Kate Ryan is een Belgische zangeres, geboren als Katrien Verbeeck in Tessenderlo op 22 juli 1980. Ze is vooral actief in het dancegenre en verwierf met haar singles een stevige positie in de Belgische hitlijsten. Van haar veertien uitgebrachte singles in België bereikten er ongeveer negen de top 10, en twee nummers haalden de eerste plaats. Een van die nummer 1-hits was de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival 2006. Daarnaast behaalde ze vijf singles die werden bekroond met edelmetalen certificeringen.
Ook buiten België kende Kate Ryan commercieel succes, onder meer in Litouwen, Bulgarije, Estland, Scandinavië, Polen, Duitsland, Oostenrijk, Spanje, Slovenië, Nederland en Zwitserland, met Scandinavië vooral in Zweden. Haar loopbaan begon in een muzikale omgeving: ze groeide op in een muzikale familie en leerde al jong gitaar en piano. In de cafézaak van haar ouders bracht ze nummers van onder meer Alanis Morissette, 4 Non Blondes, Pointer Sisters en Aretha Franklin ten gehore. In 2000 ontmoette ze producer Phil Wilde, die haar talent herkende en haar onder contract nam. Daarna nam ze met Andy Janssens de dancesingle Scream for More op, die in april 2001 werd uitgebracht.
- Hoe succesvol was Kate Ryan met haar singles in België en internationaal?
- Hoe kwam Kate Ryan in contact met haar eerste muziekprojecten en producenten?
- Hoe verliep de release en ontvangst van Scream for More?
- Hoe verliepen Kate Ryans releases en samenwerkingen in 2001?
- Hoe werd Désenchantée een internationale hit voor Kate Ryan?
- Hoe ontwikkelde Kate Ryan haar internationale doorbraak en latere releases tussen 2002 en 2008?
- Hoe kende Kate Ryan succes met haar album Free en de singles errond?
- Hoe werd de single I Surrender uitgebracht en voorgesteld?
- Welke prijzen, samenwerkingen en singles verschenen er in Kate Ryans carrière tussen 2008 en 2016?
Succes in België en daarbuiten
Kate Ryan, geboren als Katrien Verbeeck in Tessenderlo op 22 juli 1980, is vooral actief in het dansmuziekgenre. In België scoorde ze met ongeveer negen top-10-singles van de veertien die daar werden uitgebracht. Daarnaast had ze twee nummer 1-hits in België, waaronder de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival van 2006. Vijf van haar singles kregen een edelmetalen onderscheiding.
Ook buiten België kende ze commercieel succes. Haar muziek deed het goed in Litouwen, Bulgarije, Estland, Scandinavië, Polen, Duitsland, Oostenrijk, Spanje, Slovenië, Nederland en Zwitserland. In Scandinavië lag dat succes vooral in Zweden.
Doorbraak in de muziek
Kate Ryan groeide op in een muzikaal gezin en beheerste al op jonge leeftijd gitaar en piano. Haar ouders baatten een café uit, waar ze op piano of gitaar nummers bracht van onder meer Alanis Morissette, 4 Non Blondes, Pointer Sisters en Aretha Franklin. Daardoor werd ze al snel bekend in haar geboortestad.
In 1998 nam ze een album op met een Vlaamse producer, maar dat werd noch uitgebracht, noch vergoed. Als compensatie zou ze frontvrouw worden van een popproject, maar dat kwam er uiteindelijk niet. Tijdens een van haar optredens in 2000 ontmoette ze de Belgische producer Phil Wilde. Hij herkende haar zangtalent en sloot een contract met haar af.
Doorbraak met Scream for More
Andy Janssens nam Scream for More op met Leben und Karriere in het dancegenre. Het nummer ging over de ontmoeting tussen Leben und Karriere en Phil Wilde. Eerst werden vinylplaten van Scream for More naar discotheken gestuurd als promotie. Daarna volgden enkele liveoptredens en een eenvoudige videoclip. De single werd uitgebracht door EMI-Belgium en kwam in april 2001 binnen in de Vlaamse singlecharts. Enkele weken later bereikte Scream for More daar de negende plaats. De single verscheen ook in enkele andere landen, maar zonder groot succes.
Muzikale stappen in 2001
In oktober 2001 verscheen haar tweede single, UR (My Love). Die plaat haalde wel de top 10 in de Vlaamse dancecharts, maar was in de Vlaamse hitlijsten commercieel minder succesvol. Een maand later werd bekend dat haar 42-jarige moeder was overleden na een maandenlange kankerziekte. Tegen het einde van 2001 nam ze ook een coverversie op van Oh Baby I, samen met vier Vlaamse zangers en zangeressen. Dat nummer was oorspronkelijk van de Britse girlgroup Eternal en werd in België ook als single uitgebracht.
