Bruno Cremer werd geboren in Saint-Mandé (Seine), nabij Parijs, uit Belgische ouders, en overleed in Parijs. Hij was de jongste van drie kinderen in een burgerlijke familie. Zijn moeder was een muzikante van Vlaams-Belgische afkomst, terwijl zijn vader een zakenman was, geboren in Rijsel, die in 1914 de Belgische nationaliteit aannam. Cremer groeide op in een Haussmanngebouw aan de Place de la Nation in Parijs en kreeg op achttienjarige leeftijd de Franse nationaliteit volgens de wet van 1889. Al vanaf zijn twaalfde ontwikkelde hij belangstelling voor het toneel. Na zijn middelbare studies aan École des Roches werd hij toegelaten tot het Conservatoire national supérieur d'art dramatique, waar hij tien jaar les volgde. In de vroege jaren 1950 maakte hij deel uit van de « bande du Conservatoire ». Hij begon met toneelspelen in 1953 in het Théâtre de l'Œuvre in Robinson van Jules Supervielle en speelde ook in werken van Shakespeare, Oscar Wilde en Alfred de Vigny. Van 1991 tot 2005 vertolkte hij Commissaire Maigret in de gelijknamige televisieserie. Bruno Cremer was ook de vader van schrijver Stéphane Crémer.
- Hoe werd Bruno Cremer bekend en wat weet men over zijn leven?
- Hoe zag de afkomst en jeugd van Bruno Cremer eruit?
- Hoe begon Bruno Cremer zijn loopbaan in het theater?
- Hoe ontwikkelde Bruno Cremer zich van filmacteur tot bekend televisiegezicht?
- Hoe verliepen de laatste jaren van Bruno Cremer en wat gebeurde er na zijn overlijden?
Van Saint-Mandé tot Maigret
Bruno Cremer werd geboren in Saint-Mandé in de Seine en overleed in Parijs. In de vroege jaren 1950 maakte hij deel uit van de « bande du Conservatoire ». Later werd hij vooral bekend door zijn vertolking van Commissaire Maigret in de televisieserie, een rol die hij speelde van 1991 tot 2005. Bruno Cremer was ook de vader van de schrijver Stéphane Crémer.
Familie en jeugd
Bruno Cremer werd geboren in Saint-Mandé, bij Parijs, uit Belgische ouders. Zijn moeder was muzikante van Vlaamse Belgische afkomst. Zijn vader was een zakenman, geboren in Lille, die in 1914 de Belgische nationaliteit aannam. Cremer was de jongste van drie kinderen in een burgerlijke familie. Zijn broer Georges-Alfred werd later professor geneeskunde en voorzitter van de Universiteit Paris-V. Bruno Cremer bracht zijn jeugd door in een Haussmann-gebouw aan de Place de la Nation in Parijs. Al vanaf zijn twaalfde ontwikkelde hij belangstelling voor het toneel. Op zijn achttiende kreeg hij volgens de wet van 1889 de Franse nationaliteit.
Van toneelschool naar het podium
Na zijn middelbare studies aan École des Roches werd Bruno Cremer toegelaten tot het Conservatoire national supérieur d'art dramatique. Daar volgde hij tien jaar lang lessen. In de klas van 1952 zat hij samen met onder meer Annie Girardot, Jean-Paul Belmondo, Jean Rochefort, Claude Rich, Jean-Pierre Marielle en Michel Beaune. Zijn eerste toneeloptreden volgde in 1953, in Théâtre de l'Œuvre, waar hij meespeelde in Robinson van Jules Supervielle.
Daarna bouwde Cremer een repertoire uit met uiteenlopende auteurs en rollen. Hij stond op de scène in stukken van Shakespeare, waaronder Richard II en Pericles, Prince of Tyre, en hij verscheen ook in An Ideal Husband van Oscar Wilde. Verder speelde hij in Chatterton van Alfred de Vigny, vertolkte hij Saint-Just in Pauvre Bitos ou le Dîner de têtes van Jean Anouilh en nam hij de titelrol op zich in Becket ou l'Honneur de Dieu. Ook in Heartbreak House van George Bernard Shaw was hij te zien.
Na een terugkeer naar het theater in 1971 met Alpha Beta bleef hij opnieuw optreden in opvallende producties. Hij speelde in Bent, waarin hij een homoseksuele man in een nazi-kamp vertolkte. Later stond hij in 1990-1991 op de scène naast Anouk Aimée, en in 1997 werkte hij mee aan After the Rehearsal van Ingmar Bergman, samen met Anna Karina.
