Eric Vanderaerden

Eric Vanderaerden tijdens de proloog van de Tour de France 1993
Eric Vanderaerden tijdens de proloog van de Tour de France 1993

Eric Vanderaerden was een Belgische wielrenner die prof was van 1983 tot 1996. Hij groeide op in een wielerfamilie, als zoon van Lucien Vanderaerden en broer van Danny en Gert Vanderaerden. Bij zijn profdebuut reed hij voor de Belgische ploeg Aernoudt-Rossin. Vanderaerden werd bekend als een sterke tijdrijder met een efficiënte sprint, een combinatie die hem tal van successen opleverde.

In totaal won hij 138 koersen, zowel eendagswedstrijden als ritten in meerdaagse rondes. Tot zijn opvallendste zeges behoren Parijs-Roubaix, de Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem, de E3 Harelbeke en Parijs-Brussel. In de Ronde van Frankrijk won hij vijf etappes. Hij droeg de gele trui in totaal vijf dagen en veroverde in 1986 ook het puntenklassement, goed voor de groene trui. Daarnaast boekte hij al vroeg successen bij de nieuwelingen en de liefhebbers, met winst in de Ronde van Vlaanderen voor nieuwelingen in 1979, voor liefhebbers in 1981 en een ritzege in de Vierdaagse van het West-Henegouwse in Péruwelz.

Overwinningen als prof

Eric Vanderaerden was professioneel wielrenner van 1983 tot 1996. In die periode behaalde hij vijf etappezeges in de Ronde van Frankrijk en won hij er ook het puntenklassement. Daarnaast schreef hij enkele van de bekendste voorjaarskoersen op zijn naam, met overwinningen in de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de E3-Harelbeke.

Professionele wielercarrière

Eric Vanderaerden groeide op in een wielerfamilie: hij was de zoon van Lucien Vanderaerden en de broer van Danny en Gert Vanderaerden. In 1983 maakte hij zijn profdebuut bij de Belgische ploeg Aernoudt-Rossin. Hij stond bekend als een sterke tijdrijder met een doeltreffende sprint, eigenschappen waarmee hij 138 overwinningen behaalde in zowel eendagskoersen als ritten in meerdaagse wedstrijden.

Tot zijn belangrijkste zeges behoorden Gent-Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Parijs-Brussel. In de Ronde van Frankrijk won hij vijf ritten en droeg hij in totaal vijf dagen de gele trui. In 1986 won hij er ook het puntenklassement, waardoor hij de groene trui mocht dragen.

Overwinningen als belofte en amateur

Eric Vanderaerden liet zich al vroeg opmerken met zeges in de jongerencategorie en bij de amateurs. In 1979 won hij de Ronde van Vlaanderen voor junioren. Twee jaar later schreef hij de Ronde van Vlaanderen voor liefhebbers op zijn naam, en in datzelfde jaar won hij ook de eerste rit van de Vierdaagse van het West-Henegouwse in Péruwelz en de vierde rit in Templeuve. In 1982 volgden opnieuw meerdere successen. Hij won toen de Ardennense Pijl in de categorie liefhebbers, waarna hij ook de tweede rit van de Ronde van West-Henegouwen in Mont-Saint-Aubert en de derde rit in Péruwelz, een tijdrit, op zijn naam bracht. Dat jaar sloot hij af met eindwinst in het algemeen klassement van de Ronde van West-Henegouwen.

Overwinningen in 1983

In 1983 boekte Eric Vanderaerden meerdere zeges in dienst van Jacky Aernoudt Meubelen. Hij won de proloog van Parijs-Nice, verreden in een tijdrit van Issy-les-Moulineaux naar Issy-les-Moulineaux, en later ook de zevende etappe, eerste halve rit, van Mandeulieu naar Nice. In de Ronde van Spanje zegevierde hij in de tweede rit van Cuenca naar Teruel en in de elfde rit van Soria naar Logroño. Daarnaast won hij de proloog van de Grote Prijs van het Midden-Libournais in Decazeville, eveneens in tijdritvorm, en de tweede etappe van Alès naar Béziers. Verder schreef hij de eerste etappe van de Ronde van de Aude van Narbonne naar Gruissan op zijn naam, en ook de proloog van de Ronde van Frankrijk, een tijdrit van Fontenay-sous-Bois naar Fontenay-sous-Bois.

