Mauro Bianchi is een voormalig autocoureur met Italiaanse roots die zijn gehele carrière onder Belgische licentie reed. Hij werd geboren in Milaan, groeide op in België en bouwde een indrukwekkende loopbaan op in de autosport — van Formule 2 en endurance tot rallying en technische innovatie. Bianchi is tevens bekend als de grootvader van Formule 1-coureur Jules Bianchi en de jongere broer van Le Mans-winnaar Lucien Bianchi.
Zijn carrière omspande meer dan een decennium actief rijden, gevolgd door jaren als ontwikkelingsrijder en uitvinder. Zijn ophangingssysteem, later overgenomen door grote automerken, illustreert hoe diep zijn technische kennis reikte.
- Waar komt Mauro Bianchi vandaan en wie zijn zijn bekende familieleden?
- Hoe begon Mauro Bianchi zijn motorsportcarrière?
- Wat deed Mauro Bianchi bij Abarth?
- Hoe verliep zijn tijd bij Alpine-Renault en waarom stopte hij met racen?
- Welke overwinningen behaalde Bianchi in zijn actieve carrière?
- Welke technische innovatie ontwikkelde Mauro Bianchi na zijn racecarrière?
Familie, roots en een racerijke erfenis
Mauro Bianchi werd geboren in Milaan, in een familie die oorspronkelijk uit die stad afkomstig was. In 1950 verliet het gezin Italië toen zijn vader werk vond als mecanicien bij de Belgische coureur Johnny Claes. Die stap naar België zou bepalend zijn voor Mauro’s hele loopbaan: hij reed zijn gehele wedstrijdcarrière onder Belgische licentie en werd later ook genaturaliseerd tot Belg en vervolgens tot Fransman.
Mauro was de jongere broer van Lucien Bianchi, een gevierd coureur die in 1967 de 24 Uur van Le Mans won. Lucien Bianchi overleed op tragische wijze in 1969 tijdens de voorbereidende trainingen voor diezelfde race. De impact van dat verlies was zo groot dat Mauro na dit drama definitief een punt zette achter zijn actieve racecarrière.
Mauro Bianchi is ook de grootvader van Jules Bianchi, geboren in 1989. Jules Bianchi reed vanaf 2013 in de Formule 1 voor het Marussia F1 Team en overleed na een zwaar ongeluk tijdens de Japanse Grand Prix van 2014. De naam Bianchi draagt daarmee een uitzonderlijk maar ook tragisch gewicht binnen de motorsportgeschiedenis.
Zelden heeft één familie zo diep en zo pijnlijk haar stempel gedrukt op de geschiedenis van de autosport als de familie Bianchi — drie generaties, drie coureurs, drie lot die de grenzen van de sport raakten.
Van Milaan naar het circuit: de vroege jaren
De motorsportdroom van Mauro Bianchi begon dankzij de connectie van zijn vader met Johnny Claes. Claes gaf Mauro de kans om een carrière in de racerij op te bouwen. Bianchi volgde het voorbeeld van zijn oudere broer Lucien en sloot zich aan bij de Écurie Nationale Belge, een van de meest gerenommeerde Belgische renstal van die periode.
In 1960 maakte hij zijn opwachting in de Formule 2, aan het stuur van een Cooper-Climax. Een jaar later, in 1961, nam hij deel aan een niet-kampioenschapswedstrijd in de Formule 1: de Grote Prijs van Modena, met een Emeryson-Maserati. Hij slaagde er echter niet in zich te kwalificeren voor de race.
Deze vroege ervaringen legden de basis voor wat zou komen: een veelzijdige rijder die zich even goed thuis voelde in formulewagens als op lange-afstandscircuits en bergpassen.
Officieel fabriekspiloot bij Abarth (1962–1963)
In 1962 en 1963 was Mauro Bianchi officieel fabriekspiloot bij Abarth, het Italiaanse sportautomerk dat in die jaren uitblonk in enduranceracing en GT-wedstrijden. In die hoedanigheid nam hij deel aan een breed scala aan evenementen:
- De 3 Uur van Sebring (1962 en 1963)
- De 1000 Kilometer van Parijs (1962)
- Een wedstrijd voor wagens onder 2 liter, samen met Hans Herrmann
- De heuvelklim van Rossfeld (1963)
- Een GT 1.3-liter evenement in Aspern (1963)
- De Grote Prijs van Zolder (1963)
- De Auvergne Trophy en een 1-literwedstrijd (1963)
- De Coppa Inter-Europa GT2-wedstrijd (1963)
De twee seizoenen bij Abarth toonden Bianchi’s veelzijdigheid: hij bewoog zich moeiteloos tussen sprintraces, uithoudingsproeven en bergwedstrijden.