Parallel met zijn toneelwerk begon Cremer in 1952 al als figurant in de cinema.
Van filmrollen tot Maigret op televisie
Bruno Cremer kreeg zijn eerste bijrol in Quand la femme s'en mêle in 1957, geregisseerd door Yves Allégret. In die film speelde hij naast Alain Delon. Daarna bouwde hij verder aan een filmcarriere met rollen in werken van onder meer Pierre Schoendoerffer, Bertrand Blier, Costa-Gavras, Luchino Visconti, Michel Deville en Jacques Doniol-Valcroze. Hij speelde samen met acteurs als Bernard Blier, Michel Piccoli, Charles Vanel, Jacques Brel, Jean-Louis Trintignant, Maurice Ronet, Roy Scheider, Giuliano Gemma en Jacques Perrin, en verscheen ook met onder anderen Marlène Jobert, Marie-Christine Barrault, Fanny Cottencon, Miou-Miou, Claudia Cardinale en Catherine Alric.
In 1965 speelde hij een adjudant in Section van Pierre Schoendoerffer. Enkele jaren later volgden opvallende rollen, zoals die van de titelrol in La Bande a Bonnot in 1969. Hij speelde ook samen met Annie Girardot in Les Gauloises bleues in 1968 en met Jean-Paul Belmondo in L'Alpagueur. Verder werkte hij onder meer met regisseurs Yves Boisset, William Friedkin, Daniel Duval, Jose Giovanni, Roger Hanin en Raoul Coutard.
Bruno Cremer vertolkte daarnaast Colonel Rol-Tanguy in Paris brule-t-il? van Rene Clement en speelde een jezuiet in Anthracite van Edouard Niermans. In 1984 verscheen hij in Le Matelot 512 van Rene Allio, aan de zijde van Dominique Sanda. Later volgden rollen in Falsch van Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne, in De bruit et de fureur en Noce blanche van Jean-Claude Brisseau, in Tumultes van Bertrand Van Effenterre, in Sous le sable van Francois Ozon als de verdwenen echtgenoot van Charlotte Rampling, en in Mon pere, il m'a sauve la vie van Jose Giovanni.
Zijn televisiecarriere begon in 1979. Hij speelde in Une page d'amour van Elie Chouraqui, gebaseerd op Emile Zola, met Anouk Aimee. Hij werkte ook mee aan twee televisiefilms van Jean Chapot en Nelly Kaplan, met Françoise Fabian en Krystyna Janda, aan Le Regard dans le miroir met Aurore Clement, aan L'Enigme blanche van Peter Kassovitz met Jean Rochefort, Bulle Ogier en Claude Rich, aan Opération Ypsilon van Peter Kassovitz, aan Le Pays du soleil levant van Laurent Heynemann met Fanny Ardant, en aan Ceux de la soif, eveneens van Laurent Heynemann en gebaseerd op Georges Simenon, met Mimsy Farmer. Daarnaast verscheen hij in een aflevering van Les Dossiers de l'inspecteur Lavardin van Christian de Chalonge, met Jean Poiret, en in La Traque van Philippe Lefebvre met Gerard Lanvin. Hij werkte ook geregeld in Italie in de reeks La Pieuvre.
Op televisie vertolkte hij in 1983 de markies de Sade, met Josephine Chaplin als zijn vrouw, en in 1989 Louis XVI in L'Eté de la Revolution, met Brigitte Fossey als Marie-Antoinette. Vanaf 1991 nam hij de rol van Commissaire Maigret op televisie op zich. Zijn vertolking werd stilistisch dicht bij Raymond Souplex geplaatst, en hij speelde 53 afleveringen van de Maigret-reeks voor 2005. In Maigret et l'Etoile du Nord in 2005 werd zijn stem nagesynchroniseerd door Vincent Grass.
Laatste jaren en overlijden
Bruno Cremer stopte met acteren wegens een ernstige keelkanker. France Degand meldde aan AFP dat hij was overleden aan tong- en keelholtekanker, veroorzaakt door tabak. Bruno Cremer stierf op 7 augustus 2010 in een ziekenhuis in Parijs. Zijn begrafenis vond plaats in de kerk Saint-Thomas-d'Aquin in Parijs en werd bijgewoond door vrienden uit het conservatorium, onder wie Jean-Paul Belmondo en Jean Rochefort. Daarna werd hij begraven op de begraafplaats van Montparnasse, in afdeling 26, in Parijs. Bruno Cremer was twee keer getrouwd. In 2000 schreef hij Un certain jeune homme, een autobiografisch boek dat eindigt bij de dood van zijn vader, veertig jaar voor 2000.