Eric Gerets

Eric Gerets als voetbalcoach in 2012
Eric Gerets als voetbalcoach in 2012

Eric Gerets werd geboren in Rekem, België, en begon te voetballen op de velden van AA Rekem in Limburg. Hij groeide uit tot een Belgische internationale voetballer en werd later voetbaltrainer. Zijn bijnaam was de Leeuw van Rekem. In 1971 werd hij gescout door Standard de Liège, waar hij op 17-jarige leeftijd debuteerde en een profcontract tekende. Bij Standard speelde hij samen met Nico Dewalque, Wilfried Van Moer, Léon Semmeling en Christian Piot. Aanvankelijk werd hij door trainer Vlatko Marković als aanvaller gehaald, maar die wijzigde zijn positie naar rechterverdediger. In zijn eerste seizoenen kwam Gerets nog niet aan spelen toe, omdat Jacques Beurlet die positie bezette. Hij zag Standard in die periode onder meer tweede worden in 1973, achter FC Brugge. Gerets speelde als rechterverdediger voor Standard de Liège, AC Milan, MVV Maastricht, PSV Eindhoven en de Belgische nationale ploeg.

Speler en later trainer

Eric Gerets werd geboren in Rekem, België. Hij was een Belgisch international en speelde als rechtsachter bij Standard de Liège, AC Milan, MVV Maastricht en PSV Eindhoven. Ook kwam hij uit als rechtsachter voor de Belgische nationale ploeg. Later werd hij voetbalmanager.

Van Rekem naar Standard

Eric Gerets begon te voetballen op de velden van AA Rekem in Limbourg en kreeg al snel de bijnaam de Leeuw van Rekem. In 1971 werd hij gescout door Standard de Liège, dat net drie landstitels op rij had gewonnen in 1969, 1970 en 1971. Gerets debuteerde er op 17-jarige leeftijd en tekende een profcontract. Bij Standard speelde hij samen met onder meer Nico Dewalque, Wilfried Van Moer, Léon Semmeling en Christian Piot.

Coach Vlatko Markovic haalde Gerets als aanvaller naar de club, maar veranderde zijn positie al snel naar rechtsachter. In zijn eerste seizoenen kwam hij niet meteen in de ploeg, omdat Jacques Beurlet de rechterverdedigersplaats bezette. Gerets zag Standard in 1973 tweede worden achter FC Brugge, maar groeide daarna uit tot een onbetwiste basisspeler in de defensie.

Met Standard won hij de Coupe de la Ligue Pro in 1975, na de volledige tweeluikfinale tegen RSC Anderlecht te hebben gespeeld. In 1981 volgde de Coupe de Belgique. In 1982 bereikte hij met Standard de finale van de Europacup voor Bekerwinnaars, waarin de club verloor van FC Barcelona. Na 1982 werd Gerets kapitein van Standard. Hij won met de club ook de Belgische landstitels van 1982 en 1983 en kreeg in 1982 de Gouden Schoen.

De titelmatch en het Waterschei-schandaal

Standard de Liège had op de laatste speeldag van het seizoen 1981-1982 een overwinning nodig om de titel veilig te stellen. Voor de Europabeker voor bekerwinnaars-finale tegen FC Barcelona speelde Standard tegen Waterschei. Standard won die wedstrijd en veroverde zo het Belgische kampioenschap.

Twee jaar later barstte er een schandaal los na de onderzoeken van Belgische rechter Guido Bellemans. Die onderzocht eerst de fiscale praktijken van voetbalclubs, maar een notitieboek trok zijn aandacht en bracht geruchten over matchfixing op gang. De onderzoeken leidden tot bekentenissen van corrupteurs Roger Petit, Raymond Goethals en Eric Gerets. Volgens de vaststellingen had Eric Gerets de regeling over de wedstrijdvervalsing onderhandeld met Waterschei-aanvoerder Roland Janssen. Daarbij ging het om een betaling in Belgische franken. Alle betrokkenen bleven ontkennen dat de wedstrijd effectief was verkocht, maar ze gaven wel toe dat de Limburgse spelers gevraagd waren om geen speler van Luik te blesseren.

Belangrijke momenten bij België en de schorsing

Eric Gerets werd in 1975 voor het eerst geselecteerd voor de Belgische nationale ploeg. Zijn eerste officiële wedstrijd op een groot toernooi speelde hij tijdens Euro 1980. België eindigde toen als eerste in de groep, voor Italië, en plaatste zich zo voor de finale, maar verloor die uiteindelijk van West-Duitsland.

