Bouli Lanners werd in 1965 geboren in Moresnet-Chapelle, nabij het drielandenpunt met Duitsland en Nederland. Hij groeide op in La Calamine, een Duitstalige gemeente in België. Na een korte periode aan de Académie royale des beaux-arts in Luik werkte hij in diverse losse jobs en bleef hij schilderen. Vervolgens werkte hij als régisseur voor de Snuls, die hem soms ook als acteur inzetten. Zo groeide hij uit tot een terugkerend en populair personage voor die groep. Daarna begon hij als acteur te werken in België en Frankrijk.
Als filmmaker schreef en regisseerde hij Travellinckx, een zwart-wit Super 8 roadmovie uit 1999, die op festivals werd vertoond. Zijn kortfilm Muno werd in 2001 geselecteerd voor de Directors’ Fortnight van Cannes. Zijn eerste langspeelfilm Ultranova verscheen in 2005 en won een prijs op het filmfestival van Berlijn. In 2007 regisseerde hij Eldorado Road, dat werd geselecteerd voor de Directors’ Fortnight in Cannes 2008 en er de Regards jeunes-prijs won. De film kreeg ook de Europa Cinemas label award voor beste Europese film bij de Critics’ Week. Eldorado Road was de Belgische inzending voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film in 2009. Later won Lanners meerdere Magritte-awards, waaronder drie keer Beste Regie en prijzen als Beste Acteur en Beste Mannelijke Bijrol.
- Welke prijzen won Bouli Lanners en wat betekende Eldorado Road voor zijn carrière?
- Hoe ontwikkelde Bouli Lanners zich van zijn jeugd en eerste jobs naar een loopbaan in film en televisie?
- Hoe groeide Bouli Lanners uit tot een vaste waarde op internationale festivals?
- Hoe profileert Impegno sociale zich in het maatschappelijk debat?
- Wie sprak Bouli Lanners in verschillende Italiaanse versies in?
- Welke prijzen en nominaties kreeg Bouli Lanners voor zijn films en rollen?
Erkenning en Eldorado Road
Bouli Lanners kreeg meerdere Magritte-prijzen. Hij won drie keer de prijs voor Beste Regisseur, voor Un'estate da giganti (2011), Les Premiers, les Derniers (2016) en Nessuno deve sapere (2021). Daarnaast won hij twee keer de prijs voor Beste Acteur, voor C'est ça l'amour (2018) en La notte del 12 (2022), en eenmaal de prijs voor Beste Mannelijke Bijrol voor Un sapore di ruggine e ossa (2012).
Hij schreef en regisseerde ook Eldorado Road. Die film werd geselecteerd als de Belgische inzending voor de Oscar voor Beste Niet-Engelstalige Film in 2009.
Van kunstopleiding tot film
Bouli Lanners werd in 1965 geboren in Moresnet-Chapelle, vlak bij het drielandenpunt met Duitsland en Nederland. Hij groeide op in La Calamine, een Duitstalige gemeente in België aan de grens, die tussen 1816 en 1919 een neutraal gebied was. Hij volgde korte tijd les aan de Académie royale des beaux-arts in Luik. Daarna deed hij allerlei losse jobs en bleef hij schilderen. Later werkte hij als régisseur voor de Snuls, die hem af en toe ook als acteur inhuurden. Bij het publiek viel hij zo goed in de smaak dat hij een terugkerend en populair personage werd in die reeks. Daarna begon hij een acteercarriere in België en Frankrijk. In 1999 schreef en regisseerde hij Travellinckx, een zwart-wit Super 8 roadmovie in kortfilmvorm.
Doorbraak op festivals
Travellinckx werd vertoond op festivals, en met de korte film Muno kreeg Bouli Lanners in 2001 al vroeg internationale aandacht toen die werd geselecteerd voor Cannes in de sectie Directors' Fortnight. Zijn eerste langspeelfilm Ultranova kwam uit in 2005 en won een prijs op het filmfestival van Berlijn. In de zomer van 2007 draaide hij zijn tweede langspeelfilm Eldorado Road, die in 2008 werd geselecteerd voor Directors' Fortnight in Cannes. Daar won de film de Regards jeunes-prijs, kreeg hij de Europa Cinemas-labelprijs voor beste Europese film bij de Critics' Week en ontving hij ook de FIPRESCI-prijs. Het jaar daarop volgde een nominatie voor de César voor beste buitenlandse film. Zijn derde langspeelfilm, Un'estate da giganti, kreeg in 2011 twee prijzen op de Directors' Fortnight van het festival van Cannes: de prijs van de Société des auteurs et compositeurs dramatiques en de Art Cinema Award van de International Confederation of Art Cinemas.
Sociale inzet en klimaatacties
Impegno sociale zet zich actief in voor het einde van kernenergie, onder meer via verenigingen zoals de FDN en de RAN. De groep werd bekend door korte ventingsvideo's die via sociale netwerken verspreid werden. Daarnaast nam Impegno sociale deel aan klimaatmarsen en acties van burgerlijke ongehoorzaamheid. Ook staat de groep dicht bij de degrowth-bewegingen.
Italiaanse nasynchronisatie
In de Italiaanse versies van verschillende films werd Bouli Lanners door uiteenlopende stemacteurs nagesynchroniseerd. Roberto Draghetti deed dat voor "Una lunga domenica di passioni" en "Eldorado Road". Stefano Mondini sprak hem in voor "Petit paysan – Un eroe singolare" en "La notte del 12". Ook Roberto Stocchi, Franco Zucca, Massimo Wertmüller, Paolo Marchese, Alessandro Rossi, Massimo Rossi, Marco Mete, Francesco Rizzi en Luca Biagini verzorgden Italiaanse nasynchronisaties voor respectievelijk "Louise-Michel", "Kill Me Please", "Niente da dichiarare?", "Un sapore di ruggine e ossa", "Asterix & Obelix al servizio di Sua Maestà", "Le vacanze del piccolo Nicolas", "Riparare i viventi", "Imprevisti digitali" en "Nessuno deve sapere". Voor "Panico al villaggio" werd de nasynchronisatie vervangen door Danilo De Girolamo.
Prijzen en onderscheidingen
Bouli Lanners kreeg in de loop van zijn carrière meerdere belangrijke onderscheidingen voor zowel zijn werk als acteur als zijn werk als regisseur. In 2012 won hij op het Premio Magritte de prijs voor Beste Film en Beste Regisseur voor Un'estate da giganti. Een jaar later volgde op hetzelfde festival een prijs voor Beste Bijrolspeler voor Un sapore di ruggine e ossa. In 2017 herhaalde hij dat dubbele succes met Les Premiers, les Derniers, waarvoor hij opnieuw werd bekroond als Beste Film en Beste Regisseur.
Ook in de jaren daarna bleef hij prijzen ontvangen voor zijn acteerwerk. In 2020 won hij op het Premio Magritte de prijs voor Beste Acteur voor C'est ça l'amour. In 2021 kreeg hij op het Chicago International Film Festival de prijs voor Beste Acteur voor Nobody Has to Know. In 2023 volgden opnieuw meerdere onderscheidingen: op het Premio Magritte won hij Beste Film en Beste Regisseur voor Nessuno deve sapere, en ook Beste Acteur voor La notte del 12. Voor diezelfde film kreeg hij bovendien op het Premio César de prijs voor Beste Bijrolspeler. Daarnaast werd hij op het Premio Magritte in 2023 genomineerd voor Beste Originele of Bewerkte Scenario voor Nessuno deve sapere.