Stoffel Vandoorne is een Belgische autocoureur, geboren op 26 maart 1992 en opgegroeid in Roeselare in West-Vlaanderen. Hij begon op zesjarige leeftijd met karten en behaalde ondanks een gebrek aan financiële middelen successen in nationale en internationale kartingcompetities. In 2010 maakte hij de overstap naar de juniorformules en won hij de F4 Eurocup met de FFSA Academy. Twee jaar later volgde de titel in de Eurocup Formula Renault. Daarna eindigde hij tweede in de 3.5 Series in 2013 en opnieuw tweede in de GP2 Series in 2014. In 2015 won hij het GP2-kampioenschap met zeven zeges en 16 podiumplaatsen in 21 starts. Sinds 2013 is hij lid van het McLaren Young Driver Programme. Vandoorne maakte zijn Formule 1-debuut bij McLaren tijdens de Grote Prijs van Bahrein in 2016, toen hij inviel voor Fernando Alonso en meteen zijn eerste punten scoorde. Hij reed in de Formule 1 van 2016 tot 2018, won in 2021-22 het Formule E-wereldkampioenschap met Mercedes en kwam daarna uit voor DS Penske en Maserati in Formule E. Daarnaast is hij test- en reservecoureur voor Aston Martin in de Formule 1 en rijdt hij in het FIA World Endurance Championship voor Peugeot.
- Hoe verliep de opmars van Stoffel Vandoorne van karting tot en met Formule 1?
- Hoe verliep Stoffel Vandoornes loopbaan in Formule E en zijn overstap naar sportwagenraces?
- Hoe kwam Stoffel Vandoorne in aanraking met de autosport?
- Hoe verliep de juniorencarriere van Stoffel Vandoorne van karting tot en met Super Formula?
- Hoe ontwikkelde Stoffel Vandoorne zich binnen McLaren en wat presteerde hij in zijn eerste Formule 1-seizoenen?
- Welke reserve- en simulatorrollen vervulde Stoffel Vandoorne na zijn McLaren-periode?
- Hoe verliep Stoffel Vandoornes carrière in de Formule E bij HWA Racelab en Mercedes-EQ?
- Hoe verliep de Formule E-carrière van Stoffel Vandoorne vanaf zijn eerste successen tot aan zijn wereldtitel?
- Hoe ontwikkelde Stoffel Vandoorne zijn sportscarcarrière van zijn debuut in de WEC tot zijn rol bij Peugeot?
Van karting naar de wereldtop
Stoffel Vandoorne werd geboren op 26 maart 1992 en groeide op in Roeselare in West-Vlaanderen. Hij begon al met karting toen hij zes jaar oud was en boekte daar succes in nationale en internationale wedstrijden, ondanks een gebrek aan financiële steun. In 2010 zette hij de stap naar de juniorformules en won meteen de F4 Eurocup met de FFSA Academy. Twee jaar later volgde opnieuw een titel in de Eurocup Formula Renault.
In 2013 eindigde hij als vicekampioen in de 3.5 Series, achter Kevin Magnussen. Een jaar later reed hij in de GP2 Series met ART en werd hij opnieuw tweede, ditmaal achter Jolyon Palmer. In 2015 pakte hij dan de GP2-titel, met zeven zeges en 16 podiumplaatsen in 21 starts. Sinds 2013 maakte hij ook deel uit van het McLaren Young Driver Programme.
Zijn Formule 1-debuut volgde op de Grote Prijs van Bahrein in 2016, waar hij inviel voor de geblesseerde Fernando Alonso bij McLaren. In die race scoorde hij meteen zijn eerste puntenfinish en kwalificeerde hij zich ook voor teamgenoot Jenson Button. Daarna was hij in 2017 en 2018 voltijds Formule 1-coureur aan de zijde van Alonso. In die twee seizoenen behaalde hij verschillende puntenfinishes, waarna hij eind 2018 door McLaren werd vrijgegeven. Nadien vervulde hij reserve- en testrollen voor McLaren, Mercedes, Racing Point en Aston Martin.
Succes in Formule E en uitstap naar endurance
Stoffel Vandoorne maakte voor het seizoen 2018-19 de overstap naar Formule E met HWA. In de Hong Kong ePrix behaalde hij zijn eerste polepositie in de klasse. In 2019-20 behield hij zijn zitje bij het nieuw gevormde Mercedes Formule E-team. Dat seizoen sloot hij af als tweede in het kampioenschap, achter António Félix da Costa, en hij pakte zijn eerste overwinning in Formule E tijdens race zes van de Berlin ePrix.