| Jaar | Race/Evenement | Klasse |
|---|---|---|
| 1962 | 3 Uur van Sebring | Endurance |
| 1962 | 1000 Kilometer van Parijs | Endurance |
| 1962 | Onder-2-liter wedstrijd (met Hans Herrmann) | GT |
| 1963 | 3 Uur van Sebring | Endurance |
| 1963 | Heuvelklim Rossfeld | Hillclimb |
| 1963 | GT 1.3L Aspern / GP Zolder / Coppa Inter-Europa GT2 | GT / Sprint |
Alpine-Renault, een zwaar ongeluk en het einde van de racecarrière
In 1964 stapte Mauro Bianchi over naar het Alpine-Renault-team, waarmee hij een nieuwe fase in zijn carrière inluidde. Bij Alpine reed hij in de Formule 3, Formule 2 en in enduranceraces. Het waren zijn productiefste jaren als rijder, met talloze overwinningen in heel Europa (zie het volgende onderdeel).
Tijdens de 24 Uur van Le Mans van 1968 reed Bianchi samen met Patrick Depailler. In de loop van die race raakte hij betrokken bij een zwaar ongeluk nabij de beruchte bochten van Tertre Rouge. De verwondingen die hij opliep waren ernstig genoeg om zijn toekomst als actief coureur in gevaar te brengen.
Toen kort daarna, in 1969, zijn broer Lucien om het leven kwam bij Le Mans, nam Mauro de definitieve beslissing om te stoppen met racen. Door het ongeluk van 1968 ontving hij een sociale zekerheidsuitkering. Toch bleef hij tot 1975 actief als ontwikkelingsrijder voor Alpine, waarbij hij zijn technische inzichten inzette zonder zelf op het circuit te moeten verschijnen. Na 1975 verliet hij het team en richtte hij een eigen zaak op in auto-accessoires, die zijn naam droegen.
Overwinningen en hoogtepunten per seizoen
De jaren 1964 tot en met 1967 waren de meest succesvolle van Bianchi’s actieve loopbaan. Hieronder een overzicht van de voornaamste prestaties:
1964 — Intrede bij Alpine
- Overwinning in de Prix de Paris in Rouen, Reims, Clermont-Ferrand en Zolder
- Start in Pau en Wenen in de Trophées de France
- Deelname aan de rally Critérium des Cévennes
1965 — Het meest productieve seizoen
- Zeges in Pau, Monaco, Grand Prix des Frontières, Trophée d’Auvergne, Reims, Nevers, Cognac, Zolder, Coupe de Paris en Albi
- Deelname aan de Tour de Corse met een Alpine A110
- Overwinning in de rally Deux Catalognes met een A110
- Overwinning in de Rallye du Touquet
- Deelname aan toerwagenraces in Zolder met een Abarth
1966 — Internationale uitbreiding
- Overwinningen in de Temporada Argentina, Magny-Cours, Wunstorf, Le Mans, Coupe du Salon en Grand Prix de Macao
1967 — Hoogtepunt in Le Mans
- Overwinning in het Challenge Raymond Sommer
- Bij de 24 Uur van Le Mans: zowel de klassezege als de algehele overwinning
- Start in de Grand Prix van Madrid met een Alpine A210
1968 — Een seizoen dat abrupt eindigde
Voor de Franse Grand Prix van 1968 was Bianchi gepland om de Alpine A350 te besturen. Renault verbood echter het gebruik van de motor, waardoor die deelname niet doorging. Zijn zwaar ongeluk bij Le Mans datzelfde jaar zou het feitelijke einde van zijn actieve racecarrière inluiden.
Technische erfenis: een ophangingsinnovatie die school maakte
Na zijn actieve racecarrière liet Mauro Bianchi een technische erfenis na die verder reikt dan zijn resultaten op het circuit. Hij ontwikkelde een contractief ophangingssysteem dat zich onderscheidt doordat het stijver werkt bij uitvering dan bij invering.
Het principe achter dit systeem is elegant en doeltreffend: door de ophanging asymmetrisch af te stellen, wordt het zwaartepunt van de auto verlaagd in bochten. Dit heeft twee directe voordelen:
- Het koetswerk helt minder over in bochten (minder carrosserie-rol)
- De zijdelingse lastoverdracht naar de buitenste wielen neemt af, wat de grip verbetert
Dit ophangingsconcept trok de aandacht van grote autofabrikanten: het systeem werd later gekopieerd door zowel BMW als Mercedes. Dat twee van de meest vooraanstaande autobouwers ter wereld zijn uitvinding overnamen, getuigt van de praktische waarde en het innovatieve karakter van Bianchi’s technische werk.
Naast zijn eigen uitvindingen werkte Bianchi ook als testrijder voor Venturi, het Franse sportwagenmerk, waarmee hij zijn technische expertise bleef inzetten in de automobielwereld.