Justine Henin

Justine Henin tijdens een tenniswedstrijd
Justine Henin tijdens een tenniswedstrijd

Justine Henin werd geboren in Luik, in Wallonië, de Franstalige regio van België. Ze begon haar professionele loopbaan op het ITF-circuit, waar ze in november 1996 haar eerste optreden maakte in Mallorca en de tweede ronde bereikte. In 1997 won ze haar eerste ITF-toernooi in Le Touquet en later dat jaar ook in Koksijde.

In haar loopbaan won Henin 43 WTA-titels en zeven grandslamtitels. Ze was vier keer succesvol op Roland Garros, waaronder drie opeenvolgende zeges. Daarnaast won ze twee keer de US Open en één keer de Australian Open. Ook pakte ze twee WTA Tour Championships en een olympische gouden medaille op de Olympische Spelen van Athene in 2004. Ze stopte in mei 2008 met competitie terwijl ze nog nummer één van de wereld stond. Op 22 september 2009 kondigde ze een comeback aan, maar op 26 januari 2011 volgde haar definitieve afscheid, na een elleboogblessure die ze het jaar voordien opliep op Wimbledon. In 2016 werd ze opgenomen in de International Tennis Hall of Fame. Tijdens haar huwelijk met Pierre-Yves Hardenne, van 16 november 2002 tot januari 2007, gebruikte ze officieel de naam Justine Henin-Hardenne.

Titels, huwelijk en afscheid van de baan

Justine Henin werd geboren in Luik, in Wallonië, de Franstalige regio van België. Tijdens haar huwelijk met Pierre-Yves Hardenne, dat begon op 16 november 2002, gebruikte zij officieel de naam Justine Henin-Hardenne. Dat huwelijk eindigde in januari 2007.

In haar carrière won Henin 43 WTA-titels. Op de Grand Slam-toernooien haalde zij zeven enkelspeltitels binnen. Roland Garros won zij vier keer, waaronder drie opeenvolgende overwinningen. Daarnaast won zij de US Open twee keer en de Australian Open een keer. Ook schreef zij twee keer de jaarafsluitende WTA Tour Championships op haar naam. Een van haar grootste successen was de olympische gouden medaille op de Spelen van Athene in 2004.

Henin stopte eerst met competitie in mei 2008, terwijl zij nog nummer een van de wereld was. Op 22 september 2009 kondigde zij een comeback aan. Uiteindelijk maakte zij op 26 januari 2011 op haar website bekend dat zij definitief zou stoppen, na een elleboogblessure die zij het jaar voordien op Wimbledon had opgelopen. In 2016 werd zij opgenomen in de International Tennis Hall of Fame.

Doorbraak op het ITF-circuit

Justine Henin maakte haar eerste verschijning op het ITF-circuit in november 1996 op het toernooi van Mallorca, waar ze de tweede ronde bereikte. In 1997 volgde snel haar eerste titel: in mei won ze het ITF-toernooi van Le Touquet door Camilla Kremer te verslaan in de finale. In augustus 1997 pakte ze opnieuw een ITF-zege, ditmaal in Koksijde, België, na een overwinning op Noelia Serra in de eindstrijd.

In 1998 zette Henin haar opmars verder. In maart bereikte ze de finale in Reims vanuit de kwalificaties en versloeg ze Kim Clijsters in de finale. In april won ze in Gelos tegen Aurélie Védy, en in mei volgde een nieuwe titel in Grenelefe, Florida, waar ze Jane Chi klopte. In oktober haalde ze de finale in Joué-lès-Tours, maar verloor ze van Amanda Hopmans. Enkele weken later won ze in november opnieuw, op het toernooi van Ramat HaSharon, door Patricia Wartusch te verslaan. Henin werd in 1998 professional.

Doorbraak en opmars op de WTA-tour

Justine Henin maakte haar debuut op het WTA-circuit in Antwerpen met een wildcard. Daar won ze meteen het tornooi door in de finale Pitkowski te verslaan. Daarna bevestigde ze haar progressie met een reeks opvallende resultaten. Ze bereikte de halve finales van het ITF-toernooi in Athene en later ook de halve finales in Poitiers. In Luxemburg en Quebec City haalde ze telkens de kwartfinales, terwijl ze in Philadelphia pas in de tweede ronde werd uitgeschakeld na een zege op Anna Kournikova.