Overwinningen in 1984, 1985 en 1986

In 1984 behaalde Eric Vanderaerden, rijdend voor Panasonic, een reeks opvallende overwinningen. Hij won onder meer de eerste halve etappe van de Driedaagse van De Panne, de derde etappe van diezelfde koers, en in de Vierdaagse van Duinkerke zowel de openingsetappe als de derde etappe. In de Ronde van Zwitserland schreef hij de proloog in Urdorf op zijn naam, evenals de tweede en zevende etappe. Daarnaast werd hij Belgisch kampioen op de weg. Ook in de Ronde van Frankrijk liet hij zich gelden met ritwinst in de tiende etappe van Langon naar Pau en de drieëntwintigste etappe van Pantin naar Parijs. Verder won hij in dat jaar een etappe in de Ronde van Nederland van Breda naar Zundert en Parijs-Brussel.

Het jaar 1985 was voor Vanderaerden eveneens bijzonder succesvol. Hij begon met winst in de eerste etappe van de Étoile de Bessèges en in de proloog van de Tour Méditerranéen in Monaco, gevolgd door zege in de eerste rit van Monaco naar Antibes. Verder won hij de Ronde van Limburg, de zesde etappe van Tirreno-Adriatico en opnieuw etappes in de Driedaagse van De Panne, waaronder de tweede halve etappe in tijdritvorm en de derde rit. In datzelfde jaar schreef hij ook de Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en de Omloop van het Leiedal op zijn naam. In de Ronde van Zwitserland won hij de vierde etappe van Bern naar Oberwil. Tijdens de Ronde van Frankrijk pakte hij de dertiende etappe in tijdritvorm van Lans-en-Vercors naar Villard-de-Lans en de negentiende etappe van Pau naar Bordeaux. In de Ronde van Nederland won hij twee ritten en bovendien het eindklassement. Zijn seizoen werd verder aangevuld met winst in de Grote Prijs Eddy Merckx.

In 1986 bleef Vanderaerden voor Panasonic succesvol in wedstrijden van eendags- en rittenkoersniveau. Hij won de Trofeo Isla de Mallorca, de eerste etappe van de Ronde van Ierland en twee ritten in de Tour Méditerranéen. Ook Dwars door België, de E3 Prijs Harelbeke en Brussel-Ingooigem kwamen op zijn palmares. In de Driedaagse van De Panne won hij opnieuw de eerste halve etappe, en ditmaal ook het eindklassement. Verder was hij de beste in de vierde etappe van de Ronde van Nederland en in de Chrone Sint-Truiden.

Overwinningen in 1987

In 1987 behaalde Eric Vanderaerden, rijdend voor Panasonic, een reeks overwinningen. Hij won een etappe in de Ronde van Lloret del Mar en de vierde etappe van de Middellandse Zee-Ronde, van Montpellier naar Béziers. Daarnaast schreef hij de Grote Prijs Lambrechts op zijn naam, evenals drie etappes in de Drie Dagen van De Panne: de eerste halve etappe van Tielen naar Herzele, de tweede etappe van Herzele naar De Panne en de derde etappe van De Panne naar De Panne. Die ronde sloot hij ook af als eindwinnaar van het algemeen klassement. Verder won hij Parijs-Roubaix, de Chrone Sint-Truiden, de vijfde etappe van de Ronde van Denemarken, van Kalundborg naar Næstved, en de Grote Prijs Eddy Merckx.