In zijn derde seizoen met Mercedes veroverde Vandoorne de wereldtitel in Formule E. In het seizoen 2021-22 verzamelde hij acht podiumplaatsen en won hij de Monaco ePrix. Daarna verhuisde hij voor het seizoen 2022-23 naar DS Penske. Na twee seizoenen zonder overwinning verliet hij DS Penske om zich bij Maserati aan te sluiten.
Naast Formule E stapte Vandoorne in 2021 over naar sportwagenraces. Met Jota eindigde hij toen als tweede in de LMP2-klasse van het FIA World Endurance Championship. In 2023 sloot hij zich ook aan bij het Peugeot 9X8 Hypercar-project en maakte hij zijn debuut in de hoogste WEC-klasse tijdens de 6 Uur van Fuji.
Beginjaren in de autosport
Stoffel Vandoorne werd geboren op 26 maart 1992 in Roeselare, West-Vlaanderen. Op zesjarige leeftijd kwam hij voor het eerst in contact met de autosport tijdens een bezoek aan de kartbaan van World Karts in Kortrijk, in Vlaanderen, België. Nadat de eigenaar van de baan hem een mini-kart gaf, begon hij met karten.
Van karting naar de top van de Formule-opleidingen
De juniorencarriere van Stoffel Vandoorne begon onder moeilijke financiele omstandigheden, waardoor hij zich in zijn kartingjaren slechts drie tot vier keer per jaar kon inschrijven. Toch behaalde hij al op zestienjarige leeftijd de titel van Belgisch KF2-kampioen. In 2009 werd hij tweede in de CIK-FIA World Cup in de KF2-categorie en won hij ook de 'steering wheel'-wedstrijd van de Royal Automobile Club of Belgium. Die overwinning leverde hem 45.000 euro aan prijzengeld op, waarmee hij zijn autosportcarriere kon starten in de F4 Eurocup 1.6.
In 2010 zette hij de stap naar de eenzitterij met deelname aan de F4 Eurocup 1.6, waarin hij meteen de titel pakte met zes zeges en drie podiumplaatsen. Dat bezorgde hem ook een plaats in de FIA Driver Academy. Een jaar later reed hij voor KTR in de Eurocup Formula Renault 2.0 en werd hij vijfde algemeen, met een podium op de Hungaroring. In dezelfde periode eindigde hij derde in de Formula Renault 2.0 Northern European Cup met acht podiums.
In 2012 sloot Vandoorne zich aan bij Josef Kaufmann Racing in de Eurocup Formula Renault 2.0. Hij won het kampioenschap met tien punten voorsprong, na vier zeges en zes podiumplaatsen. In de Northern European Cup won hij vijf van de zeven races waarin hij startte. In 2013 reed hij voor Fortec Motorsport in de Formula Renault 3.5 en werd hij tweede, met vier overwinningen en tien podiumplaatsen, waaronder een zege op Spa-Francorchamps.
Begin 2014 maakte hij zijn debuut in GP2 bij ART. Hij won meteen de sprintrace in Bahrein, behaalde vier opeenvolgende poleposities en vier zeges, en eindigde als tweede achter Jolyon Palmer. In 2015 keerde hij terug naar ART, met Nobuharu Matsushita als ploeggenoot, en won hij de GP2-titel met vijf feature-racezeges, twaalf podiumplaatsen en vier poleposities. Daarna reed hij in 2016 voor Dandelion Racing in Super Formula, waar hij vierde werd met twee zeges en een pole op Fuji Speedway.
Doorbraak bij McLaren in de Formule 1
In februari 2013 sloot Stoffel Vandoorne zich aan bij McLaren's Young Driver Programme, onder begeleiding van manager Richard Goddard. In die periode werkte hij ook samen met McLaren-sportdirecteur Sam Michael en hoofd communicatie Matt Bishop. Die laatste was Vandoorne al in 2011 voorgesteld door Alex Wurz. Een jaar later, in januari 2014, werd Vandoorne aangekondigd als derde rijder voor McLaren in de Formule 1. Tegelijk nam hij de rijtaken op zich in de GP2 Series voor ART Grand Prix.