In 1982 nam Gerets deel aan het WK. Tijdens dat toernooi liep hij een blessure op na een botsing met Jean-Marie Pfaff. België bereikte daar voor het eerst de tweede ronde van een wereldkampioenschap, maar verloor daarna twee belangrijke spelers en werd uitgeschakeld na nederlagen tegen de Sovjet-Unie en Polen. Opvallend was ook dat België op dat WK alle drie de doelmannen gebruikte, iets wat zelden voorkomt.

Later kreeg Gerets een schorsing van drie jaar, die na beroep werd verminderd tot één jaar. Door die schorsing miste hij Euro 1984. AC Milan zette hem na de schorsing ook opzij. De Standard-Waterschei-affaire maakte een einde aan zijn internationale loopbaan, en Gerets zag samen met andere betrokken spelers af van deelname aan Euro 1984. Die zaak had bovendien een negatieve invloed op het Belgische elftal tijdens dat toernooi.

Na zijn schorsing keerde Gerets in 1985 terug naar de nationale ploeg. Hij gaf toen een assist aan Georges Grün op Kuip, waardoor de Rode Duivels zich kwalificeerden voor het WK in Mexico. Op 30-jarige leeftijd was hij ondertussen ook naar MVV Maastricht verhuisd, in de Eredivisie in Nederland.

Wereldbeker van 1986

België kwalificeerde zich voor de achtste finales als beste derde in de eindronde. Daarna bereikte de ploeg de halve finales door de Sovjet-Unie met 4-3 te verslaan na verlengingen. Tegen Spanje volgde een 1-1-gelijkspel, waarna België de strafschoppenreeks met 4-3 won. In de halve finales verloor België met 2-0 van Argentinië, met Diego Maradona als nummer 10 in dat team. Ook de wedstrijd om de derde plaats ging verloren: Frankrijk won na verlengingen met 4-2. België sloot het WK van 1986 af op de vierde plaats.

Interlandcarrière en grote toernooien

Eric Gerets werd geselecteerd voor het WK van 1990, waar de Rode Duivels in de achtste finale werden uitgeschakeld. In totaal kwam hij 86 keer uit voor België, waarmee hij bij de tien meest geselecteerde Belgische spelers hoort. Hij behoort ook tot de weinige Belgische spelers die zowel de EK-finale van 1980 als de WK-halve finale van 1986 bereikten. Er wordt ook vermeld dat hij mogelijk het record van meeste caps had kunnen hebben in plaats van Jan Ceulemans, onder meer met 12 wedstrijden gespeeld tijdens diens afwezigheid. Daarnaast verliet hij een Belgische club voor een andere.

Lierse onder Eric Gerets

In de zomer van 1994 stelde Lierse Eric Gerets aan als coach. In zijn eerste seizoen eindigde de club op de vijfde plaats en plaatste ze zich voor de UEFA Cup, voor het eerst in 17 jaar. Daar werd Lierse in de eerste ronde uitgeschakeld door Benfica uit Lissabon. Een seizoen later eindigde Lierse opnieuw vijfde en kwalificeerde het zich voor de Intertoto Cup. De club overleefde de groepsfase, maar verloor in de halve finales.

In zijn derde seizoen versterkte Gerets de ploeg met Stanley Menzo, Andrzej Rudy, Bart De Roover, Éric Van Meir en Philip Haagdoren. Ook kregen jonge spelers een plaats in de kern. Dat leverde succes op: Lierse won zijn vierde Belgische titel met 14 van de 25 spelers uit de eigen jeugdopleiding. De club eindigde daarbij twee punten voor op FC Brugeois.

Succes en vertrek bij Club Brugge en PSV

Bij FC Bruges nam Eric Gerets de leiding over en won hij in 1998 het Belgisch kampioenschap met een voorsprong van 18 punten. In de Beker van België ging het mis: Club Brugge verloor in de finale op Heysel met 4-0 van Genk. In het daaropvolgende seizoen eindigde de ploeg als tweede, opnieuw achter Genk. In het voorjaar van 1999 zorgden interne twisten voor de vervanging van voorzitter Fernand De Clerck. Na de laatste speeldag van het kampioenschap verliet Gerets Club Brugge om zijn loopbaan bij PSV Eindhoven voort te zetten. Bij PSV keerde hij terug met succes: in zijn eerste seizoen won hij het kampioenschap van 2000. Daarna pakte PSV ook de Supercup 2000 tegen bekerwinnaar Roda JC. In het volgende seizoen behaalde hij opnieuw de Nederlandse titel met PSV, met slechts één nederlaag en een ongeslagen thuisreeks. In 2001 won hij nog de Supercup tegen FC Twente. PSV verloor wel de bekerfinale van FC Twente en eindigde in het laatste seizoen als tweede achter Ajax Amsterdam, waarna Gerets werd ontslagen.

