Kirsten Flipkens

Kirsten Flipkens speelt op Roland-Garros 2019
Kirsten Flipkens speelt op Roland-Garros 2019

Kirsten Flipkens (Geel, 10 januari 1986) is een Belgische tenniscoach en voormalig professioneel speelster. Als enige kind van een autohandelaar en een huisvrouw begon ze op vierjarige leeftijd met tennis. Voor ze zich op tennissen toelegde, speelde ze ook voetbal, volleybal en basketbal; op twaalfjarige leeftijd koos ze definitief voor een carrière in het tennis.

In haar jeugd behaalde Flipkens onder meer de meisjesdubbelspeltitel op de US Open van 2002 en in 2003 de enkelspeltitels op Wimbledon en de US Open bij de junioren. Op professioneel niveau bereikte ze een hoogste WTA-ranking van nummer 13. Ze won één enkelspeltitel op de WTA Tour, de enkelspeltitel van het Tournoi de Québec in 2012, en zeven dubbeltitels op dat niveau. Daarnaast won ze dertien enkelspeltitels en twee dubbeltitels op het ITF Women’s Circuit, evenals één enkelspeltitel op de WTA Challenger Tour. In 2013 haalde ze de halve finale op Wimbledon. Ze nam deel aan de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in 2016, waar ze de derde ronde in het enkelspel bereikte. In 2013 werd ze verkozen tot Sportvrouw van het Jaar bij de Belgian Sport Awards.

Hoogtepunten in haar tennisloopbaan

Kirsten Flipkens is een Belgische tenniscoach en voormalig professioneel speelster. In haar carrière bereikte ze een hoogste WTA-ranking van nummer 13. Op de WTA Tour won ze één enkelspeltitel, met als hoogtepunt de titel in het enkelspel op het Tournoi de Québec in 2012. Daarnaast won ze zeven dubbeltitels op de WTA Tour. Op het ITF Women's Circuit behaalde ze 13 enkelspeltitels en twee dubbeltitels, en op de WTA Challenger Tour won ze één enkelspeltitel.

Al op juniorniveau liet ze zich opmerken met de dubbeltitel op de US Open van 2002 en de enkelspeltitels op Wimbledon en de US Open in 2003. Later, als senior, haalde ze de halve finale op Wimbledon in 2013. In datzelfde jaar werd ze door de Belgian Sport Awards uitgeroepen tot Sportswoman of the Year.

Flipkens nam deel aan de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016 en haalde daar de derde ronde in het enkelspel. Ook in de Fed Cup was ze jarenlang actief: in 2019 had ze met 16 jaar het meeste aantal speeljaren onder Belgische spelers. In 2016 ontving ze daarvoor de Fed Cup Commitment Award.

Jeugd en tennisopleiding

Kirsten Flipkens werd op 10 januari 1986 geboren in Geel, België, als enig kind van een autohandelaar en een huisvrouw. Ze begon al op vierjarige leeftijd met tennis. Voor ze koos voor een carrière als tennisser, deed ze ook aan voetbal, volleybal en basketbal, en op haar twaalfde besloot ze zich volledig op tennis te richten. Ze volgde haar opleiding aan de tennisacademie in Wilrijk, waar ze bevriend raakte met Kim Clijsters. Door haar bijziendheid droeg ze een bril op sterkte. Op 17-jarige leeftijd stopte ze met school nadat ze als junior Wimbledon en de US Open had gewonnen.

Doorbraak in het juniorentennis

In haar juniorencarrière liet Kirsten Flipkens snel sterke resultaten optekenen. In 2001 won ze brons op het European Youth Olympic Festival in Murcia, Spanje. Een jaar later pakte ze samen met Elke Clijsters de titel in het meisjesdubbel op de US Open, na een zege tegen Shadisha Robsinon en Tory Zawacki met 6-1, 6-3. In 2003 volgden nog grotere successen: ze won het meisjesenkel op Wimbledon door Anna Chakvetadze te verslaan met 6-4, 3-6, 6-3, en later dat jaar ook het meisjesenkel op de US Open na winst tegen Michaëlla Krajicek met 6-3, 7-5. In datzelfde jaar werd ze geselecteerd voor de Belgische Fed Cup-ploeg voor de halve finale tegen de Verenigde Staten. Daar speelde ze haar eerste Fed Cup-wedstrijd tegen Meghann Shaughnessy en verloor met 7-6, 6-7, 7-9. