Kim Clijsters

Kim Clijsters tijdens WTA-toernooi in Parijs 2011
Kim Clijsters tijdens WTA-toernooi in Parijs 2011

Kim Clijsters is een Belgische tennisster die wordt beschouwd als een van de sterkste Belgische spelers, naast Justine Henin. In haar loopbaan won zij 41 WTA-enkelspeltitels en vier Grand Slam-enkelspeltitels: drie op de US Open en één op de Australian Open. Daarnaast won zij drie jaarafsluitende Masters-toernooien en bereikte zij in augustus 2003 de nummer-éénpositie op de wereldranglijst. In het dubbelspel was zij eveneens succesvol, met elf WTA-dubbeltitels, een nummer-éénranking en twee Grand Slam-dubbelspeltitels op Roland Garros en Wimbledon, samen met Ai Sugiyama. Met België won zij de Fed Cup in 2001. Clijsters stopte voor het eerst in mei 2007 wegens talrijke blessures, keerde in 2009 terug en won daarna opnieuw drie Slamtitels. Na een tweede afscheid in 2012 volgde in september 2019 een nieuwe comeback. In april 2022 kondigde zij haar derde en definitieve afscheid van de officiële competitie aan.

Titels, records en comebacks

Kim Clijsters won in haar carrière 41 WTA-titels in het enkelspel. Daaronder bevonden zich vier grandslamtitels: drie op de US Open en één op de Australian Open. Ook op het einde van het seizoen liet ze zich gelden, met drie Masters-titels. In augustus 2003 bereikte ze voor het eerst de nummer één-positie op de wereldranglijst.

Naast haar enkelspelprestaties was Clijsters ook succesvol in het dubbelspel. Ze stond ook daar op nummer één en won elf WTA-dubbeltitels. Samen met Ai Sugiyama pakte ze twee grandslamtitels in het dubbelspel, op Roland Garros en Wimbledon. Met België won ze in 2001 de Fed Cup.

Haar loopbaan kende meerdere onderbrekingen en comebacks. In mei 2007 stopte ze voor het eerst, na talrijke blessures. In 2009 keerde ze terug en won ze opnieuw drie Slamtitels. In 2012 kondigde ze haar tweede afscheid aan, op 29-jarige leeftijd. In september 2019 maakte ze opnieuw haar comeback met het oog op het seizoen 2020, en de Dubai Tennis Championships van 2020 waren haar eerste toernooi na die terugkeer. In april 2022 volgde haar derde en definitieve afscheid van de officiële competitie.

Clijsters wordt gezien als een van de sterkste Belgische tennissters, naast Justine Henin. Ze verdiende in haar WTA-loopbaan meer dan 24 miljoen dollar aan prijzengeld en stond bij haar tweede afscheid derde op de all-time inkomstenlijst, achter de Williams-zussen. In 2017 werd ze opgenomen in de International Tennis Hall of Fame, en in 2022 werd ze er erevoorzitter.

Familie en privéleven

Kim Clijsters kwam uit een sportieve familie. Haar vader, Lei Clijsters, was in de jaren 1980 een bekende Belgische nationaal voetballer. Lei Clijsters overleed in 2009 op 52-jarige leeftijd. Kim heeft ook een jongere zus, Elke, die een veelbelovende tenniscarrière had, maar in 2004 door een zware blessure moest stoppen.

In haar privéleven haalde Clijsters ook geregeld het nieuws. In november 2003 kondigde ze haar verloving aan met de Australische tennisser Lleyton Hewitt. Hun relatie eindigde in oktober 2004. Later trouwde ze op 14 juli 2007 met de Amerikaanse basketballer Brian Lynch. Samen kregen zij drie kinderen: dochter Jada Elly, geboren in 2008, en de zonen Jack, geboren in 2013, en Blake, geboren in 2016.

Doorbraak op het hoogste niveau

Kim Clijsters liet al voor haar profcarrière sterke resultaten zien. In 1997 won ze het toernooi van Les Petits As. In 1998 bereikte ze de enkelspelfinale op Wimbledon en won ze ook dubbelttitels op Roland Garros met Jelena Dokić en op de US Open met Eva Dyrberg. Dat jaar sloot ze af als elfde op de wereldranglijst in het enkelspel en vierde in het dubbelspel.