Successen in Europa, Afrika en het Midden-Oosten

Eric Gerets belandde bij FC Kaiserslautern op een moeilijk moment, toen de club met degradatiegevaar en een dreiging van insolvabiliteit kampte. Hij slaagde erin de ploeg na de winterstop te redden van degradatie. Daarna volgde een periode bij VfL Wolfsburg, waar hij Jürgen Röber opvolgde als trainer. Met Wolfsburg kwalificeerde hij zich voor de Intertoto Cup door in het kampioenschap een plaats te behalen die recht gaf op Europese deelname. Zijn samenwerking met sportief directeur Thomas Strunz eindigde echter in een conflict, waarna hij ontslag nam.

In het seizoen 2005-2006 trok Gerets naar Galatasaray. Daar behaalde hij meteen succes door de Turkse landstitel te winnen, twee punten voor op Fenerbahçe. Vervolgens werd hij coach van Olympique de Marseille, nadat hij aanbiedingen van Al Ittihad uit Qatar en van het Turkse Genclerbirligi had afgeslagen. Hij kwam in Marseille terecht terwijl de club op de 16e plaats stond in het kampioenschap. Zijn eerste wedstrijd als coach in de Champions League leverde meteen een opvallende 1-0-zege op Anfield op tegen Liverpool. Daarmee werd hij de eerste trainer van een Franse ploeg die op Anfield kon winnen. In de Ligue 1 begon het minder goed, met een 1-0-nederlaag tegen AS Saint-Etienne en ook een verliespartij op Sochaux, waar twee eigen doelpunten de thuisploeg hielpen winnen. Daartegenover stond een 2-1-overwinning op Lyon. In zijn eerste seizoen eindigde Marseille uiteindelijk op het podium van de Ligue 1 2007-2008 na een 4-3-zege tegen Racing Club de Strasbourg. Met die prestatie bereikte hij ook promotie van de club en kwalificeerde hij zich voor de voorronde van de Champions League.

Na Marseille koos Gerets voor de Saudische club Al Hilal FC en kondigde hij zijn vertrek bij OM aan. In 2008-2009 werd hij bekroond met de prijs voor beste trainer van de Ligue 1 tijdens de UNFP Trophies. In 2013 weigerde hij nog een aanbod van Paris Saint-Germain om Carlo Ancelotti op te volgen. Daarna ging hij aan de slag bij Al Hilal op een niet nader genoemde datum, met als opdracht mee te strijden voor de nationale titel en continentale prijzen.

Als bondscoach van Marokko kwalificeerde hij de Lions de l'Atlas voor de Afrika Cup van 2012. Op het toernooi verloor Marokko met 1-2 van Tunesie en met 2-3 van Gabon in de groepsfase. Toch bleef Gerets aan als bondscoach, ondanks de vroege uitschakeling. De Marokkaanse federatie ontsloeg hem later, na een zwakke start in de kwalificatiecampagne voor de Afrika Cup van 2013 en het WK van 2014.

Daarna werd hij aangesteld bij Lekhwiya SC, de Qatarese kampioen, als opvolger van Djamel Belmadi. Toen hij er overnam, had de club na drie competitiewedstrijden een zesde plaats. Bij Lekhwiya won Gerets zijn zevende nationale titel, met zijn zesde ploeg in zijn vijfde land. Later volgde Al-Jazira, waar hij Walter Zenga verving. In een interview met RMC liet hij weten dat hij van plan was te stoppen aan het einde van het seizoen 2015-2016. Hij werd echter al voor het einde van dat seizoen ontslagen en vervangen door Abel Braga. Met zijn laatste club behaalde hij nog een vice-kampioenstitel. Door gezondheidsredenen wees hij daarna een aanbod van Standard Luik voor het volgende seizoen af. Hij had in 2012, terwijl hij actief was in Qatar, een hersenbloeding gehad die zijn gezondheid beïnvloedde. Uiteindelijk besliste hij om geen enkele voetbalploeg meer te coachen.

Privéleven en familie

In zijn privéleven trouwde Eric Gerets op 27 december 2014 in Maasmechelen met Virginie Neuray, de vroegere vriendin van Gilbert Bodart. Hij verscheen ook in het tv-programma 30 millions d'amis om zijn band met zijn hond Georges voor te stellen. Uit zijn familie is ook bekend dat zijn zoon Johan Gerets profvoetballer was. Johan Gerets speelde onder meer voor FCV Dender EH in de Jupiler Pro League en voor RCS Visé in de Exqi League, en intussen is hij gestopt met voetballen.

Scroll naar boven