Zijn eerste echte optreden in een Grand Prix volgde op 31 maart 2016, toen hij Fernando Alonso verving tijdens de Grand Prix van Bahrein. Vandoorne kwalificeerde zich als 12de en eindigde als 10de, waarmee hij de eerste reserve-rijder werd die punten scoorde bij zijn debuut sinds Sebastian Vettel op de Grote Prijs van de Verenigde Staten in 2007.
Op 3 september 2016 werd bekend dat hij Jenson Button zou vervangen en in 2017 Fernando Alonso zou flankeren. In zijn eerste volledige seizoen bij McLaren behaalde hij 13 punten, tegenover 17 voor Alonso. Over dat seizoen noteerde hij ook een DNS en vijf DNF's, terwijl hij in Hongarije, Maleisië en Singapore in de top tien finishte. Op 23 augustus 2017 werd hij behouden voor het seizoen 2018. Dat jaar begon met drie puntenfinishes in de eerste vier races, maar tegen de Grote Prijs van Japan was dat momentum weggezakt en stond zijn totaal op acht punten. Tussen de Grote Prijs van Azerbeidzjan en die van Mexico volgde bovendien een lange puntenloze periode. Uiteindelijk sloot hij 2018 af als zestiende in het rijderskampioenschap en als achtste op de Formula 1 Power Rankings na Abu Dhabi.
Reserve- en simulatorrollen bij verschillende teams
Op 3 september 2018 werd bekend dat Stoffel Vandoorne McLaren aan het einde van het seizoen 2018 zou verlaten. Daarna bleef hij actief in de Formule 1 in verschillende ondersteunende rollen bij meerdere teams. In 2019 was hij simulatorrijder voor Mercedes. In 2020 werd hij door Mercedes genoemd als een van de reserverijders, terwijl hij tegelijk ook beschikbaar werd gesteld als reservecoureur voor Racing Point. Daarnaast was hij in 2020 ook simulatorrijder voor McLaren, binnen een overeenkomst tussen Mercedes en beide teams die hem van 2020 tot 2022 beschikbaar maakte als reservecoureur voor McLaren. Mercedes koos hem niet als rijder voor de Sakhir Grand Prix van 2020, nadat Lewis Hamilton positief had getest op COVID-19. Wel kreeg hij later dat jaar een kans in de seizoensafsluitende Abu Dhabi Young Drivers Test, waar hij voor Mercedes reed naast zijn Formule E-teamgenoot Nyck de Vries. In 2021 stond Vandoorne opnieuw op de lijst van reservecoureurs van McLaren. Ook in 2022 werd hij niet gekozen als rijder voor de laatste wintertest in Bahrein, nadat Daniel Ricciardo positief had getest op COVID-19. Vanaf 2023 verbond Aston Martin hem als reserve- en simulatorrijder aan het team, samen met de Formule 2-kampioen van 2022, Felipe Drugovich. In datzelfde jaar werd hij ook opnieuw reservecoureur voor McLaren. In augustus 2023 reed hij de Aston Martin AMR23 tijdens een bandentest op Spa-Francorchamps. Voor 2024 bleef hij reserve driver bij Aston Martin en reed hij opnieuw een Aston Martin AMR24 tijdens een bandentest op Spa-Francorchamps.
Doorbraak en successen in de Formule E
In het seizoen 2018-19 reed Stoffel Vandoorne voor HWA Racelab in de Formule E, waar hij samen met Gary Paffett het rijdersduo vormde. Hij maakte zijn debuut in de klasse slechts drie weken nadat hij de Formule 1 had verlaten. In zijn eerste race eindigde hij als 17e. Tijdens de Hong Kong ePrix van 2019 behaalde hij voor het eerst de pole position in de kwalificatie, maar hij viel uit in de race door een driveshaftprobleem. Enkele maanden later behaalde hij in de Rome ePrix zijn eerste podiumplaats in de Formule E met een derde plek. Zijn debuutseizoen sloot hij af als 16e in de eindstand met 35 punten.
In 2019-20 stapte Vandoorne over naar Mercedes-Benz EQ, waar hij samen met Nyck de Vries reed. Hij begon sterk met twee opeenvolgende podiumplaatsen in de eerste twee races van het seizoen. Daarna volgden mindere resultaten in de ePrix van Mexico en Marrakesh. Bij de onderbreking van het seizoen stond hij 29 punten achter leider António Félix da Costa. Na de herneming in Berlijn scoorde hij in vier van de zes races punten en won hij de seizoensfinale. Daarmee eindigde hij tweede in het kampioenschap, op 71 punten van António Félix da Costa.
