Geert Bourgeois is een Belgisch politicus van de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Hij was medeoprichter van de N-VA in 2001 en is sinds 2019 lid van het Europees Parlement. Daarvoor was hij van 2014 tot 2019 minister-president van Vlaanderen. Eerder zetelde hij in de federale Kamer van volksvertegenwoordigers voor de Volksunie van 1995 tot 2001 en daarna voor de N-VA van 2001 tot 2004. Sinds 1976 is hij actief in de lokale en regionale politiek in Vlaanderen.
Bourgeois volgde middelbaar onderwijs aan het Sint-Jozefsinstituut in Izegem en studeerde rechten aan de Universiteit Gent van 1970 tot 1975. Tijdens het middelbaar werd hij lid van de Katholieke Studentenactie (KSA). In 1975 trouwde hij met Betty Hoste; samen richtten zij een advocatenkantoor op en kregen zij twee zonen.
- Welke politieke functies heeft Geert Bourgeois bekleed?
- Wie waren de ouders van Geert Bourgeois?
- Hoe verliep de studie en politieke vorming van Geert Bourgeois?
- Hoe verliep Geert Bourgeois’ politieke loopbaan in de Izegemse gemeenteraad?
- Hoe ontwikkelde Geert Bourgeois zijn politieke loopbaan binnen de Volksunie en de Kamer van Volksvertegenwoordigers?
- Waarom verzette Geert Bourgeois zich tegen het Lambermont-akkoord?
- Hoe ontwikkelde de politieke carrière van Geert Bourgeois zich bij de Volksunie en de N-VA?
- Hoe ontwikkelde de politieke loopbaan van Geert Bourgeois zich tussen 2003 en 2010?
- Hoe verliep de politieke loopbaan van Geert Bourgeois van 2010 tot 2019?
Politieke loopbaan
Geert Bourgeois is een Belgisch politicus van de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) en is sinds 1976 actief in de lokale en regionale politiek in Vlaanderen. In 2001 was hij medeoprichter van de N-VA. Daarvoor zetelde hij van 1995 tot 2001 in de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers voor de Volksunie. Van 2001 tot 2004 was hij opnieuw lid van die Kamer, ditmaal voor de N-VA. Later was hij van 2014 tot 2019 minister-president van Vlaanderen. Sinds 2019 is hij lid van het Europees Parlement.
Familieachtergrond
Geert Bourgeois was de zoon van Emiel Bourgeois, geboren in Hulste op 10 oktober 1918. Emiel Bourgeois werkte als onderwijzer in het lager onderwijs. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij beschuldigd van collaboratie en bracht hij enige tijd in de gevangenis door. Later werd hij gerehabiliteerd en benoemd tot directeur van de lagere school waar hij eerder had lesgegeven. Hij overleed in 1998. Emiel Bourgeois was gehuwd met de in Izegem geboren Gaby Vens (1920–2015). Samen kregen zij twee zonen en twee dochters.
Studie en politieke vorming
Geert Bourgeois liep secundair onderwijs aan het Sint-Jozefscollege in Izegem. Tijdens die schooltijd sloot hij zich aan bij de Katholieke Studentenactie (KSA). In 1966 richtte hij samen met zijn broer Kris en klasgenoot Koen Baert een Blauwe Vaandel-groep van pater Boucquillon op. Toen die groep fuseerde met het Verbond van de Vlaamse Nationale Jeugd (VNJ), verliet hij de lokale afdeling. Daarna raakte hij betrokken bij de Vlaams-Nationale Studentenunie en het Taal Aktie Komitee. Op zeventienjarige leeftijd werd hij secretaris van de lokale afdeling van Volksunie en voorzitter van de jongerenafdeling van Volksunie in Izegem. Van 1970 tot 1975 studeerde hij rechten aan de Universiteit Gent. In 1975 trouwde hij met Betty Hoste. Samen richtten zij een advocatenkantoor op en kregen zij twee zonen.
Gemeentepolitiek in Izegem
Geert Bourgeois nam in 1976 voor het eerst deel aan de gemeenteraadsverkiezingen in Izegem. Hij werd toen verkozen met 997 voorkeurstemmen, maar kon zijn zetel pas in 1977 opnemen door zijn dienstplicht. In 1982 werd hij herverkozen, het jaar waarin de Volksunie ook in de gemeenteraad vertegenwoordigd raakte. Daarna werd hij bij de gemeenteraadsverkiezingen stelselmatig opnieuw verkozen. Na de verkiezingen van 1988 werd hij schepen in de gemeenteraad, een mandaat dat hij uitoefende tot 1994. Tijdens zijn gemeentelijke loopbaan was hij schepen voor Openbare Werken, Stedenbouw, Kernvernieuwing, Handel, Kleine Zelfstandigen en Industrie, en Juridische Zaken. Van 2013 tot 2018 was hij voorzitter van de Izegemse gemeenteraad. Hij bleef gemeenteraadslid tot 2018, maar stelde zich dat jaar niet meer kandidaat. Daarnaast nam hij vanaf 1977 deel aan alle nationale verkiezingen.