Overwinningen in 1988 en 1989

Eric Vanderaerden boekte in 1988 en 1989 een reeks overwinningen voor Panasonic-Isostar. In 1988 won hij de Ronde van Limburg en zegevierde hij in de vijfde etappe van Tirreno-Adriatico, van Porto Recanati naar Appiano. In dezelfde periode won hij ook twee ritten en het eindklassement van de Driedaagse van De Panne: de eerste etappe, tweede halve etappe, van Herzele naar Herzele; de tweede etappe van Herzele naar De Panne; en de algemene rangschikking. Daarnaast schreef hij in 1988 twee etappes van de Vierdaagse van Duinkerke op zijn naam, namelijk de vierde rit van Sint-Kwintens naar Denain en de vijfde rit van Denain naar Armentières.

In 1989 zette hij die zegereeks voort met onder meer de vijfde etappe van de Ronde van Andalusië, van Torredonjimeno naar Granada, en de vierde etappe van de Siciliaanse Week, van Scordia naar Avola. Opnieuw toonde hij zich bijzonder sterk in de Driedaagse van De Panne, waar hij de eerste etappe, eerste halve etappe, van Tielen naar Herzele won, evenals de eerste etappe, tweede halve etappe, van Herzele naar Herzele, en opnieuw het algemeen klassement. Verder behaalde hij ritzeges in de Ronde van Trump, waaronder de derde, vijfde, zesde en zevende etappe, en won hij ook de derde etappe, tweede halve etappe, van de Ronde van Luxemburg in Luxemburg. In dezelfde zomer won hij de eerste etappe van de Ronde van Zwitserland in Bern, de tweede en zesde etappe van de Ronde van Burgos, de vierde etappe van de Ronde van Nederland en de Grote Prijs Raymond Impanis. Tot slot won hij in 1989 ook meerdere ritten in de Ronde van Ierland, namelijk de tweede, derde, vierde en vijfde etappe, en schreef hij ook daar het eindklassement op zijn naam.

Overwinningen bij Buckler

Bij Buckler boekte Eric Vanderaerden tussen 1990 en 1992 een reeks overwinningen in rittenkoersen en eendagswedstrijden. In 1990 won hij onder meer de tweede en derde etappe van de Étoile de Bessèges, beide na ritten van en naar Sète en Aramon. In datzelfde jaar schreef hij ook de vijfde etappe van de Tirreno-Adriatico op zijn naam, van Cerro al Volturno naar Porto Sant’Elpidio, evenals de eerste etappe, tweede halve rit, van zowel de Trí Dagen van De Panne als de Ronde van Luxemburg. Daarnaast won hij de vierde etappe van de Ronde van Nederland, van Eindhoven naar Maastricht, en de zesde etappe van de Ronde van de Europese Gemeenschap, van Koblenz naar Pirmasens.

In 1991 volgden opnieuw meerdere zeges. Zo won hij de zesde etappe van de Ronde van de Comunidad Valenciana in Valencia, Dwars door België, de vijfde etappe van de Ronde van Luxemburg in Diekirch en de eerste etappe van de Ronde van Ierland, van Dublin naar Kilkenny. In 1992 voegde hij daar de Grand Prix Wieler Revue aan toe, samen met de zeventiende etappe van de Ronde van Spanje, van León naar Salamanca, en de tweede etappe van de Ronde van Ierland, van Cavan naar Galway.

Overwinningen en erelijst

Eric Vanderaerden bouwde in de jaren tachtig en begin jaren negentig een zeer rijke erelijst uit met zeges in verschillende soorten wedstrijden. In 1983 won hij onder meer in Brasschaat, Oudenbos, Peer, Retie, Wenen en Aalst, en daarnaast ook de derde etappe, tweede halve rit, van Parijs-Nice, een ploegentijdrit van Tain-l'Hermitage. Een jaar later volgden overwinningen in Bilzen en Oud-Gastel, samen met puntenklassementen in de Ronde van Drie Dagen van De Panne en de Vierdaagse van Duinkerke. Ook won hij in 1984 een ploegentijdrit in de Ronde van Nederland, de zevende rit van Hoogeveen naar Assen, en behaalde hij ereplaatsen die als zeges werden genoteerd in criteriums zoals Ronse, Valkenswaard, Twello en een dernywedstrijd in Rotterdam, naast een tijdrit in Brasschaat.

