Plastic Bertrand is een Belgische artiest, geboren in Brussel. Hij is actief als zanger, muzikant, auteur-componist, producer, editor en televisiepresentator. Hij is vooral bekend van het nummer Ça plane pour moi, een poppunklied uit 1977.
Hij werd geboren in Brussel als zoon van een Franse vader en een Oekraïense moeder, die elkaar hadden ontmoet in een concentratiekamp. Op achtjarige leeftijd kreeg hij een drumstel, en op zijn negende richtte hij zijn eerste groep op als zanger en drummer. Zijn band Passing the time werd geboekt door het Nederlandse radiostation Radio Veronica voor de eerste tournee. Later studeerde hij muziektheorie en percussie aan de muziekschool. Hij behaalde een diploma aan het Athénée Adolphe Max in Brussel en bracht een jaar door aan het Saint-Luc Design Institute in afwachting van toelating tot het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1975 bracht Hubble Bubble zijn eerste, gelijknamige album uit. Op dat album werd hij vermeld als songwriter, zanger en drummer onder de naam Roger Junior. Na het overlijden van de bassist bij een ongeval keerde de groep zich uiteen. In 1977 daagde de Belgische rockjournalist Bert Bertrand producer Lou Deprijck uit om het eerste Franse punknummer op te nemen, wat leidde tot Ça plane pour moi.
- Wie is Plastic Bertrand en waarvoor is hij vooral bekend?
- Hoe verliepen de jeugd en opleiding van Plastic Bertrand?
- Hoe verliep Plastic Bertrands periode bij Hubble Bubble?
- Hoe kwam Plastic Bertrand aan zijn naam en hoe verliep de geschiedenis van Ça plane pour moi?
- Hoe ontwikkelde Plastic Bertrand zijn carrière in de jaren 80 en 90?
- Hoe ontwikkelde Plastic Bertrand zijn loopbaan in de jaren 2000, van televisie en kunst tot erkenning en nieuwe projecten?
- Welke optredens, samenwerkingen en projecten had Plastic Bertrand tussen 2006 en 2014?
- Welke eerbetuiging kreeg Plastic Bertrand en waar trad hij in de zomer van 2025 op?
Achtergrond en bekendheid
Plastic Bertrand werd geboren in Bruxelles en is Belgisch. Hij is actief als zanger, muzikant, auteur-componist, producer, uitgever en televisiepresentator. Hij is vooral bekend door het nummer "Ça plane pour moi", een poppunklied uit 1977. Dat nummer werd zijn bekendste werk en zorgde ervoor dat zijn naam breed bekend raakte.
Vroege jaren en muzikale opleiding
Plastic Bertrand werd in Brussel geboren als zoon van een Franse vader en een Oekraïense moeder die elkaar ontmoetten in een concentratiekamp. Op zijn achtste kreeg hij een drumstel, en een jaar later richtte hij zijn eerste band op, waarin hij zong en drumde. Zijn band Passing the time werd door de Nederlandse radiozender Radio Veronica geboekt voor haar eerste tournee. Later studeerde hij muziektheorie en percussie aan de muziekacademie. Hij behaalde ook een diploma aan het Atheneum Adolphe Max in Brussel. In afwachting van zijn toelating tot het Koninklijk Conservatorium van Brussel bracht hij een jaar door aan het Saint-Luc Design Institute in Brussel. Daarna verdeelde hij zijn tijd tussen studies aan het Conservatorium, repetities en concerten met zijn band, en werk als stage manager in het Koninklijk Theater van de Galerijen.
Hubble Bubble en het einde van de groep
In 1975 bracht Hubble Bubble, de groep van Biographie, zijn eerste gelijknamige album uit. Op dat album werd Biographie vermeld als songwriter, zanger en drummer, onder de naam Roger Junior. De bezetting viel echter al snel uiteen nadat de bassist omkwam bij een ongeluk op de terugweg van een repetitie. Daardoor hield de groep op te bestaan.
De doorbraak met Ça plane pour moi
In 1977 daagde de Belgische rockjournalist Bert Bertrand producer Lou Deprijck uit om de eerste Franse punksong op te nemen. De demo van Ça plane pour moi werd de dag na die uitdaging opgenomen. Het nummer was geschreven door tekstschrijver Yvan Lacomblez, geïnspireerd door Michel Delpechs Tu me fais planer, en werd gecomponeerd en uitgevoerd door Lou Deprijck. Daarna stelde Lou Deprijck Roger Jouret een contract voor om zijn solocarriere te beginnen, en hij gaf hem de artiestennaam Plastic Bertrand. Die naam verwees zowel naar de plastieken kledij die punkers droegen als naar Roger Jourets vriend Bert Bertrand. Er kwam ook een Engelse bewerking van het nummer, Jet Boy, Jet Girl, gemaakt door Elton Motello, alias Alan Ward. In 2010 besloot een gerechtelijk verslag op basis van een heropname dat Lou Deprijck de echte zanger van Ça plane pour moi was, al bleef de juridische status van Plastic Bertrand als officiële uitvoerder ongewijzigd. Plastic Bertrand verklaarde aan Le Soir dat hij niet de echte uitvoerder was, maar kwam later op die uitspraak terug.
