Wouter Weylandt was een Belgische professionele wielrenner die uitkwam voor een UCI ProTeam. Hij werd in september 2004 lid van de ploeg en nam toen deel aan onder meer de Memorial Rik Van Steenbergen en de Grote Prijs Jef Scherens. In 2004 behaalde hij ook de twaalfde plaats in de Circuit Franco-Belge. In 2005 werd hij prof en maakte hij zijn eerste professionele seizoen mee, dat werd verstoord door mononucleose die aan het begin van dat jaar werd vastgesteld. Datzelfde jaar won hij GP Briek Schotte en eindigde hij vijfde in de Memorial Rik Van Steenbergen en de Nationale Prijs. In 2006 behaalde hij meerdere ereplaatsen, waaronder de tweede plaats in Nokere Koerse, winst in GP Vichte en de puntenklassementsoverwinning in de Ronde van Polen. Zijn eerste grote overwinning was de 17e etappe van de Vuelta a España in 2008. In 2010 won hij de derde etappe van de Giro d'Italia. Hij overleed na een valpartij tijdens de derde etappe van de Giro d'Italia in 2011.
- Welke belangrijke koersen won Wouter Weylandt en hoe kwam hij om het leven?
- Hoe ontwikkelde Wouter Weylandt zich van zijn eerste koersen bij de ploeg tot zijn zeges en ereplaatsen tussen 2004 en 2009?
- Hoe verliep Wouter Weylandts carrière rond de Giro van 2010 en zijn overstap naar 2011?
- Hoe kwam Wouter Weylandt om het leven tijdens de Giro d’Italia van 2011?
- Hoe werd Wouter Weylandt herdacht in de dagen en jaren na zijn ongeval?
- Welke belangrijke uitslagen behaalde Wouter Weylandt in 2005 en 2006?
- Welke belangrijkste uitslagen behaalde Wouter Weylandt tussen 2007 en 2011?
Sportieve hoogtepunten en overlijden
Wouter Weylandt was een Belgische profwielrenner bij een UCI ProTeam. Zijn eerste grote overwinning behaalde hij in de 17e etappe van de Vuelta a Espana van 2008. Daarna won hij ook de derde etappe van de Giro d'Italia in 2010. In 2011 kwam Weylandt om het leven na een val in de derde etappe van de Giro d'Italia.
Doorbraak en overwinningen tussen 2004 en 2009
Wouter Weylandt sloot zich in september 2004 aan bij de ploeg en reed toen onder meer de Memorial Rik Van Steenbergen en de Grote Prijs Jef Scherens. In datzelfde jaar werd hij twaalfde in de Circuit Franco-Belge. In 2005 maakte hij de overstap naar de profs en kwam hij ook uit voor de Belgische ploeg in de categorie onder 23 op het wereldkampioenschap op de weg. Zijn eerste profseizoen werd echter bemoeilijkt door mononucleose, die al aan het begin van 2005 werd vastgesteld. Toch behaalde hij dat jaar al enkele sterke resultaten: hij won de GP Briek Schotte aan het einde van het seizoen en werd vijfde in de Memorial Rik Van Steenbergen en in de Nationale Ploegkoers.
In 2006 zette Weylandt verdere stappen. Hij werd vijfde in de Driedaagse van West-Vlaanderen, tweede in Nokere Koerse en won daar de bunchsprint achter Bert Roesems. Daarnaast won hij de GP Vichte, de puntenklassementen van de Ronde van Polen en werd hij vijfde in het Kampioenschap van Vlaanderen. Het jaar 2007 bracht opnieuw meerdere successen. In maart won hij een rit in de Driedaagse van West-Vlaanderen en hij eindigde er uiteindelijk tweede in het algemeen klassement, op vijf seconden van Jimmy Casper. Verder won hij de Tour van Groene Hart, werd hij vierde in de GP van het Schelde en schreef hij ritten op zijn naam in de Ronde van België, de Ster Elektrotoer en de Eneco Tour. In de Ronde van Polen droeg hij na de ploegentijdrit zelfs een dag lang de gele leiderstrui.
Ook in 2008 bleef Weylandt vaak vooraan meespelen. Hij won Nokere Koerse in de sprint, werd tweede in de Tour van Groene Hart, met Tomas Vaitkus voor zich, en derde in Gent-Wevelgem, achter Óscar Freire en Aurelien Clerc. Later dat jaar nam hij deel aan de Vuelta a Espana als lead-out voor Tom Boonen. Toch zorgde hij zelf ook voor een ritzege, toen hij de zeventiende etappe in Valladolid won. Daarnaast won hij de Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden.
In 2009 volgden nog nieuwe resultaten. Weylandt won de Memorial José Samyn na een ontsnapping met Rémi Cusin en pakte ook een rit in de Driedaagse van West-Vlaanderen. In april werd hij elfde in Parijs-Roubaix, een uitslag die zijn aanwezigheid in de top van de klassiekers verder bevestigde.
Seizoen 2010 en overgang naar 2011
Eind 2009 en begin 2010 kreeg Weylandt publieke kritiek van Quick Step-manager Patrick Lefevere. In mei 2010 won hij de sprint van de derde etappe in de Ronde van Italië, maar later moest hij die Giro verlaten door gastro-enteritis waarvoor hij in het ziekenhuis werd opgenomen. Na 2010 werd zijn contract bij de ploeg niet verlengd. Voor 2011 tekende hij bij een pas gevormde UCI ProTeam-ploeg. Daar was hij de tweede sprinter achter Daniele Bennati en werd hij voor de Giro van 2011 opgesteld als lead-out van Bennati. Toen Bennati uitviel, werd Weylandt de belangrijkste sprinter van de ploeg in die Giro.