In 1999 werd Clijsters prof op 15-jarige leeftijd. Ze maakte in mei haar debuut op het WTA-circuit op de Belgian Open, nadat ze zich via de kwalificaties had geplaatst. In haar eerste WTA-wedstrijd versloeg ze Miho Saeki, gevolgd door winst tegen Elena Pampoulova. In haar derde wedstrijd verloor ze na drie sets van de als eerste geplaatste Sarah Pitkowski.

Later dat jaar plaatste ze zich op Wimbledon door al haar drie kwalificatiewedstrijden te winnen en daarbij slechts tien games prijs te geven. In het hoofdtoernooi won ze van Joannette Kruger, Karen Cross en de als twaalfde geplaatste Amanda Coetzer, voor ze in de vierde ronde verloor van de als tweede geplaatste Steffi Graf. Op de US Open bereikte ze de derde ronde en verloor ze na drie sets van de als zevende geplaatste Serena Williams.

In september 1999 veroverde Clijsters haar eerste titel in Luxemburg door Dominique Monami met 6-2, 6-2 te kloppen. In oktober bereikte ze op het toernooi van Bratislava zowel de enkel- als dubbelspelfinale. De enkelspelfinale verloor ze van Amélie Mauresmo met 6-3, 6-3, maar in het dubbelspel won ze samen met Laurence Courtois van Ol'ga Barabanščikova en Lilia Osterloh met 6-2, 3-6, 7-5. Ze sloot 1999 af als nummer 47 van de wereld.

In 2000 won Clijsters de enkelspeltitel op de Tasmanian International door Chanda Rubin te verslaan. In het dubbelspel verloor ze daar de finale met Émilie Loit tegen Rita Grande en Émilie Loit. Op Wimbledon bereikte ze haar eerste Grand Slam-finale, in het gemengd dubbel met Lleyton Hewitt, maar die finale ging verloren tegen Kimberly Po en Donald Johnson.

Doorbraak en eerste grote finales

In 2001 zette Kim Clijsters grote stappen in haar professionele carrière. Ze bereikte haar eerste finale op Indian Wells, maar verloor daar van Serena Williams met 4-6, 6-4 en 6-2. Op Roland Garros haalde ze voor het eerst de finale van een grandslamtoernooi in het enkelspel. In de halve finale versloeg ze Justine Henin in drie sets, maar in de finale verloor ze na een lange strijd van Jennifer Capriati, met een beslissende set die eindigde op 12-10.

Datzelfde jaar stond ze ook in de finales van het Ordina Open in zowel enkelspel als dubbelspel, al verloor ze beide wedstrijden. Op Wimbledon 2001 bereikte ze samen met Ai Sugiyama de dubbelfinale, waar het duo verloor van Lisa Raymond en Rennae Stubbs. Toch kende 2001 ook meerdere successen: ze won de toernooien van Stanford, Leipzig en Luxemburg. In Leipzig won ze de finale van Elena Lichovceva in drie sets, terwijl ze aan het einde van het seizoen in Filderstadt verloor van Martina Hingis. Ze nam ook deel aan het tornooi aan het einde van het jaar en verloor in de kwartfinales van Elena Dement'eva.

Daarnaast debuteerde Clijsters in de Fed Cup met het Belgische nationale team. In november 2001 sloot ze het seizoen af met een overwinning in de Fed Cup-finale tegen Rusland. Ook in de WTA Tour Championships keerde ze terug; daar verloor ze in de halve finale van Lindsay Davenport.