Nieuwe projecten in de jaren 80 en 90
In deze periode bleef Plastic Bertrand actief in verschillende muziek- en media-projecten. Hij schreef en nam de muzikale vertelling Abbacadabra op met Daniel Balavoine en Anni-Frid Lyngstad. Ook verscheen hij in de film Légitime Violence en werkte hij mee aan soundtracks met Vladimir Cosma, onder meer voor Astérix et la Surprise de César. In 1987 vertegenwoordigde hij Luxemburg op het Eurovisiesongfestival met Amour, amour, een lied dat hij samen met Alec Mansion schreef. Een jaar later bracht hij een nieuw dancealbum in beatstijl uit, met daarop het nummer Slave to the Beat. Tijdens de jaren 90 verdiepte hij zich in muziekproductie en uitgeverij. In 1994 nam hij het album Suite Diagonale op met Jacques Lanzmann en Marc Lavoine. Daarnaast richtte hij samen met Pierrette Broodthaers het bedrijf MMD op en produceerde hij albums voor onder meer David Janssen.
Televisie, kunst en erkenning
In de jaren 2000 bleef Plastic Bertrand geregeld op Europese televisie verschijnen, onder meer in Eurotrash op Channel 4 en Clarkson op BBC Two. Hij presenteerde ook de tweemaandelijkse show Duel gedurende twee seizoenen op RTBF. Daarnaast opende hij in Brussel de Broodthaers & Bertrand Art Gallery.
Zijn werk kreeg ook artistieke erkenning. Het Musée d'Art Contemporain de Valenciennes en Jacques Charlier eerden hem met een tentoonstelling van 120 zeefdrukken. In dezelfde periode verscheen hij in de korte film Baoum van Thierry Dory en dook hij op in het album van de groep Get Ready in het begin van de jaren 2000.
In 2002 trok hij door Europa en bracht hij het album Ultra terrestre uit. Een jaar later werd hij benoemd tot directeur van Star Academy op de Belgische zender RTL TVI. In 2003 vierde hij zijn 25 jaar carrière in het Cirque royal, met gasten zoals de Platters. Datzelfde jaar presenteerde hij Hit Story, een programma van Jean-Luc Delarue op France 3, en speelde hij in de film Casablanca Driver van Maurice Barthélemy.
In 2004 nam hij deel aan het Bal en blanc electrofestival in Quebec en nam hij er het duet Machine op met DJ Frigid. Hij werd in België benoemd tot Ridder in de Kroonorde door koning Albert II. In 2005 nam hij deel aan het tweede seizoen van La Ferme Célébrités op TF1, schonk hij aan de vereniging Perce-neige voor de verdediging van personen met een handicap, en koos Jean-Pierre Mocky hem om samen met Michel Serrault te spelen in Le Bénévole. Dat jaar gaf hij in België ook een concert met symfonisch orkest voor de 175ste verjaardag van het land. In 2006 werd zijn parcours nog gevolgd in de documentaire Plastic court toujours van journalist Olivier Monssens, uitgezonden op BeTV, RTBF en France 3.
Nieuwe optredens, samenwerkingen en projecten
In 2006 trad Plastic Bertrand op op verschillende festivals in Quebec en op de Francofolies de Spa. Hij stond ook in het Stade Roi Baudouin voor Mémorial Van Damme en gaf op 1 oktober een concert met zanger Daan. Datzelfde jaar trad hij samen met Daan live op in het Amerikaans Theater in Brussel, in het kader van Radio Een. In 2007 nam hij met Xavier Cafeine het negende studioalbum op en nam hij deel aan een tour in Australie. In 2008 verscheen de biografie Ça plane… Delires et des larmes van Olivier Monssens bij Editions du Rocher. In februari van dat jaar nam hij met de Duitse groep The BossHoss de single Ça plane pour moi/Un homme responsable op. Later in 2008 sloot hij zich aan bij de RTL Disco Show-tour en bracht hij het album Dandy Bandit uit. In 2009 begon hij met het filmen van de Arte-film On a kidnappé Plastic Bertrand van Chad Chenouga, met Bruno Solo en Carole Richert. Hij trad dat jaar op op het Festival d'ete de Quebec met Lost Fingers, nam een track op voor hun album Rendez-vous rose en zong ook 4 Love met Alec Mansion voor het album van Leopold Nord et Eux. Op het einde van 2009 stond hij in de Olympia. In 2010 reisde hij naar Vancouver voor de openingsceremonie van de Winterspelen en deed hij daar een DJ-set, gevolgd door een duet met Misteur Valaire. Ook nam hij in dat jaar met Young Assassins een concept-EP op met herwerkte Amerikaanse standards en trad hij met Philippe Katerine op in Taratata. In 2011 modelleerde hij voor Objectif O, gekleed door Kriss Van Assche voor Dior Homme. In 2012 zong hij voor de Belgische Restos du coeur voor het derde opeenvolgende jaar en nam hij Notre Liberté op met Pascal Obispo en Amel Bent. In 2013 nam hij deel aan het Bal Populaire in Brussel in aanwezigheid van koning Albert II, koningin Paola, koning Philippe en koningin Mathilde. Ook zong hij in Montreal een duet met Janette Bertrand voor de eindejaarsuitzending En direct de l'univers van Radio-Canada. Begin 2014 nam hij deel aan de cruise Age tendre et tete de bois, speelde hij mee op de tournee Rendez-vous avec les Stars na enkele zomerdata en werkte hij mee aan de tour Stars 80.
Erkenning en optredens in 2025
Plastic Bertrand kreeg een eerbetoon van de stad Brussel, die Manneken-Pis op een niet nader vermelde datum in een kostuum ter ere van hem kleedde. In de zomer van 2025 bracht Biographie een volledig optreden op 9 juli in Alma, tijdens het FestiRame-festival. Twee dagen later, op 11 juli, volgde nog een volledig optreden bij de Grandes Soirées Desjardins in Shawinigan.