Ook in 2020-21 bleef hij rijden voor Mercedes-EQ Formula E Team naast Nyck de Vries. Hij won de tweede race van de Rome ePrix van 2021 en behaalde twee derde plaatsen, in Valencia en Berlijn. In de eindstand werd hij negende. Samen met De Vries hielp hij Mercedes bovendien aan de eerste Teams' Championship-titel in dat seizoen. Hun samenwerking werd voortgezet in 2021-22, opnieuw bij Mercedes-EQ.
Doorbraak en titel in de Formule E
Stoffel Vandoorne begon zijn Formule E-carriere in het seizoen 2021-22 meteen sterk met een poleposition in Diriyah. In de eerste race daar eindigde hij tweede, nadat hij Attack Mode niet had geactiveerd. De dag nadien startte hij vanaf de twaalfde plaats, maar hij reed nog naar een zevende plaats en zette bovendien de snelste ronde neer. Ook in Mexico-Stad liet hij zich opmerken, al werd hij daar vlak voor het einde uit de race genomen door Lucas di Grassi.
Daarna volgden meerdere sterke resultaten. In Rome pakte Vandoorne een derde plaats door zijn poleposition op zaterdag om te zetten in een podium. In Monaco boekte hij zijn eerste overwinning van het seizoen. In Berlijn volgden twee derde plaatsen, en ook in Jakarta en Marrakesh scoorde hij punten. In New York City profiteerde hij van problemen bij zijn titelrivalen en reed hij naar een vierde en een tweede plaats. Daardoor kwam hij aan de leiding in het klassement.
In Londen herhaalde hij de resultaten van de vorige ronde, met onder meer een knappe inhaalrace van de dertiende naar de vierde plaats op zondag. Voor de seizoensfinale in Seoel stond hij 36 punten voor op Mitch Evans. Evans won op zaterdag, terwijl Vandoorne in die race vijfde werd. Op zondag finishte hij tweede en stelde hij de titel veilig. Daarmee bezorgde hij Mercedes zowel de wereldtitel bij de rijders als bij de teams.
Voor het seizoen 2023 stapte Vandoorne over naar DS Penske, waar hij samen reed met Jean-Eric Vergne. De nieuwe Formula E Gen3-chassis bracht echter moeilijkheden voor het team, waardoor het seizoen teleurstellend verliep. Vandoorne haalde geen podiums en scoorde slechts een poleposition in Sao Paulo. Hij sloot het jaar af als elfde in de stand, op 51 punten van teamgenoot Vergne.
Van debuut in de WEC tot Peugeot
In april 2019 reed Stoffel Vandoorne twee wedstrijden in de WEC voor SMP Racing in het seizoen 2018-2019. Hij bestuurde daarbij de Russische BR1 No.11-prototype samen met Vitaly Petrov en Mikhail Aleshin, onder meer tijdens de 6 Hours of Spa-Francorchamps en de 24 Hours of Le Mans. In Spa-Francorchamps reed hij de eerste stint in moeilijke weersomstandigheden met sneeuw, hagel en regen, en het trio eindigde er als derde in de LMP1-klasse. Ook in de 24 Hours of Le Mans behaalde hij samen met Petrov en Aleshin de derde plaats.
In november 2022 zou Vandoorne de 2023 Peugeot Hypercar testen op het Bahrain International Circuit, maar door appendicitis nam hij niet deel. Wel werd hij in 2023 aangesteld als reservecoureur voor Peugeot Sport in de Hypercar-categorie. Later dat jaar verving hij de geblesseerde Nico Müller bij Peugeot tijdens de 6 Hours of Fuji en finishte hij als zevende.
Voor 2024 staat Vandoorne op het programma als fulltime rijder bij Peugeot Sport in het FIA World Endurance Championship, samen met Nico Müller en Loïc Duval. Na de 6 Hours of Fuji in 2025 liep zijn contract met het Peugeot Hypercar-programma af, waarna hij voor de laatste ronde in Bahrein werd vervangen door Théo Pourchaire. Een maand na september 2025 werd bekendgemaakt dat zijn contract met Peugeot voor het seizoen 2026 werd verlengd.