In 2002 en 2003 zette Clijsters die opmars verder. Ze won in 2002 vier toernooien: Hamburg, Filderstadt, Luxemburg en de WTA Tour Championships. In Hamburg versloeg ze Venus Williams, in Filderstadt Daniela Hantuchová, en op de WTA Tour Championships schakelde ze de Williams-zussen na elkaar uit. In 2003 volgden opnieuw sterke resultaten. Ze won in Sydney tegen Lindsay Davenport, bereikte de halve finales van de Australian Open en verloor daar van Serena Williams. Daarna won ze Indian Wells tegen Davenport met 6-4 en 7-5, en ze pakte ook de titel in Rome tegen Amélie Mauresmo op gravel. In Berlijn haalde ze de finale, en op Roland Garros bereikte ze zowel in het enkelspel als in het dubbelspel de finale. De enkelspelfinale in Parijs verloor ze van Justine Henin, maar in het dubbelspel won ze samen met Ai Sugiyama. Later in 2003 won ze ook in 's-Hertogenbosch tegen Henin op gras, en op Wimbledon werd ze in de halve finales uitgeschakeld door Venus Williams. In het dubbelspel won ze daar samen met Sugiyama haar tweede grandslamdubbeltitel van het seizoen.

Doorbraak, blessures en terugkeer

In haar professionele carrière won Kim Clijsters vijf titels in Stanford, Los Angeles, Filderstadt, Luxemburg en bij de WTA Tour Championships. In totaal behaalde ze negen enkelspeltitels uit zeventien finales en zeven dubbeltitels uit tien finales. In augustus bereikte ze zowel in het enkelspel als in het dubbelspel de nummer één-positie op de wereldranglijst.

Ze beleefde sterke resultaten in de grote toernooien. Zo bereikte ze haar eerste finale op de Australian Open zonder een set te verliezen, maar verloor ze die finale van Justine Henin met 6-3, 4-6, 6-3. In februari won ze het toernooi van Parijs tegen Mary Pierce en dat van Antwerpen tegen Silvia Farina Elia. Later won ze ook toernooien in Eastbourne, Stanford, Los Angeles en Toronto. Op de US Open was ze als vierde reekshoofd goed op dreef: ze bereikte de kwartfinales door per match minder dan vier games prijs te geven, versloeg Venus Williams in drie sets en schakelde daarna nummer één Marija Šarapova uit in de halve finales. In de finale won ze van Mary Pierce met 6-3, 6-1.

Tussen die successen door kreeg ze af te rekenen met blessures. Ze trok zich terug uit Indian Wells door een blessure aan de linkerpols en moest haar carrière even onderbreken. In oktober 2004 keerde ze terug in Hasselt. Een jaar na haar blessure in Indian Wells won ze opnieuw een finale tegen Lindsay Davenport. Ze won dat seizoen ook in Miami zonder een set te verliezen, tegen Marija Šarapova. Aan het einde van het seizoen volgden titels in Luxemburg en Hasselt.

Later liep ze ook een enkelblessure op. Ze gaf op in de halve finale van de Australian Open tegen Amélie Mauresmo en bereikte nadien voor de derde keer de nummer één-positie op de WTA-ranking. Midden februari keerde ze terug in Antwerpen en verloor daar de finale van Mauresmo. Daarna won ze nog het toernooi van Warschau zonder een set te verliezen en haalde ze de halve finale van Roland Garros, waar ze in twee sets verloor van Justine Henin.

Pauze en terugkeer in het profcircuit

Op 6 mei 2007 kondigde Kim Clijsters op 23-jarige leeftijd haar onmiddellijke afscheid van de professionele tenniswereld aan. Ze verwees daarbij naar blessures en zei dat ze zich wilde richten op haar familie en op haar huwelijk met Brian Lynch in juli. In maart 2009 maakte ze vervolgens bekend dat ze zou terugkeren naar het professionele tennis. In mei 2009 nam ze al opnieuw deel aan een tennismoment rond de opening van het dak van Wimbledon, waar ze gemengd dubbel speelde met Tim Henman. Haar officiële terugkeer volgde op 10 augustus 2009, toen ze met een wildcard startte op het toernooi van Cincinnati.

