Jean-Michel Folon was een kunstenaar die zich toelegde op aquarel, etsen, zeefdruk, illustraties, mozaïeken en glas-in-lood. In 1969 hield hij zijn eerste tentoonstelling van aquarellen in de Galerij Lefebre in New York. Daarna volgden tentoonstellingen in Tokio en in de galerij Il Milione in Milaan in 1970, evenals presentaties in het Musée des Arts Décoratifs in Parijs, het Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam en het Institute of Contemporary Arts in Londen. Zijn werk werd ook getoond in onder meer het Musée Picasso in Antibes, het Museo Correr in Venetië, het Museo de Bellas Artes in Buenos Aires, het Metropolitan Museum of Art in New York, La Pedrera in Barcelona, Bunkamura in Tokio en het Olympisch Museum in Lausanne. Hij nam deel aan de XXVste Biënnale van Venetië en aan de selectie van Belgische kunstenaars op de XXVste Biënnale van São Paulo in 1973, waar hij de Grote Prijs voor Schilderkunst ontving. In 1974 maakte hij Ein Baum stirbt – Un albero muore in Lugano. Hij ontwierp ook talrijke affiches, vaak voor humanitaire doelen. Rond 1988 maakte hij zijn eerste houten beelden en later werkte hij verder in klei, gips, brons en marmer, terwijl hij bleef schilderen.
- Hoe ontwikkelde de loopbaan van Jean-Michel Folon zich vanaf het einde van de jaren zestig?
- In welke musea en galerieën stelde Jean-Michel Folon zijn werk tentoon?
- Welke opdrachten en onderscheidingen kreeg Jean-Michel Folon in de latere fase van zijn carrière?
- In welke musea en kunstinstellingen werden de tentoonstellingen van Jean-Michel Folon georganiseerd?
- Hoe ontwikkelde Jean-Michel Folon zijn werk en tentoonstellingen in de latere jaren?
- Welke commerciële opdracht maakte Jean-Michel Folon voor SNAM?
- Wanneer en waar stierf Jean-Michel Folon, en wat is bekend over zijn kinderen?
- Op welke manieren werd Jean-Michel Folon in de populaire cultuur genoemd of als inspiratiebron aangehaald?
Internationale erkenning en artistieke diversificatie
In 1969 hield Jean-Michel Folon zijn eerste tentoonstelling van aquarellen in Galerie Lefebre in New York. Een jaar later was zijn werk te zien in Tokio en in Galerie Il Milione in Milaan. Hij nam ook deel aan de XXVe Biënnale van Venetië. In 1973 werd hij opgenomen in de selectie van Belgische kunstenaars op de XXVe Biënnale van São Paulo, waar hij de Grote Prijs voor Schilderkunst ontving.
Zijn werk concentreerde zich op aquarel, ets, zeefdruk, illustraties, mozaïek en glas-in-lood. In 1974 maakte hij in Lugano het werk Ein Baum stirbt – Un albero muore. Daarnaast ontwierp hij talrijke affiches, vaak voor humanitaire doelen. Rond 1988 begon hij ook met het maken van zijn eerste houten sculpturen. Later vervaardigde hij sculpturen in klei, gips, brons en marmer, terwijl hij tegelijk bleef schilderen.
Tentoonstellingen in binnen- en buitenland
In de loop van zijn carrière werd het werk van Jean-Michel Folon op tal van tentoonstellingen getoond in Europa, Noord- en Zuid-Amerika en Azië. In 1971 was er een tentoonstelling in het Musée des Arts Décoratifs in Parijs, gevolgd door presentaties in Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam in 1976 en in het Institute of Contemporary Arts in Londen in 1977. Later waren er tentoonstellingen in het Musée Picasso in Antibes in 1984, het Museo Correr in Venetië in 1986 en het Museo de Bellas Artes in Buenos Aires in 1987. In 1990 werd zijn werk getoond in het Metropolitan Museum of Art in New York, in 1993 in La Pedrera in Barcelona en in 1995 in Bunkamura in Tokio. In 1996 was er een tentoonstelling in het Olympisch Museum in Lausanne, gevolgd door een tentoonstelling op een niet nader genoemde locatie in Bologna in 1996-1997. In 1999 presenteerde Galerie Guy Pieters in Sint-Pauwels een tentoonstelling met grote sculpturen.
Latere loopbaan en erkenning
In 1971 begon Jean-Michel Folon met het maken van korte televisiefilms voor het programma *Italiques* van Marc Gilbert, met muziek van Ennio Morricone; vanaf 1975 verzorgde hij ook de begin- en eindsequenties voor de Franse zender Antenne 2, wat hij bleef doen tot 1984. Daarnaast maakte hij in 1974 de muurschildering *Magic City* voor de Brusselse metro en in 1975 *Waterloo Station* voor de metro van Londen. Hij ontwierp affiches voor theater en opera, onder meer voor het Spoleto Festival in 1978 en het Teatro Olimpicio in 1987, en ook filmposters zoals *La spirale* van Armand Mattelart en Chris Marker in 1976 en *The Purple Rose of Cairo* van Woody Allen in 1985. In 1981 werkte hij aan toneel- en operadecors in Genève en Brussel, en in 1989 in Venetië en Rome.