Politieke loopbaan in de Volksunie
Geert Bourgeois trad toe tot het nationaal bestuur van de Volksunie en was van 1990 tot 1993 voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Mandatarissen. In 1995 werd hij verkozen tot lid van het federaal parlement. In de Kamer van Volksvertegenwoordigers legde hij zich toe op juridische aangelegenheden en op dossiers over de verschillende gemeenschappen van België. Hij wist meerdere wetsvoorstellen van eigen initiatief goedgekeurd te krijgen, waaronder de Wet op de bronbescherming. Daarnaast verwierf hij landelijke bekendheid als lid van de Dutroux-commissie en door zijn rol in de Octopusonderhandelingen. In 1996 trad hij toe tot de partijleiding van de Volksunie. Twee jaar later werd hij fractieleider van de Volksunie in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en in 2000 verkoos het ledenbestand van de Volksunie hem tot algemeen partijvoorzitter.
Verzet tegen het Lambermont-akkoord
Geert Bourgeois verzette zich tegen het Lambermont-akkoord, ook al had het partijbestuur van de Volksunie het goedgekeurd. Hij stemde niet in met het akkoord, in tegenstelling tot de richtlijnen van de partij. Nadat het partijbestuur het Lambermont-akkoord had gesteund, legde hij zijn functie als partijvoorzitter neer.
Van de Oranjeshofgroep tot de N-VA
Binnen de Volksunie was Geert Bourgeois betrokken bij de Oranjeshofgroep, samen met Frieda Brepoels, Erik Defoort, Ben Weyts en Bart De Wever. Deze groep keerde zich tegen de koers van de partij onder Bert Anciaux en pleitte voor een conservatieve, onafhankelijke Vlaams-nationalistische richting. De oppositie tegen Anciaux droeg bij aan de uiteindelijke breuk binnen de Volksunie. Bij een ledenreferendum behaalde de groep net geen 50 procent van de stemmen. In november 2001 richtte Bourgeois de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) op. Hij was er van 2001 tot 2004 de eerste partijvoorzitter en leidde de partij in de oppositie tegen de paarse coalitieregering. In die periode schreef hij ook het boek De puinhoop van paars-groen, waarin hij kritiek uitte op de Belgische regering van 1999 tot 2002.
Minister in de Vlaamse Regering en terugkeer naar het parlement
In mei 2003 werd Geert Bourgeois herkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers als enige N-VA-kandidaat. Hij behield dat federale mandaat tot 2004. Bij de Vlaamse verkiezingen van 13 juni 2004 werd hij verkozen in de kieskring West-Vlaanderen en zetelde hij iets meer dan een maand als lid van het Vlaams Parlement, tot 22 juli 2004. Op die datum trad hij toe tot de Vlaamse Regering en werd hij in de regering-Leterme I Vlaams minister van Bestuurszaken, Buitenlands Beleid, Media en Toerisme. In juli 2004 werd hij als lid van het Vlaams Parlement opgevolgd door Jan Loones en als N-VA-voorzitter door Bart De Wever.
Op 22 september 2008 diende Bourgeois zijn ontslag in als zittend minister in de Vlaamse Regering. Daardoor kwam ook een einde aan het kartel met CD&V. Nadien nam hij opnieuw zijn zetel op in het Vlaams Parlement, waar hij bleef tot juni 2009, en hij ging in oppositie tegen de regering die hij net had verlaten. Bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 werd hij opnieuw rechtstreeks verkozen in West-Vlaanderen. Op 13 juli 2009 werd hij in de regering-Peeters II benoemd tot viceminister-president en minister, bevoegd voor Bestuurszaken, Lokaal en Provinciaal Beleid, Inburgering, Toerisme en de Vlaamse Rand. Op 24 juli 2009 kreeg hij daarbovenop de bevoegdheid Onroerend Erfgoed toegewezen. Zijn mandaat als lid van het Vlaams Parlement droeg hij over aan Wilfried Vandaele. In juni 2010 trok Bourgeois als lijsttrekker voor de provincie West-Vlaanderen opnieuw naar de federale verkiezingen.
Van Vlaams minister-president naar Europees Parlementslid
Bij de federale verkiezingen van juni 2010 werd Geert Bourgeois verkozen tot lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Op 5 juli 2010 legde hij tijdelijk zijn functie als Vlaams minister neer om de eed af te leggen als volksvertegenwoordiger. Twee dagen later werd hij opnieuw tot minister benoemd en nam hij ontslag uit de Kamer.
Op de inaugurale zitting van 17 juni 2014 werd hij beëdigd als lid van het Vlaams Parlement. Enkele weken later, op 25 juli 2014, legde hij de eed af als minister-president van Vlaanderen. Zijn zetel in het Vlaams Parlement ging diezelfde dag over naar Bert Maertens. Op 2 december 2015 bracht het Vlaams Parlement in plenaire vergadering officieel hulde aan Bourgeois voor zijn twintig jaar dienst.
Voor de Vlaamse regionale verkiezingen van 2019 maakte hij bekend geen kandidaat te zijn voor een tweede ambtstermijn als minister-president. Wel werd aangekondigd dat hij de lijst van N-VA zou trekken voor de Europese parlementsverkiezingen, die op dezelfde dag plaatsvonden. Op 26 mei 2019 werd hij verkozen tot lid van het Europees Parlement. Op 2 juli 2019 nam hij ontslag als Vlaams minister-president om zijn mandaat als Europarlementslid op te nemen. Hij werd opgevolgd door Liesbeth Homans. In het Europees Parlement sloot hij zich samen met andere N-VA-Europarlementsleden aan bij de ECR-fractie.