Charles Auguste de Bériot (20 februari 1802 – 8 april 1870) was een Belgische violist, kunstenaar en componist. Hij werd in 1802 geboren in Leuven, Frankrijk, dat nu deel uitmaakt van België, in een adellijke familie. Op negenjarige leeftijd werd hij wees en kwam hij onder de hoede van zijn muziekleraar Jean-François Tiby, bij wie hij viool begon te studeren. Tiby leidde hem op in de Franse stijl, zoals die werd belichaamd door Giovanni Battista Viotti.
Bériot trad in 1811 voor het eerst publiek op met een concerto van Viotti. In 1821 arriveerde hij in Parijs, waar hij kort studeerde aan het Conservatorium van Parijs bij Pierre Baillot. Hij speelde er ook voor Rodolphe Kreutzer en Giovanni Battista Viotti. Viotti moedigde hem aan om te luisteren en een genre te creëren. Nadat hem een subsidie was geweigerd door Willem I van Nederland, keerde hij in 1822 kort terug naar België. In 1823 keerde hij terug naar Parijs, waar hij lesgaf en optrad. In 1824 maakte hij een concerttournee in Engeland.
- Wie was Charles Auguste de Bériot?
- Hoe verliep de opleiding en vroege loopbaan van Charles Auguste de Bériot?
- Hoe verliep het persoonlijke leven van Charles-Auguste de Bériot met Maria Malibran en daarna?
- Hoe ontwikkelde Charles Auguste de Bériot zijn loopbaan als vioolpedagoog na de dood van Pierre Baillot?
- Hoe verliep de latere loopbaan van Charles Auguste de Bériot en wie waren enkele van zijn leerlingen?
- Welke invloed hadden de composities van Charles Auguste de Bériot op de vioolliteratuur en het vioolonderwijs?
Leven en loopbaan
Charles Auguste de Bériot, geboren op 20 februari 1802 en overleden op 8 april 1870, was een Belgisch violist, kunstenaar en componist. Hij werd bekend als een veelzijdige muzikale figuur en combineerde zijn werk als uitvoerder met dat van componist. Zijn leven speelde zich af in de negentiende eeuw, waarin hij een plaats innam binnen de Belgische muziekwereld.
Opleiding en doorbraak in Parijs
Charles Auguste de Bériot werd in 1802 geboren in Leuven, Frankrijk, dat nu deel uitmaakt van België, in een adellijke familie. Toen hij negen jaar oud was, werd hij wees en kwam hij onder de hoede van zijn muziekleraar Jean-François Tiby. Bij Tiby begon hij viool te studeren, waarbij hij werd opgeleid in de Franse stijl die werd belichaamd door Giovanni Battista Viotti. In 1811 trad hij voor het eerst openbaar op, met een concerto van Viotti.
In 1821 kwam hij aan in Parijs. Daar studeerde hij kort aan het Conservatorium van Parijs bij Pierre Baillot. Hij speelde er ook voor Rodolphe Kreutzer en Giovanni Battista Viotti. Viotti moedigde hem aan om te luisteren en een genre te creëren. Een subsidie van Willem I van Nederland werd hem geweigerd. In 1822 keerde hij kort terug naar België, om in 1823 opnieuw naar Parijs te gaan, waar hij lesgaf en optrad. In 1824 maakte hij een concerttournee in Engeland. Twee jaar later werd hij benoemd tot violist van Karel X van Frankrijk, en in 1827 tot soloviolist aan het hof van Willem I van Nederland. Zijn loopbaan verliep parallel aan die van Niccolò Paganini, die twintig jaar ouder was, en in 1831 verscheen een kleine publicatie waarin Paganini en De Bériot met elkaar werden vergeleken.
Samenleven met Maria Malibran
Charles-Auguste de Bériot leefde samen met operazangeres Maria Malibran. In 1833 kregen zij een kind, Charles-Wilfrid de Bériot. Nadat Malibran een nietigverklaring van haar eerdere huwelijk had verkregen, traden zij in 1836 met elkaar in het huwelijk. Felix Mendelssohn schreef speciaal voor hen een aria met soloviool. In datzelfde jaar overleed Maria Malibran aan de verwondingen die zij had opgelopen bij een val van een paard. Na haar dood woonde De Bériot in Brussel en keerde hij pas in 1838 terug naar het podium. In 1840 hertrouwde hij in Wenen met Marie Huber, de dochter van een plaatselijke magistraat.
Leeropdracht in Brussel
Na de dood van Pierre Baillot in Parijs in 1842, op 71-jarige leeftijd, weigerde Charles Auguste de Bériot het aanbod om docent te worden aan het Conservatorium van Parijs. In 1843 werd hij hoofddocent viool aan het Conservatorium van Brussel. Daar legde hij de basis voor de Frans-Belgische vioolschool, die verbonden raakte aan zijn onderwijs aan het conservatorium.
Latere jaren en leraarschap
Charles Auguste de Bériot ging in 1852 met pensioen wegens achteruitgaande ogen. In 1858 werd hij volledig blind. Zijn carrière kwam uiteindelijk tot een einde in 1866, toen een verlamming van zijn linkerarm hem verhinderde verder te spelen. Om de pijn te verlichten, amputeerden chirurgen zijn linkerarm. Ondanks deze ingrijpende tegenslagen bleef zijn invloed merkbaar via zijn leerlingen, onder wie Hubert Léonard, Henri Vieuxtemps en Heinrich Wilhelm Ernst.
Vioolcomposities en didactisch werk
Charles Auguste de Bériot schreef een groot aantal werken voor viool, waaronder tien concerti. Zijn composities omvatten ook pedagogische stukken die nog steeds nuttig zijn voor vioolstudenten. Hij werd sterk beïnvloed door het werk van Rudolf Kreutzer en ontwikkelde een baanbrekende viooltechniek en een romantische compositiestijl. Zijn concerti en etudes werden belangrijk voor ernstige vioolstudenten voordat zij zich waagden aan de grote concerti uit de romantische periode. Tot zijn bekendste concerti behoren nr. 9 in a-klein, opus 104, en nr. 7 in G-groot, opus 76. Ook het stuk Scène de Ballet, opus 100, bleef bekend; het werd opgenomen door onder meer Itzhak Perlman op het album Concertos from My Childhood en door Barbara Barber, samen met het eerste deel van Concerto nr. 9 in a-klein, opus 104. Daarnaast verschenen zijn Vioolmethode, opus 102, en de Eerste 30 Concertstudies, opus 123, bij Schirmer, terwijl Scène de Ballet, opus 100, in verkorte vorm voor viool en piano werd uitgegeven door Peters.