In 1985 bleef Vanderaerden bijzonder succesvol. Hij won het puntenklassement in de Etoile de Bessèges en zegevierde in criteriums in Sint-Truiden, Tienen en Leende. Verder won hij het puntenklassement in de Ronde van Zwitserland, opnieuw dat van de Ronde van Nederland, en de vijfde etappe, tweede halve rit, ploegentijdrit van Oss naar 's-Hertogenbosch. Daarnaast stonden overwinningen in Valkenswaard, Peer, Aalst en Oudenbos op zijn naam.

Het jaar 1986 leverde hem opnieuw meerdere successen op. Hij won criteriums in Berlijn, Peer, Sint-Truiden en Boxmeer, en behaalde puntenklassementen in de Ronde van Drie Dagen van De Panne, de Ronde van Frankrijk en de Ronde van Nederland. In 1987 volgden zeges in Deurne, Polder-Kempen, Lekkerkerk, Scherpenheuvel en Wouw, opnieuw aangevuld met het puntenklassement in De Panne. In 1988 won hij met de ploegentijdrit van de tweede etappe van de Ronde van Frankrijk, van La Haie-Fouassière naar Ancenis, en daarnaast criteriums in Bavel en Fribourg, waar hij ook de eerste etappe, tweede halve rit, en het eindklassement op zijn naam schreef. In 1989 voegde hij het puntenklassement van de Ronde van Burgos toe. Nog later, in 1993, won Vanderaerden de derde etappe van de Etoile de Bessèges, van Joyeuse naar Joyeuse, en het eindklassement van de Ronde van Drie Dagen van De Panne.

Overwinningen en ereplaatsen

Eric Vanderaerden bouwde in de jaren tachtig en negentig een uitgebreid palmares op met zeges in zowel wegkoersen als baanwedstrijden. In 1981 won hij het Belgisch kampioenschap omnium voor junioren. Nadien volgden onder meer winst in de Grote Geteprijs in 1989 en opnieuw in 1992, alsook de puntenklassementen in de Ronde van Ierland in 1989 en in de Étoile de Bessèges in 1990. In 1990 behaalde hij ook de Regenboogkoers en samen met Étienne De Wilde de Zesdaagse van Antwerpen. Een jaar later won hij het Criterium van Peer en de individuele wedstrijd in Zwevezele. In 1993 zegevierde hij in het Criterium van La Louvière, won hij de eerste etappe en de tweede halve rit van de Driedaagse van De Panne in een ploegentijdrit in Herzele, en pakte hij er ook de sprintklassementstrui. Zijn latere overwinningen kwamen in het Criterium van Geraardsbergen in 1995 en het Criterium van Dilsen in 1996.

Jeugdjaren en palmares bij de juniores

Als junior liet Eric Vanderaerden al snel zijn kwaliteiten in het veldrijden zien. In het seizoen 1978-1979 won hij de veldrit in Eversel bij de juniores. Een jaar later, in 1979-1980, volgde een opvallend reeks overwinningen: in Mechelen-Bovelingen, Tongerlo-Bree, Meeuwen, Koersel, de Grote Prijs Mamma e Papà Guerciotti, het Belgische juniorenkampioenschap, Broekom, Metseren, Langemark, de Vlaamse Witloofveldrit en Saint-Georges-sur-Meuse stond hij telkens als winnaar op het podium. Ook in het seizoen 1980-1981 bleef hij succes boeken, met winst in de veldrit van Lommel en opnieuw in het Belgische juniorenkampioenschap.

Scroll naar boven