Doorbraak met Désenchantée
In het voorjaar van 2002 nam Leben und Karriere een cover op van Désenchantée, een nummer dat oorspronkelijk in de vroege jaren 90 succes had in Frankrijk en België dankzij de Franse zangeres Mylène Farmer. Het lied werd eind maart 2002 uitgebracht in België en kwam meteen de Vlaamse hitlijsten binnen op nummer 10. Twee weken later stond het al op nummer 1, en ook in de Vlaamse dancecharts bereikte het de hoogste plaats.
De videoclip van Désenchantée werd opgenomen in Brussel onder regie van Peter van Eyndt, die eerder had gewerkt voor de dance-act Milk Inc. De clip behoorde in 2002 tot de meest gespeelde clips op de Vlaamse muziekzender TMF.
Het succes bleef niet beperkt tot Belgie. In 2002 scoorde Leben und Karriere met Désenchantée ook in Nederland, Spanje, Zweden en Noorwegen, waar het nummer telkens de top 5 haalde. In Zwitserland bleef het nummer 45 weken in de hitlijsten staan, en het behoort daar tot de 100 meest succesvolle singles sinds 1968.
Doorbraak en internationale releases
Kate Ryan bracht op 17 juni 2002 in België haar eerste album Different uit, in samenwerking met Phil Wilde en Andy Janssens. Op dat album stonden onder meer de singles Scream for More, UR (My Love) en Désenchantée, samen met een Franse versie van Mon coeur résiste encore en een cover van Libertine. Mon coeur résiste encore verscheen eind augustus 2002 in België en later ook in andere landen. Libertine kwam uit in België in november 2002 en werd in 2003 ook in andere landen uitgebracht. Met Libertine behaalde ze een plaats in de top 20 en top 10 in verschillende landen. Begin 2003 werden Désenchantée, Libertine en het album Different ook in Duitstalige landen uitgebracht, waar ze haar doorbraak realiseerde.
Eind 2003 werkte ze met het Zweedse producersteam 2n aan het nummer Only if I. Tegelijk werd het album Stronger geproduceerd, maar dat haalde haar eerdere succes niet, op enkele uitzonderingen na. Daarna volgde The Promise You Made, een cover van Cock Robin, met een Franse versie La promesse, die in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland uitkwam. Voor de clip van The Promise You Made werd in Berlijn gefilmd. Als derde single bracht ze Goodbye uit, een ballade over het einde van een eerdere relatie. In deze periode veranderde ze van producers, van Wilde en Janssens naar 2n, met Niclas Kings en Niklas Bergwall.
In februari 2006 werkte Kate Ryan aan de nieuwe single Je t’adore in België. Die single behaalde al in de tweede verkoopweek goud en bleef vijf weken op nummer 1 staan. Door het succes van Je t’adore won ze de nationale selectie voor het Eurovisiesongfestival 2006. Daar eindigde ze op 18 mei twaalfde in de halve finale, waardoor ze zich niet voor de finale kon plaatsen. Op 15 september 2006 verscheen in België haar derde studioalbum Alive, genoemd naar een idee van een fan. In Polen kwam een speciale editie uit met een cd en dvd met alle videoclips. Met Alive koos ze voor een meer poppy geluid met introspectieve teksten. Kort voor de albumrelease kwam ook de single Alive uit, die op 12 januari 2007 in Duitsland en Oostenrijk werd uitgebracht en eerder al in Spanje en Tsjechië verscheen. De Duitse albumrelease werd meermaals uitgesteld en kwam uiteindelijk uit op 20 april 2007, waarna het album de 73ste plaats bereikte in de Duitse hitlijst. Belgische fans van de Duitse markt mochten de albumhoes kiezen via een fan site.
