Alison Van Uytvanck

Alison Van Uytvanck tijdens het Open van Limoges 2019
Alison Van Uytvanck tijdens het Open van Limoges 2019

Alison Van Uytvanck bouwde in 2011 aan haar eerste successen op het ITF-circuit. Dat jaar won zij vier ITF-enkelspeltitels in Vale Do Lobo, Digione, Edimburgo en Sunderland. Ook bereikte zij de finale in Tessenderlo, waar zij verloor van Anna-Lena Grönefeld. In mei 2011 nam zij deel aan het WTA-toernooi in Brussel, nadat zij in de kwalificaties Chakhnašvili, Siegemund, Hsieh en Schnyder had verslagen. Op het toernooi verloor zij in de tweede ronde van Yanina Wickmayer. Later dat jaar kwalificeerde zij zich voor het hoofdtoernooi in ’s-Hertogenbosch, waar Alexandra Dulgheru haar uitschakelde.

In 2012 won zij haar vijfde ITF-enkelspeltitel in Glasgow en bereikte zij de finale in Kaarst. In februari 2012 maakte zij haar debuut in de Fed Cup tegen Servië. Dat jaar speelde zij opnieuw in Brussel met een wildcard en bereikte zij de kwartfinales, met zeges tegen Ksenija Pervak en Chanelle Scheepers. In 2013 won zij in Taipei haar eerste WTA 125k-titel door Yanina Wickmayer met 6–4, 6–2 te verslaan.

Doorbraak in ITF en WTA

In 2011 won Alison Van Uytvanck vier ITF-enkelspeltitels, in Vale Do Lobo, Digione, Edimburgo en Sunderland. In datzelfde jaar bereikte ze ook de finale in Tessenderlo in België, waar ze verloor van Anna-Lena Grönefeld. Daarnaast nam ze in mei 2011 deel aan het WTA-toernooi van Bruxelles. Daar plaatste ze zich via de kwalificaties door Chakhnašvili, Siegemund, Hsieh en Schnyder te verslaan, maar in de tweede ronde verloor ze van Yanina Wickmayer. In juni 2011 haalde ze het hoofdtoernooi van 's-Hertogenbosch, waar Alexandra Dulgheru te sterk bleek.

In 2012 zette ze haar opmars verder met een vijfde ITF-enkelspeltitel in Glasgow en een finaleplaats in Kaarst, Duitsland. In februari 2012 maakte ze ook haar debuut in de Fed Cup, tegen Servië. Later dat jaar kreeg ze een wildcard voor het WTA-toernooi van Bruxelles. Daar versloeg ze Ksenija Pervak en Chanelle Scheepers, waarna ze de kwartfinales bereikte. In die ronde werd ze uitgeschakeld door Agnieszka Radwańska.

In 2013 behaalde Van Uytvanck haar eerste WTA 125k-titel in Taipei. In de finale versloeg ze Yanina Wickmayer met 6-4, 6-2.

Doorbraak op grote toernooien

Op de Australian Open verloor Alison Van Uytvanck van Viktoryja Azaranka zonder een game te winnen, nadat ze eerder in Hobart via de kwalificaties was geraakt maar daar in een comeback verloor van Anna-Lena Friedsam. Ook in Auckland en Acapulco kende ze vroege uitschakelingen, tegen respectievelijk Alexandra Dulgheru en Mariana Duque Mariño. In Monterrey won ze van Irina Falconi, maar verloor daarna van Kirsten Flipkens; later verloor ze er opnieuw, dit keer van Carla Suárez Navarro. In de eerste rondes van Indian Wells en Miami kwam ze niet verder, en op Wimbledon en de US Open volgden ook nederlagen tegen Tara Moore en Wang Yafan.

Een eerste opvallende internationale doorbraak kwam in Quebec, waar Van Uytvanck de kwartfinales bereikte. Daar versloeg ze Elica Kostova en Barbora Štefková, maar in de kwartfinale moest ze haar meerdere erkennen in Océane Dodin. Niet veel later deed ze het nog beter in dezelfde Canadese stad: ze bereikte de finale door Zhao, Eraković, Dolehide en Tatjana Maria te verslaan. In die finale won ze van Tímea Babos met 5-7, 6-4, 6-1, goed voor haar tweede WTA-titel van haar carrière.

In de maanden daarna bleef ze afwisselend presteren. In Luxemburg geraakte ze via de kwalificaties tot de achtste finales, waar Puig te sterk was. In Linz haalde ze de halve finale, maar verloor ze van Camila Giorgi. Ook in Hobart en Auckland bleef het bij vroege nederlagen, onder meer tegen Polona Hercog en opnieuw Anna-Lena Friedsam. Op de grandslamtoernooien volgden ondertussen nog meerdere uitschakelingen, zoals tegen Petra Martić in Melbourne en tegen Agnieszka Radwańska in Parijs.

