François Damiens werd geboren in Ukkel, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, en is een Belgische komiek en acteur. Hij volgde secundair onderwijs aan het collège Cardinal-Mercier in Braine-l’Alleud in een richting met economie en wetenschappen, en studeerde daarna hoger aan de École pratique des hautes études commerciales in internationale handel. Ook liep hij stage in Australië.
In 1999 begon hij als productieassistent voor het verborgen-cameraformat Si c’était vous op RTL TVI. Na een uitdaging verving hij Jean-Michel Zecca als centrale presentator en werd hij later vast gezicht van het programma. Hij creëerde het personage François L’embrouille, een brutale en onbekwame professional die argeloze gesprekspartners verrast. Dat personage contrasteert met zijn eigen, charmante, vrij genereuze en wat verlegen persoonlijkheid. In 2004 stopte hij met filmen in België omdat hij er te herkenbaar werd, en zette hij zijn activiteiten voort in Frankrijk. Daar en in Zwitserland kreeg hij ook bekendheid via Canal+ en internetfragmenten van zijn grappen. Als acteur kreeg hij in 2010 erkenning in Frankrijk voor L’Arnacœur, waarvoor hij werd genomineerd voor de César voor beste bijrol. Daarna volgden nominaties voor Suzanne, La Famille Bélier en Les Cowboys.
- Hoe verwierf François Damiens erkenning in Frankrijk?
- Hoe ontwikkelde François Damiens zich van student en productieassistent tot een bekende komische acteur?
- Welke prijzen won François Damiens met Une pure affaire?
- In welke films speelde François Damiens en welke erkenning kreeg hij voor zijn werk?
- In welke films speelde François Damiens tussen 2010 en 2017 en welke personages vertolkte hij?
Doorbraak in Frankrijk
François Damiens werd geboren in Ukkel, in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, en bouwde in België een carrière uit als komiek. Hij is een Belgische komiek en acteur, met een loopbaan die hem ook buiten België bekendheid opleverde. In 2010 kreeg hij erkenning in Frankrijk voor zijn rol in de romantische komedie L'Arnacoeur. Voor die prestatie werd hij genomineerd voor de César Award voor Beste Mannelijke Bijrol. Een jaar later speelde hij de hoofdrol in de komedie Une pure affaire, geregisseerd door Alexandre Coffre. Zijn Franse filmcarrière werd daarna verder bekroond met nieuwe César-nominaties: in 2014 voor Beste Mannelijke Bijrol voor Suzanne, in 2015 voor Beste Acteur voor La Famille Bélier en in 2016 opnieuw voor Beste Acteur voor Les Cowboys.
Van studies naar televisie en film
François Damiens volgde zijn middelbare studies aan het collège Cardinal-Mercier in Braine-l'Alleud, in de richting economische wetenschappen. Daarna studeerde hij verder aan de École pratique des hautes études commerciales, waar hij zich toelegde op internationale handel. Tijdens die hogere studies liep hij ook stage in Australië.
In 1999 begon hij als productieassistent bij de verborgen-camerashow Si c'était vous op RTL TVI. Na een uitdaging nam hij er de plaats in van Jean-Michel Zecca als host en protagonist in de verborgen-cameraformats. Vervolgens werd hij vast presentator in de plaats van Jean-Michel Zecca, omdat hij volgens de facts talent had in de oefening. In die periode bedacht hij het personage François L'embrouille, een onbeleefde en onbekwame professional die nietsvermoedende gesprekspartners verrast. Dat personage stond in contrast met zijn eigen karakter, dat omschreven wordt als charmant, gul en eerder verlegen.
In 2004 stopte hij met filmen in België, omdat hij daar te herkenbaar werd. Hij zette zijn activiteit voort in Frankrijk en verwierf daar, samen met Zwitserland, enige bekendheid via Canal+ en via internetuitzendingen van zijn grappen. Zijn filmcarrière in Frankrijk begon in 2006, toen Michel Hazanavicius hem castte in OSS 117 : Le Caire, nid d'espions. Daarna volgden bijrollen in komedies zoals Dikkenek, Taxi 4 en 15 ans et demi.
Tussen 2008 en 2009 speelde hij ook in JCVD, La Personne aux deux personnes, Seuls Two, Les Enfants de Timpelbach en Incognito. In 2009 vertolkte hij de buurman Monsieur Blédur in Le Petit Nicolas van Laurent Tirard. In hetzelfde jaar had hij ook de hoofdrol in de laagbegrote film La Famille Wolberg van Axelle Ropert.
In 2010 werd François Damiens in de Belgische cinema bevestigd als een betrouwbare komische kracht. Dat jaar speelde hij ook mee in de Pringles Xtreme-reclamecampagne in Frankrijk. Éric Lavaine gaf hem een belangrijkere bijrol in Protéger et servir, waarin hij naast Kad Merad, Clovis Cornillac en Carole Bouquet speelde. Zijn bekendheid groeide verder door de romantische komedie L'Arnacoeur van Pascal Chaumeil, waarin hij een technicus speelde die voortdurend ruzie maakte met zijn vrouw, vertolkt door Julie Ferrier. In 2011 leverde dat hem een nominatie op voor de Magritte du cinéma voor beste mannelijke bijrol en een nominatie voor de César voor beste mannelijke bijrol. Hij won geen trofee voor die rol, maar zijn optreden op de ceremonie viel wel op.