Triomfen op de grote toernooien

Kim Clijsters bouwde in deze periode haar palmares stevig uit met opvallende zeges op de grote toernooien. Op Wimbledon versloeg ze achtereenvolgens landgenote Kirsten Flipkens en Venus Williams in de achtste finales, waarna ze in de kwartfinales de Chinese Li Na klopte. In de halve finales won ze in twee sets van Serena Williams, en in de finale trok ze aan het langste eind tegen Caroline Wozniacki met 7-5, 6-3. Op de US Open van 2009 kreeg ze een wild card en hoefde ze dus geen kwalificaties te spelen. Daar won ze in de eerste ronde van Kutuzova en in de tweede ronde van Marion Bartoli. In Cincinnati begon ze met een zege op de twaalfde reekshoofd Marion Bartoli, gevolgd door overwinningen tegen Patty Schnyder en Svetlana Kuznetsova, voordat Dinara Safina haar uitschakelde in de kwartfinales. Later won ze daar ook de titel door Marija Sjarapova te verslaan.

In 2010 bleef Clijsters succesvol. Ze ging als tweede reekshoofd naar de US Open om haar titel te verdedigen. Daar schakelde ze Petra Kvitova uit in de vierde ronde, Samantha Stosur in de kwartfinales en Venus Williams in de halve finales. In de finale versloeg ze Vera Zvonareva met 6-2, 6-1. Daarmee bracht ze haar winstreak op de US Open op 21 wedstrijden. Dat jaar won ze ook de Australian Open door Li Na in de finale met 3-6, 6-3, 6-3 te kloppen. Daarnaast won ze in Brisbane op 9 januari tegen Justine Henin, en in Miami versloeg ze Venus Williams overtuigend met 6-2, 6-1. Ook pakte ze de jaarafsluitende Masters door Caroline Wozniacki te verslaan. In totaal kwam ze zo aan vier grandslamtitels: drie US Opens en één Australian Open. Op 14 februari werd ze bovendien WTA-nummer 1, waarmee ze de 18 weken durende voorsprong van Caroline Wozniacki beëindigde, al hield ze die positie slechts één week vast. Tot september 2011 werd ze gecoacht door Wim Fissette, en bij een huldiging op de baan was ook haar dochter aanwezig.

Terugkeer na blessure en resultaten in de grote toernooien

Na een blessure keerde Kim Clijsters terug in de competitie op Roland Garros, maar daar ging het mis in de tweede ronde. Ze verloor van Arantxa Rus, nadat ze nochtans met 6-3 en 5-2 had geleid. Daarna begon ze het seizoen opnieuw op de WTA Brisbane op 1 januari, waar ze sterk aan de start kwam met winst tegen Simona Halep, Ana Ivanović en Iveta Benešová. In Brisbane moest ze echter opgeven tegen Daniela Hantuchová, nadat ze de eerste set had gewonnen en afhaakte met enkelpijn.

Op de Australian Open speelde Clijsters als 11e reekshoofd. Ze schakelde achtereenvolgens Maria Joäo Koehler, Stéphanie Foretz Gacon en de 20e reekshoofd Daniela Hantuchová uit. In een volgende ronde versloeg ze ook de vijfde reekshoofd en finaliste van 2011, Li Na, nadat die drie matchballen had gemist. Daarna zorgde ze voor een opvallende zege tegen wereldnummer 1 Caroline Wozniacki in twee sets, maar in de halve finale strandde ze op Viktoryja Azaranka.

Ook nadien bleef haar seizoen afwisselend. Ze trok zich voor de BNP Paribas Open terug wegens een blessure nog voor het toernooi begon. Op de Sony Ericsson Open won ze van Jarmila Gajdošová en Julia Görges, maar in de derde ronde verloor ze van Yanina Wickmayer. Op de UNICEF Open in 's-Hertogenbosch versloeg ze Romina Oprandi, Kateryna Bondarenko en Francesca Schiavone, maar ze gaf op voor haar halve finale tegen Urszula Radwańska door fysieke problemen.

Op Wimbledon bereikte ze in haar laatste optreden de achtste finales. Ze won in de eerste ronde van de voormalige wereldnummer 1 Jelena Janković, zette daarna Andrea Hlaváčková opzij, en ging in de derde ronde voorbij Vera Zvonarëva doordat die opgaf bij 6-3 en 4-3 achterstand. In de achtste finales verloor Clijsters van Angelique Kerber met 6-1, 6-1.