Op de grandslamtoernooien groeide ze stap voor stap mee. Na het kwalificatietraject in Roland Garros bereikte ze de tweede ronde, waar ze verloor van Lindsay Davenport, nummer 2 op de wereldranglijst. Op de US Open ging ze in de eerste ronde onderuit tegen Amelie Mauresmo met 6-1 en 6-4. Tegen het einde van dat seizoen kende ze ook minder zomeroptredens door fysieke problemen. Toch sloot ze het jaar af als nummer 69 van de WTA-ranking.

In het volgende deel van haar opmars combineerde Henin betere tornooiplacementen met enkele duidelijke doorbraken. Vanuit de kwalificaties haalde ze de kwartfinales in Hobart, waar Chanda Rubin haar stopte. Ook op de Australian Open geraakte ze tot de tweede ronde, maar daar verloor ze van nummer 1 Martina Hingis met 6-3 en 6-3. Nadien bleef ze met fysieke problemen kampen, wat een onderbreking van enkele maanden veroorzaakte.

Na haar terugkeer in het grasseizoen had ze een ongelukkige Wimbledon-campagne, al dwong ze in de eerste ronde tegen Arantxa Sanchez Vicario wel een set af. Later dat jaar bereikte ze de kwartfinales in Palermo en won ze het ITF-toernooi in Luik. In New Haven kwam ze, na kwalificatie, tot de tweede ronde. Op de US Open ging het opnieuw verder: daar haalde ze de derde ronde, waarin ze Anna Kournikova versloeg met 6-4 en 7-6. Daarna verloor ze van Lindsay Davenport met 6-0 en 6-4, maar met die prestatie klom ze wel voor het eerst binnen in de top 50. Het seizoen zette ze voort met een kwartfinaleplaats in de WTA-tornooien van Toronto en later een halve finale in Zurich. Ook in de internationale eindtoernooien bleef ze scoren, met onder meer een kwalificatie voor de year-end Championships en een kwartfinaleplaats daar.

Doorbraak aan de top

In 2003 zette Justine Henin een opvallende reeks neer. Op 7 juni won ze de French Open door Kim Clijsters te verslaan. Later dat jaar volgde opnieuw een grandslamtitel, toen ze op 7 september de US Open won, opnieuw tegen Clijsters. Voor die finale had Henin in de halve finale Jennifer Capriati uitgeschakeld in een wedstrijd van 3 uur en 3 minuten.

Op 19 oktober 2003 bereikte Henin voor het eerst de nummer 1-positie in de WTA-ranking, waarmee ze Kim Clijsters verdrong. Die plaats hield ze eerst een week vast, waarna ze op 10 november 2003 opnieuw nummer 1 werd. Vanaf die datum bleef ze 45 weken na elkaar aan de top staan. In hetzelfde jaar werd ze ook aangeduid als ITF world champion in het vrouwenenkelspel.

In het seizoen 2004 trainde Henin in Florida met Pat Etcheberry. Op 31 januari 2004 won ze de Australian Open door Kim Clijsters te verslaan. Voor de French Open van 2004 was ze de nummer 1-geplaatste speelster.

Herstel, blessures en terugkeer

Na haar olympische goudmedaille in Athene in 2004, waar ze Amelie Mauresmo in twee sets versloeg, kende Justine Henin een moeilijke periode. Ze werd in de tweede ronde uitgeschakeld door Tathiana Garbin, de nummer 86 van de WTA-ranking, terwijl ze hinder ondervond van een virale infectie. Ook op Rosmalen en Wimbledon moest ze opgeven wegens gezondheidsproblemen. Op de US Open haalde ze nog de vierde ronde, maar daar werd ze uitgeschakeld door Nadia Petrova.

Daarna legde Henin de competitie stil om te herstellen. In die periode zakte ze naar de achtste plaats op de WTA-ranking en miste ze de Masters aan het einde van het jaar. Ze concentreerde zich op atletische sessies en training, maar liep in december tijdens de training ook een knieblessure op, waardoor haar terugkeer opnieuw werd uitgesteld. Uiteindelijk keerde ze eind maart 2005 terug in Miami, waar ze in de kwartfinales verloor van Marija Sarapova.

Hoogtepunten en tegenslagen in 2005 en begin 2006

Justine Henin kende in deze periode een reeks sterke resultaten, afgewisseld met opvallende nederlagen en een blessureperiode. Ze won het graveltoernooi van Charleston door Elena Dementieva te verslaan in de finale. In Warschau haalde ze de finale na overwinningen tegen Patty Schnyder en Ana Ivanovic, maar daar verloor ze van Svetlana Kuznetsova. In Berlijn, een Tier I-toernooi, schakelde ze in de kwartfinales Marija Sjarapova uit en won ze vervolgens de finale tegen Nadia Petrova. Het hoogtepunt van deze reeks was haar titel op Roland Garros, waar ze in de halve finale Kim Clijsters versloeg met 6-3, 6-2 en in de finale Svetlana Kuznetsova met 6-4, 6-4. Daarmee pakte ze haar derde Roland Garros-trofee zonder een set te verliezen.