Op Roland Garros haalde ze later wel de kwalificaties en verraste ze met een zege tegen Naomi Ōsaka, waarna ze in een comeback verloor van Agnieszka Radwańska. In Wimbledon geraakte ze via de kwalificaties, won ze van Polona Hercog, Garbiñe Muguruza en Anett Kontaveit, en bereikte ze voor het eerst de achtste finales op een grandslamtoernooi. Na Wimbledon bereikte ze ook haar beste ranking, nummer 39. In die achtste finales verloor ze in een comeback van Dar'ja Kasatkina. Later dat seizoen won ze nog het derde WTA-toernooi uit haar carrière in Boedapest, waar ze onder meer Dodin, Buzărnescu, Zhang Shuai, Kužmová en Dominika Cibulková versloeg, en de finale won met 6-3, 3-6, 7-5.

Eindklassering en beste ranking

Aan het einde van het jaar stond Alison Van Uytvanck op plaats 50. Haar beste ranking van het jaar bereikte zij op 13 augustus, toen zij de 37e plaats haalde. Daarmee liet zij in de loop van het seizoen haar sterkste notering optekenen.

Titels, comebacks en internationale uitdagingen

Alison Van Uytvanck begon het jaar in Auckland, waar ze in de eerste ronde werd uitgeschakeld door Bibiane Schoofs. Nadien volgde in Hobart haar eerste seizoenszege, toen ze Madison Brengle versloeg met 7-6(5), 7-5. In de tweede ronde ging ze daar onderuit tegen de latere finaliste Schmiedlova in twee sets. Ook in Melbourne kon ze niet doorgaan, want daar verloor ze in de eerste ronde van Caroline Wozniacki. In Sint-Petersburg haalde ze wel de tweede ronde, maar daar hield de nummer 10 van de wereld, Sabalenka, haar tegen.

Tijdens dezelfde periode werd Van Uytvanck opgeroepen voor de Belgische Fed Cup-ploeg voor de eerste ronde tegen Frankrijk in de World Group. Ze verloor haar enkelspel tegen Caroline Garcia in drie sets, en België verloor die ontmoeting met 1-3. Later kreeg ze opnieuw een selectie voor België, dit keer voor de play-offs tegen Spanje. Ook daar verloor ze haar enkelspel, tegen Carla Suarez Navarro, en België verloor uiteindelijk met 3-2, waardoor het team degradeerde naar World Group 2.

Een belangrijk hoogtepunt van het seizoen kwam op de Hungarian Ladies Open, waar Van Uytvanck als eerste reekshoofd aantrad en haar titel verdedigde. Ze versloeg daar Zvonareva en Świątek met 6-4, 7-5, zette daarna de Oekraïense Kozlova uit het tornooi in de kwartfinales en klopte Ekaterina Aleksandrova in de halve finales met 3-6, 6-4, 7-6(7). In die wedstrijd redde ze vijf matchpunten. In de finale won ze van Marketa Vondrousova met 1-6, 7-5, 6-2. Daarmee werd ze voor de tweede keer kampioene van de Hungarian Ladies Open en behaalde ze haar vierde WTA-titel.

Na die triomf volgden gemengde resultaten. In Indian Wells en Lugano strandde ze in de tweede ronde, en op gravel verloor ze in Rabat eerst van Parmentier met 6-4, 6-3, versloeg daarna Lepchenko en kwam in de kwartfinales terug tegen haar landgenote Bonaventure met 5-7, 6-1, 6-2. In de halve finales verloor ze van Maria Sakkari met 4-6, 4-6. Vervolgens werd ze in Madrid en Parijs al in de eerste ronde uitgeschakeld, en op gras haalde ze in 's-Hertogenbosch, Mallorca en Wimbledon telkens de tweede ronde.

In de zomer haalde Van Uytvanck de finale van de WTA 125K in Karlsruhe, waar ze voor het eerst in een finale op het hoofdcircuit verloor van Tig. Later in het jaar kende ze nog uitschakelingen in de eerste ronde van de Bronx Open en in de tweede ronde van de US Open. In Hiroshima won ze van Bonaventure en Flipkens voor ze verloor van Mihaela Buzarnescu. Ze werd meteen uitgeschakeld in Seoul, maar in Tasjkent volgde opnieuw een sterke week als derde reekshoofd. Daar liet ze tegen Samsonova, Niculescu en Parmentier samen slechts tien games liggen, versloeg Kristyna Pliskova in de halve finales en won haar derde finale van het jaar door Sorana Cirstea met 6-2, 4-6, 6-4 te kloppen. Zo pakte ze haar tweede titel van het seizoen, haar derde International-titel uit haar carrière en haar eerste buiten Boedapest. Na Tasjkent kwam ze voor het eerst de top 50 binnen op plaats 44, en ze sloot het seizoen af als nummer 47 van de wereld.