Ook de single All for You verscheen als derde single, op 27 november 2006 in België, waar ze de 37ste plaats haalde in de Belgische hitlijst. In Duitsland kwam All for You op 28 juni 2007 uit als promo, zonder radio-airplay en zonder officiële release. In juni 2007 beëindigde ze haar contract met EMI en tekende ze bij ARS Entertainment, een sublabel van Universal. In januari 2007 had ze al haar management vervangen. Ze had ook een contract met Zeitgeist in Duitsland. Na de labelwissel nam ze twee nieuwe nummers op: een cover van Voyage, Voyage en het originele We All Belong. Die verschenen op een single in België in de zomer van 2007, die de tweede plaats in de Belgische hitlijsten haalde en eind september goud behaalde. Het was ook haar eerste notering in de Nederlandse Top 20 sinds Désenchantée. In 2007 kreeg ze drie nominaties voor de TMF Awards. Op 16 november 2007 kwam Voyage, Voyage/We All Belong uit in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Twee dagen na de release stond de single op nummer 5 in de Musicload-hitlijst en haalde ze opnieuw de Duitse Top 20 singleslijst, voor het eerst sinds La Promesse drie en een half jaar eerder. De videoclip werd in Spanje opgenomen. In februari 2008 verscheen vervolgens de single L.I.L.Y. (Like I Love You) in België en in verschillende andere Europese landen.
Internationale doorbraak met Free
Kate Ryan bracht op 25 april 2008 in Zweden de single Ella, elle l’a uit. De single haalde daar nummer 2, stond in België op nummer 9 en kwam in Duitsland binnen op nummer 10. In Spanje bereikte Ella elle l’a eerst nummer 33 op 15 juni 2008 en later nummer 23. Voor de release van het album Free op 26 mei 2008 verschenen al de singles Voyage, voyage, L.I.L.Y. en Ella elle l’a. Met Free behaalde Kate Ryan een grotere pan-Europese doorbraak.
Naast deze releases werkte ze ook aan Tonight We Ride/No digas que no, dat ze opnam met de Spaanse zangeres Soraya Arnelas voor het album Free. Dat nummer verscheen later ook als promosingle. Op 15 juli 2008 voerde Kate Ryan op de Spaanse show Operatión Triunfo zowel Ella elle l’a als Tonight We Ride/No digas que no uit.
I Surrender
Op 5 augustus 2008 kondigde Leben und Karriere I Surrender aan als de vierde single van het album Free. Enkele dagen later, op 9 augustus 2008, werd het nummer voorgesteld op een songfestival in Westende. De single verscheen vervolgens in België op 22 augustus 2008. Voor de videoclip van I Surrender trok Leben und Karriere naar Berlijn, waar de opnames plaatsvonden. Op 25 augustus 2008 werd de muziekvideo op YouTube uitgebracht.
Internationale erkenning en latere releases
In 2008 werd Kate Ryan drie keer genomineerd bij de TMF Awards, maar ze won in geen enkele categorie. Later dat jaar trad ze op tijdens de World Music Awards in Monaco, op 9 november 2008. Daar won ze wel een World Music Award voor Best Selling Benelux Artist Worldwide. Daarmee behoorde ze samen met Technotronic tot de weinige Belgische artiesten die zo’n prijs wonnen.
In de herfst van 2009 bracht ze de compilatie French Connection uit, volledig met Franstalige nummers. In die periode verscheen ook haar belangstelling voor covers van France Gall: de singles Babacar en Évidemment kwamen uit als coverversies, maar haalden slechts matig succes.
Op 14 januari 2011 was ze coach naast Jeanette Biedermann in de ORF-castingshow Helden von morgen. Ze zong er duetten met kandidaten Sara Nardelli en Lukas Plöchl. In april 2011 bracht ze de single LoveLife uit, die nummer 21 haalde in de Belgische hitlijsten. Op 25 juni 2012 volgde het album Electroshock. Daarna liet ze via Facebook weten dat ze na Electroshock vooral nog singles wilde uitbrengen in plaats van albums.
Die richting zette ze verder in 2013 met Light in the Dark op 24 mei en Heart Flow op 13 augustus, beide via iTunes. Heart Flow werd bovendien het anthem van de World Outgames 2013. In december 2013 nam ze de Catalaanse cover Sé que tu lluitaràs op, een versie van Bob Sinclar's World Hold on (Children of the Sky), die later werd opgenomen in de compilatie El Dics de la Marató 2013 (TV3). Op 1 september 2014 volgde de Frans-Engelse single Not Alone.
Ook daarna bleef ze covers uitbrengen: in augustus 2015 verscheen Runaway (Smalltown Boy), een cover van Bronski Beat, en die werd opgenomen in MNM Summertime 2015. In januari 2016 bracht ze Wonderful Life uit, een cover van Black. In juni 2016 volgde Comment te dire adieu, een cover van Françoise Hardy. Haar versie is een Franse cover van It Hurts to Say Goodbye, oorspronkelijk van Margaret Whiting.