Later in het seizoen ging het minder vlot. Op Wimbledon werd ze al in de eerste ronde uitgeschakeld door Eleni Daniilidou. In Toronto verloor ze de finale van Kim Clijsters. Op de US Open bereikte ze de vierde ronde, waar Mary Pierce haar uitschakelde. Ze sloot het seizoen af als nummer zes van de WTA-ranglijst.

De start van 2006 bracht opnieuw sterke wedstrijden. In Sydney versloeg ze eerst Martina Hingis, daarna Svetlana Kuznetsova in de halve finale, en won ze de finale tegen Francesca Schiavone met 4-6, 7-5, 7-5. Op de Australian Open haalde ze de halve finale door topreekshoofd Lindsay Davenport te kloppen in de kwartfinales en Marija Sjarapova in drie sets in de halve finale. In de finale tegen Amelie Mauresmo moest ze opgeven wegens darmproblemen. Na die wedstrijd kreeg ze kritiek omdat ze had gezegd dat ze in topvorm was en het beste tennis uit haar carrière speelde. Ze werd ook de eerste vrouw die in het Open Era een Grand Slam-finale moest opgeven. Daarna won ze nog in Dubai van Maria Sjarapova met 7-5, 6-2, maar haar volgende resultaten waren wisselvallig: ze verloor de halve finale in Indian Wells tegen Elena Dementieva, ging in de tweede ronde van Miami onderuit tegen Shaughnessy, en verloor in Charleston opnieuw in de halve finale van Patty Schnyder. Later won ze nog het toernooi van Eastbourne tegen Anastasia Myskina, maar in Wimbledon verloor ze de finale nadat ze de eerste set had gewonnen. Door een blessure miste ze vervolgens San Diego en Montreal, won ze nog in New Haven tegen Lindsay Davenport, en won ze op de US Open opnieuw van Davenport in de kwartfinales. In de halve finale ontsnapte ze nipt tegen Jelena Jankovic, maar de finale verloor ze van Maria Sjarapova met 6-4, 6-4. Daarna liep ze een beenblessure op en trok ze zich terug uit de volgende toernooien.

Fed Cup-finale tegen Italië

Justine Henin versnelde haar voorbereiding om terug te keren voor de Fed Cup-finale tegen Italië. Ze hielp België tot aan de beslissende dubbel door haar enkelpartijen tegen Francesca Schiavone en Flavia Pennetta te winnen. In die laatste dubbel verloor Henin samen met Kirsten Flipkens van Francesca Schiavone en Roberta Vinci.

Terug naar nummer 1

Justine Henin begon het seizoen 2007 met een doel dat al eerder haar jaar had gekleurd: opnieuw de wereldranglijst aanvoeren. Op de WTA Tour Championships streed ze om het jaar af te sluiten als nummer 1. In de round robin-fase verloor ze van Amelie Mauresmo, maar in de finale nam ze overtuigend revanche. Henin won die eindstrijd met 6-4 en 6-3 en sloot het jaar af als nummer 1 van de WTA-ranking.

Aan het begin van 2007 meldde Henin dat ze door familieproblemen niet kon deelnemen aan toernooien in Australië, inclusief de Australian Open. Na die Australian Open verloor ze haar nummer 1-positie aan Maria Sharapova. Tijdens haar carrière had Henin die eerste plaats in de WTA-ranglijst toen al tien opeenvolgende weken bekleed, goed voor in totaal 56 weken aan de top.

Later in 2007 maakte ze haar debuut op het Open Gaz de France, waar ze in de halve finale verloor van Iveta Safarova. Daarna volgde een sterke reeks met een finaleplaats in Dubai, waar ze Amelie Mauresmo met 6-4 en 7-5 versloeg. In Doha won ze de finale tegen Svetlana Kuznetsova in twee sets. Die zege was haar dertigste carrièretitel. Henin besloot vervolgens niet deel te nemen aan Indian Wells, maar na de vroege uitschakeling van Sharapova daar heroverde ze opnieuw de nummer 1-positie. Daarmee kwam haar totaal op 58 weken als nummer 1, goed voor de zevende plaats in de ranglijst van speelsters met de meeste weken aan de top. Ook in Miami haalde ze in 2007 de finale.