Afscheid op de US Open van 2012

Kim Clijsters bereikte op de Olympische Spelen in Londen de kwartfinales. Daarna sloot ze haar professionele loopbaan af op de US Open van 2012. Daar kwam ze uit in het enkelspel, het vrouwendubbelspel en het gemengd dubbelspel. In het enkelspel werd ze in de tweede ronde uitgeschakeld door Laura Robson, na twee verloren tiebreaks. Daarmee eindigde ook haar zegereeks van 22 wedstrijden in Flushing Meadows, die was begonnen in 2005. In het vrouwendubbelspel verloor ze in de eerste ronde samen met Kirsten Flipkens. In het gemengd dubbelspel ging ze met Bob Bryan onderuit in de tweede ronde tegen Ekaterina Makarova en Bruno Soares.

Afscheid in Antwerpen

Kim Clijsters nam op 12 december 2012 afscheid van het tennis tijdens de Diamond Games in Antwerpen. Voor dit afscheidsmoment werden de Diamond Games omgedoopt tot Kim's Thank You Games. In de singles-exhibitie won Clijsters met 6-3 en 6-3 van Venus Williams. Daarna speelde ze samen met Amélie Mauresmo een dubbelpro set-exhibitie, maar die verloren ze met 8-5 van Venus Williams en Kirsten Flipkens.

Terugkeer naar het circuit

Op 19 mei 2019 nam Kim Clijsters deel aan de openingsceremonie van het nieuwe dak op Court No.1 van het All England Tennis Club in Wimbledon. Tijdens dat evenement speelde ze dubbel met John McEnroe tegen Martina Navratilova en Jamie Murray, en enkel tegen Venus Williams. In september 2019 kondigde ze aan dat ze in het seizoen 2020 zou terugkeren naar de competitieve sport.

Die comeback begon in februari 2020 met deelname aan het toernooi van Dubai dankzij een wildcard. Daar verloor ze in de eerste ronde van Garbine Muguruza met 2-6 en 6(6)-7. In maart 2020 speelde ze ook op de Monterrey Open, waar Johanna Konta haar in de eerste ronde versloeg met 3-6 en 5-7. Ze werd ook verwacht op de Western & Southern Open in 2020, maar trok zich terug door een blessure.

Op de US Open van 2020 trad ze wel opnieuw aan, maar verloor ze van Ekaterina Aleksandrova met 6-3, 5-7 en 1-6. Voor de Australian Open van 2021 wees ze een wildcard af nadat ze positief had getest op COVID-19. Haar volgende terugkeer volgde op 27 september 2021, toen ze via een wildcard speelde op de Chicago Fall Tennis Classic. Daar verloor ze in de eerste ronde van Hsieh Su-wei met 3-6, 7-5 en 3-6. Daarna nam ze ook deel aan de BNP Paribas Open, waar Katerina Siniakova haar versloeg met 1-6, 6-2 en 2-6. In april 2022 kondigde ze haar derde en definitieve afscheid van de officiële competities aan. Later in 2022 werd ze benoemd tot erevoorzitster van de International Tennis Hall of Fame.

Speelstijl en sterke punten

Kim Clijsters speelde met agressieve controle over de rally’s en gaf de voorkeur aan slagen vanaf de baseline. Ze beschikte over zowel een sterke forehand als een sterke backhand. Met haar forehand kon ze winners slaan vanuit eender welke positie op het veld, terwijl ze met haar backhand goed was in het plaatsen van korte en lastige ballen. Aan het net voelde ze zich ook comfortabel, wat aansloot bij haar kwaliteiten als goede dubbelspeler. Ze aarzelde bovendien niet om korte ballen te volgen en zo de druk op haar tegenstanders te verhogen. Haar opslag was minder dwingend dan die van sommige andere speelsters, maar bleef wel doeltreffend. Daarnaast stond ze bekend om haar sterke verdediging over het hele veld: ze was zeer snel op alle ondergronden en kon uitgestrekte ballen vaak succesvol terugbrengen.

Scroll naar boven