Folon maakte ook houten sculpturen en logotypes voor Éditions Larousse en voor de tweehonderdste verjaardag van de Franse Revolutie in 1989, evenals voor Philexfrance in datzelfde jaar. In 1989 vervaardigde hij tapijten voor de Congreszaal van Monaco. Later maakte hij schepen in 1990, logo’s, waaronder het vogelembleem voor de Paralympische Winterspelen van Tignes-Albertville in 1992, en kerkramen in 1992. In 1997 realiseerde hij de sculptuur *La mer, ce grand sculpteur* in Knokke, en in 1999 een Palio-vlag voor Siena.
In 2000 opende de Fondation Folon een presentatie van de kern van zijn werk in de regio. Een jaar later kreeg hij in het Castelo de São Jorge in Lissabon een grote retrospectieve van zijn sculpturen. In 2003 ontwierp hij decors voor Puccini’s *La Bohème* voor het Puccini Festival in Italië. Folon werd ook onderscheiden met het Legioen van Eer door president Jacques Chirac in het Élysée-paleis en werd in 2004 ambassadeur van UNICEF. In 2005 volgde een grote retrospectieve van zijn werk in het Palazzo Vecchio en het Forte de Belvedere in Florence. Daarnaast publiceerde hij tekeningen in kranten, vooral in de Verenigde Staten, en illustreerde hij boeken van onder meer Franz Kafka, Ray Bradbury, Jorge Luis Borges, Guillaume Apollinaire, Jacques Prévert, Boris Vian, Guy de Maupassant, Albert Camus, Herbert George Wells, Jean de La Fontaine en Romain Gary onder de naam Émile Ajar.
Tentoonstellingen in binnen- en buitenland
Jean-Michel Folon had tentoonstellingen die werden georganiseerd in het Musée des Arts Décoratifs in Parijs in 1971 en in de Arts Club of Chicago in 1972. Later volgden onder meer het Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam in 1976, Transworld Art in Washington, D.C. in 1977 en het Musée d’Art Moderne de Liège in 1978. In de jaren 1980 en 1990 waren er ook tentoonstellingen in het Musée Picasso in Antibes in 1984, het Correr Museum in Venetië in 1985, het Metropolitan Museum of Art in New York in 1990, La Pedrera in Barcelona in 1993, het Bunkamura Museum in Tokio in 1995 en het Olympisch Museum in Lausanne in 1996.
Affiches, brieven en stichting
Jean-Michel Folon dankte Giorgio Soavi voor de publicatie van zijn eerste affiches voor Olivetti in Milaan. In 1975 bracht hij het boek «Lettres à Giorgio» uit, met veertig enveloppen die elk een originele aquarel bevatten en gericht waren aan Giorgio Soavi. In de jaren negentig besliste hij een stichting op te richten in het Kasteel van Solvay in Terhulpen. Later organiseerde hij in 2005, onder leiding van Marilena Pasquali, een tentoonstelling van Jean-Michel Folon in Florence, die zes jaar later aanleiding gaf tot de permanente Folon-tentoonstelling in de Giardino delle Rose in Florence.
Commerciële opdracht voor SNAM
Jean-Michel Folon maakte een reclamefilmpje voor SNAM over methaan. In dat spotje gebruikte hij de soundtrack "Dolorosa" van Michel Colombier.
Overlijden en gezin
Jean-Michel Folon stierf op 20 oktober 2005 in Monaco, op 71-jarige leeftijd. Hij werd begraven op de begraafplaats van Monaco. Hij had twee kinderen, Catherine en François. Beide kinderen waren gehandicapt en overleden op jonge leeftijd.
Invloed in de populaire cultuur
Jean-Michel Folon werd in de populaire cultuur meermaals genoemd als bron van inspiratie. In 1980 verwees het nummer "Les sommets blancs de Wolfgang" op het album *Pilote sur les ondes* naar hem. In 1985 verscheen het lied "Comme dans les dessins de Folon", geschreven door Philippe Delerm, op het album *La langue de chez nous* van Yves Duteil. In 2014 noemde zanger Calogero de soundtracks van Ennio Morricone en de vliegende mannen van Folon als inspiratiebronnen. In 2015 verwees Cyril Houplain naar Folon als inspiratie voor het visuele universum van het album *Nous deux (Ma mélodie)* van M, alias Matthieu Chedid.