Finale in Miami tegen Serena Williams

In de finale van Miami in 2007 nam Justine Henin het op tegen Serena Williams. Henin verloor die wedstrijd met 0-6, 7-5 en 6-3. Tijdens de finale klaagde Williams over kniepijn, maar ze wist wel twee wedstrijdpunten tegen Henin weg te werken.

Overwinningen en nederlagen in 2007-2008

In 2007 kende Justine Henin een sterk seizoen met verschillende opvallende resultaten. Op Roland Garros versloeg ze Serena Williams met 6-4, 6-3 in de kwartfinales, daarna Janković met 6-2, 6-2 in de halve finales, en ze won de finale tegen Ana Ivanović met 6-1, 6-2. Op gras won ze de Eastbourne-finale tegen Mauresmo. Als nummer 1-favoriete begon ze vervolgens aan Wimbledon, waar ze de halve finale verloor van Marion Bartoli met 1-6, 7-5, 6-1.

Later in het jaar won Henin het Tier I-toernooi in Toronto tegen Janković in augustus. Op de US Open haalde ze opnieuw een grote titel binnen: ze versloeg Serena Williams in de kwartfinales, won daarna van een andere Williams-zus in de halve finales, en klopte Svetlana Kuznecova in de finale met 6-1, 6-3. In dezelfde periode won ze ook de Porsche Tennis Grand Prix in Stuttgart tegen Tatiana Golovin met 2-6, 6-2, 6-1, en twee weken later de Zürich Open, opnieuw tegen Golovin met 6-4, 6-4. Op 11 november pakte ze de WTA Masters in Madrid door Maria Šarapova te verslaan met 5-7, 7-5, 6-3.

Henin sloot het seizoen af met tien titels, begon 2008 met 25 opeenvolgende zeges en eindigde het jaar als nummer één op de WTA-ranglijst. In 2008 won ze ook de Medibank International in Sydney tegen Kuznecova met 4-6, 6-2, 6-4. Op de Australian Open verloor ze in de kwartfinales van Maria Šarapova met 6-4, 6-0. Kort daarna won ze het toernooi in Antwerpen door Karin Knapp met 6-3, 6-3 te verslaan.

In Berlijn speelde Henin in 2007 ook twee opeenvolgende wedstrijden op dezelfde dag tegen Jelena Jankovic en Svetlana Kuznetsova. Tegen Kuznetsova verloor ze de halve finale met 6-4, 5-7, 6-4. In Warschau won ze de finale tegen Alona Bondarenko met 6-1, 6-3.

Terugkeer en definitief afscheid

Justine Henin stopte op 14 mei 2008 met tennis, op 26-jarige leeftijd. In 2010 keerde ze terug naar het circuit. Ze bereikte de finale in Brisbane, maar verloor daar van Kim Clijsters na drie sets, met 7-6(6) in de beslissende set. Op de Australian Open van 2010 verloor ze in de finale van Serena Williams met 6-4, 3-6, 6-2.

Op Roland Garros 2010 won Henin in de derde ronde van Marija Šarapova, maar in de vierde ronde verloor ze van Samantha Stosur. Op Wimbledon ging ze in de vierde ronde onderuit tegen Kim Clijsters met 2-6, 6-3, 6-2. Door fysieke problemen kon ze niet deelnemen aan de US Open. Begin 2011 kondigde Henin haar definitieve afscheid van het profcircuit aan, op 28-jarige leeftijd.

Speelstijl en technische kwaliteiten

Justine Henin stond bekend als een bijzonder veelzijdige speelster, die haar spel snel kon omzetten van defensief naar offensief. Haar eenhandige backhand werd door kenners beschouwd als een van de mooiste backhands uit de geschiedenis, en werd vergeleken met die van Stefan Edberg. Ook haar forehand kon zeer agressief zijn en veranderde sterk doorheen haar loopbaan, net als haar opslag. Ondanks haar gestalte kon ze een eerste service tot 190 km/h halen. Op de tweede service nam ze vaak risico, wat leidde tot veel dubbele fouten. Aan het net behoorde ze tot de beste speelsters en werd ze in haar carrière zelfs als de beste op dat vlak gezien. In 2007 verklaarde Martina Navratilova dat ze Justine Henin beschouwde als een soort vrouwelijke Roger Federer.

Scroll naar boven