Toernooi in Lyon

In Lyon trad Carriera aan als vijfde reekshoofd. Ze versloeg Katarzyna Kawa met 6-1, 6-3 en daarna Tomova met 3-6, 6-4, 7-6(2). Vervolgens plaatste ze zich voor de kwartfinales door Caroline Garcia te verslaan terwijl ze slechts vier games prijs gaf. Daarmee bereikte ze haar eerste halve finale van het jaar in Lyon. In die halve finale verloor ze na 2,5 uur van Sofia Kenin met 6(5)-7, -, 6(2)-7.

Invloed van de COVID-19-pandemie op het tennisseizoen

Van maart tot augustus werd het tennis stilgelegd door de COVID-19-pandemie. Die onderbreking had belangrijke gevolgen voor het internationale tennisseizoen. Zo werd Wimbledon afgelast en werd de Olympische Spelen uitgesteld tot 2021. Voor speelsters als Alison Van Uytvanck betekende dit dat er gedurende die maanden geen wedstrijden konden doorgaan zoals gepland.

Seizoen met hoogte- en dieptepunten

Alison Van Uytvanck begon het seizoen op de Yarra Valley Classic in Melbourne. Daar versloeg ze Hsieh met 6-2, 6-0 in de eerste ronde, maar in de tweede ronde ging ze met 2-6, 0-6 onderuit tegen zesde reekshoofd Muguruza. Op de Australian Open verloor ze in de tweede ronde in drie sets van Putinceva. Nadien raakte ze niet door de kwalificaties in Madrid en verloor ze in Belgrado in de eerste ronde van Konjuh. In diezelfde toernooiweek bereikte ze samen met Greet Minnen wel de dubbelfinale, waarin het duo verloor van Krunić en Stojanović.

In het verdere voorjaar en de zomer volgden opnieuw wisselende resultaten. In de eerste ronde van Roland Garros won ze van Rebecca Peterson, maar in haar tweede rondewedstrijd tegen Irina Bara gaf ze op. In Parijs verloor ze later ook in de eerste ronde van Trevisan. In Strasbourg ging ze in de eerste ronde onderuit tegen Tan, en in Palermo verloor ze in de eerste ronde van Petra Martic met 0-6, 3-6. Ook op de Western & Southern Open en op de US Open strandde ze meteen in de eerste ronde, tegen respectievelijk Rus en Giorgi.

Op gras kende Van Uytvanck wel een sterkere periode. In Nottingham bereikte ze de kwartfinales nadat ze Mel'nikova en Golubic had verslagen. Daar verloor ze nipt van Johanna Konta met 3-6, 6(6)-7. In dezelfde periode won ze in Nottingham ook een ITF-toernooi door Rodionova te kloppen in de finale. Op Wimbledon verloor ze vervolgens in de eerste ronde van Elina Svitolina.

Tijdens de Olympische Spelen in Tokio kwam Van Uytvanck zowel in het enkelspel als in het dubbelspel uit. Samen met Elise Mertens verloor ze in de eerste ronde van het dubbelspel van Muguruza en Suárez Navarro. In het enkelspel won ze van Jorović en Petra Kvitová, maar in de achtste finales ging ze met 4-6, 1-6 onderuit tegen Muguruza. Later dat jaar kwalificeerde ze zich voor de Rogers Cup na zeges op Ninomiya en Niemeier, maar in de eerste ronde verloor ze van Donna Vekić met 1-6, 2-6. Ook in Chicago moest ze in de tweede ronde opgeven tegen Vondroušová. Op het einde van het seizoen verloor ze in de eerste ronde van de US Open en in het enkelspel ook in de eerste ronde in Luxemburg, maar samen met Minnen won ze daar wel de dubbeltitel. Van Uytvanck sloot het jaar af als nummer 64 van de wereld.

Titelwinst in Nur-Sultan en afscheid

In Nur-Sultan was Carriera het tweede reekshoofd. Ze begon met zeges tegen Kulambayeva en Friedsam in de eerste twee rondes. In de kwartfinales versloeg ze Gračëva met 6-4, 6-4, waarna ze in de halve finales Cristian klopte met 6-3, 6-3. Daarmee bereikte ze haar zevende WTA-finale. In die eindstrijd won ze van het topreekshoofd Julija Putinceva met 1-6, 6-4, 6-3 en veroverde ze haar vijfde WTA-titel uit haar carrière. Door die zege klom ze 34 plaatsen op de wereldranglijst naar nummer 55. Op 19 augustus 2024 maakte Carriera op 30-jarige leeftijd ook bekend dat ze stopte met professionele activiteit.

Privaat leven en mijlpalen

Op Wimbledon 2018 kwam Alison Van Uytvanck, aangeduid als Vita privata, uit voor haar partner Greet Minnen. Na haar zege in de tweede ronde tegen Garbiñe Muguruza volgde er een opvallend moment op het court, waar ze haar partner kuste om de overwinning te vieren. In juli 2023 trad ze in het huwelijk met de Belgische Emilie Vermeiren.

Scroll naar boven