de Franstalige liberalen die in 1976 de Parti Réformateur et Libéral Wallon vormden. Hij overleed in Luik. Ter nagedachtenis aan hem werd een plein naar hem genoemd in de Europese wijk van Brussel, en ook een straat in het 15e arrondissement van Parijs draagt zijn naam.