Ongeval in de Giro d’Italia
In de derde etappe van de Giro d’Italia 2011 kwam Wouter Weylandt ten val tijdens een afdaling in de frazione Isola di Borgonovo, in de gemeente Mezzanego. Hij keek vlak voor een lichte bocht naar links over zijn linkerschouder naar andere renners, verloor daarna de controle en raakte de voorste rand van een lage betonnen vangrail aan de linkerkant van de weg. Vervolgens werd hij naar de rechterkant van de weg geslingerd, waar hij opnieuw een obstakel raakte. Volgens Dr. Tredici, de medisch eindverantwoordelijke van de Giro, was hij bij impact al duidelijk overleden. Hij had een fataal letsel opgelopen en zijn hart stopte onmiddellijk na de klap. De verwondingen waren zeer zwaar: de botsing met de muur veroorzaakte bijzonder ernstige trauma’s, met onder meer ernstige schade aan inwendige organen en schedelbreuken in het gezicht en aan de basis van de schedel. De autopsie bevestigde dat hij ter plaatse overleden was, zonder te lijden. De medische ploeg van de Giro en de teamarts van Garmin probeerden hem nog ongeveer 45 minuten te reanimeren, terwijl zijn longen werden gedroogd, vloeistoffen werden toegediend en adrenaline en atropine werden gegeven om hartslag en ademhaling te ondersteunen. Een noodteam was per helikopter onderweg, maar de letsels bleken te zwaar om nog te kunnen helpen. Weylandt droeg een helm, zoals verplicht voor profrenners sinds mei 2003. Hij was de vierde renner die in de geschiedenis van de Giro d’Italia om het leven kwam.
Eerbetonen na de zware crash
De dag na het ongeval werd de etappe geneutraliseerd als eerbetoon. De ploegen reden om beurten op kop tijdens die geneutraliseerde rit, terwijl alle renners zwarte rouwbanden droegen. Aan de start speelde een Bersaglieri-band "Il Silenzio", en langs het parcours hielden supporters troostberichten en replica’s van zijn rugnummer 108 omhoog. Ook luidden overal langs de rit de kerkklokken in rouw.
Leopard Trek mocht als eerbetoon als eerste over de finish komen. Tyler Farrar reed arm in arm met leden van Leopard Trek over de streep en stapte na de etappe volledig uit de koers. Ook de volledige ploeg van Leopard Trek kondigde na het ongeval haar opgave in de wedstrijd aan. Weylandts rugnummer 108 werd daarna uit gebruik genomen in de Giro d’Italia.
In de jaren nadien bleven de eerbetonen volgen. Op 4 juli 2011 vormde Tyler Farrar bij zijn ritzege in de Tour de France met beide handen een W als verwijzing naar Weylandt. Voor de start van de derde etappe van de Giro d’Italia in 2012 was er een korte ceremonie en een minuut stilte. Op 9 mei 2013 hield Mark Cavendish rugnummer 108 omhoog ter herinnering op de tweede verjaardag van het ongeval, en na zijn zege in de zesde etappe van de Giro d’Italia deed hij dat opnieuw op het podium. Op de veertiende verjaardag van Weylandts dood droeg Mads Pedersen zijn overwinning in de eerste etappe van de Giro d’Italia op aan zijn nagedachtenis.
Resultaten in 2005 en 2006
In 2005 liet Wouter Weylandt zich al opmerken met een 6de plaats in het eindklassement van de Circuit Franco-Belge en een 9de plaats in de Grand Prix de Fourmies. Een jaar later zette hij die lijn voort met meerdere sterke resultaten. Zo won hij het puntenklassement van de Tour de Pologne en werd hij tweede in de Nokere Koerse. Daarnaast eindigde hij 5de in het algemeen klassement van de Driedaagse van West-Vlaanderen en ook 5de in het Kampioenschap van Vlaanderen. Verder werd hij 7de in zowel Halle-Ingooigem als de Grand Prix Pino Cerami.
Overwinningen en ereplaatsen tussen 2007 en 2011
In 2007 zette Wouter Weylandt meerdere resultaten neer. Hij won de Ronde van het Groene Hart, de eerste etappe van de Ronde van België, de tweede etappe van de Ster Elektrotoer en de vijfde etappe van de Eneco Tour. Daarnaast werd hij tweede in het eindklassement van de Driedaagse van West-Vlaanderen en won hij er ook de derde etappe. In datzelfde jaar behaalde hij nog een vierde plaats in de Scheldeprijs, een zesde plaats in de Veenendaal-Veenendaal, een achtste plaats in de Nationale Sluitingprijs en een tiende plaats in het eindklassement van de Circuit Franco-Belge.
In 2008 volgden opnieuw enkele opvallende prestaties. Weylandt won de zeventiende etappe in de Vuelta a España, evenals Nokere Koerse en de Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden. Verder werd hij tweede in de Ronde van het Groene Hart, derde in Gent-Wevelgem en vijfde in het eindklassement van de Circuit Franco-Belge. Ook noteerde hij een zesde plaats in de Dutch Food Valley Classic en een achtste plaats in de Scheldeprijs.
Een jaar later, in 2009, won hij Le Samyn en de derde etappe van de Driedaagse van West-Vlaanderen. Daarnaast eindigde hij negende in Dwars door Vlaanderen en tiende in Parijs-Roubaix. In 2010 voegde hij nog twee etappezeges toe: de derde etappe in de Giro d'Italia en de vierde etappe in de Circuit Franco-Belge. Dat jaar werd hij ook tweede in de Nationale Sluitingsprijs, vijfde in de Scheldeprijs en vijfde in de Omloop van het Houtland, terwijl hij achtste werd in Parijs-Tours. In 2011 sloot hij deze reeks af met een negende plaats in Rund um Köln.