In 2012 acteerde hij in vier langspeelfilms. Dany Boon gaf hem een rol in de komedie Rien à déclarer, en in Ni à vendre ni à louer van Pascal Rabaté ondersteunde hij Jacques Gamblin en Maria de Medeiros. Daarnaast was hij de mannelijke hoofdrol in La Délicatesse van Stéphane en David Foenkinos, waar hij een filmkoppel vormde met Audrey Tautou. Ook in Une pure affaire van Alexandre Coffre speelde hij mee, aan de zijde van Pascale Arbillot.
Erkenning voor Une pure affaire
Une pure affaire was een bewerking van een roman van Matthew Kneale. De film kreeg op het Alpe d'Huez International Comedy Film Festival de Special Jury Prize. François Damiens won daar de prijs voor Beste Acteur, terwijl Pascale Arbillot werd bekroond met de prijs voor Beste Actrice.
Filmrollen en erkenning
In 2012 speelde François Damiens in drie films. In de komedie Torpedo van Matthieu Donck speelde hij naast Audrey Dana, maar de film kreeg geen grote weerklank. In Les Kaïra van Franck Gastambide had hij een bijrol in een komedie die commercieel succesvol was. Daarnaast vertolkte hij de hoofdrol in Tango libre van Frédéric Fonteyne, een Franco-Luxemburgs-Belgische komedie-dramafilm die meerdere prijzen kreeg en veel lof van de kritiek ontving.
In dezelfde periode breidde hij zijn filmografie verder uit met opvallende rollen. Zo speelde hij de mannelijke hoofdrol in Tip Top van Serge Bozon, naast Isabelle Huppert en Sandrine Kiberlain. In Je fais le mort van Jean-Paul Salomé had hij opnieuw een hoofdrol, en in Gare du Nord van Claire Simon maakte hij deel uit van de ensemblecast. In Suzanne van Katell Quillévéré speelde hij tegenover Sara Forestier en Adèle Haenel.
Voor zijn werk kreeg François Damiens ook onderscheidingen en nominaties. Hij werd benoemd tot Ridder in de Orde van Kunsten en Letteren in Frankrijk. Daarnaast won hij de prijs voor beste mannelijke bijrol op het Filmfestival van Thessaloniki in 2013. In 2014 volgde een nominatie voor Beste Mannelijke Bijrol bij de César Awards. Later kreeg hij ook nominaties voor Beste Acteur bij de César Awards van 2015 en 2016, en voor Beste Acteur bij de Globes de Cristal in 2015.
Verder speelde hij onder meer in La Famille Bélier van Éric Lartigau, waarin hij een dove vader speelde naast Karin Viard en Louane. Hij had een bijrol in Le Tout Nouveau Testament van Jaco Van Dormael en een hoofdrol in Les Cowboys van Thomas Bidegain. Daarna verscheen hij in Des nouvelles de la planète Mars van Dominik Moll, in Ils sont partout van Yvan Attal en in de historische dramafilm La Danseuse van Stéphanie Di Giusto. In Le Petit Spirou van Nicolas Bary speelde hij M. Mégot, de turnleraar. Later volgden onder meer Ôtez-moi d'un doute van Carine Tardieu, dat hij samen met Cécile de France droeg, en Le monde est à toi van Romain Gavras. In 2019 verscheen hij in Fourmi, en in 2020 in Le Prince oublié, Mon cousin en Le Bonheur des uns… In 2021 speelde hij in Cette musique ne joue pour personne en 8 Rue de l'Humanité. In 2022 vertolkte hij helikopterpiloot Jean-Marc Bastos in Jack Mimoun et les Secrets de Val Verde, geregisseerd door Malik Bentalha en Ludovic Colbeau-Justin. Daarnaast regisseerde hij zelf Mon Ket, dat met verborgen camera's werd gefilmd.
Filmrollen in de jaren 2010
In 2010 verscheen François Damiens in meerdere films. Hij speelde Roméro in Protéger et servir van Éric Lavaine, Marc in L'Arnacœur van Pascal Chaumeil, een trader in Krach van Fabrice Genestal en Jacques Janus in Rien à déclarer van Dany Boon. In 2011 volgden rollen als David Pelame in Une pure affaire van Alexandre Coffre, Monsieur Fraises in Ni à vendre ni à louer van Pascal Rabaté en Markus in La Délicatesse van Stéphane en David Foenkinos.
Daarna bleef hij aanwezig in verschillende producties. In 2012 speelde hij Michel Ressac in Torpedo van Matthieu Donck, Claude Fachoune, de producer, in Les Kaïra van Franck Gastambide en Jean-Christophe in Tango libre van Frédéric Fonteyne. In 2013 vertolkte hij Robert Mendès in Tip Top van Serge Bozon, Sacha in Gare du Nord van Claire Simon, Nicolas in Suzanne van Katell Quillévéré en Jean Renault in Je fais le mort van Jean-Paul Salomé.
In 2014 speelde Damiens Rodolphe Bélier in La Famille Bélier van Éric Lartigau. In 2015 volgden Alain in Les Cowboys van Thomas Bidegain en François in Le Tout Nouveau Testament van Jaco Van Dormael. In 2016 was hij te zien als Philippe Mars in Des nouvelles de la planète Mars van Dominik Moll, als Marchand in La Danseuse van Stéphanie Di Giusto en als Roger in Ils sont partout van Yvan Attal. In 2017 speelde hij M. Mégot, de sportleerkracht, in Le Petit Spirou van Nicolas Bary.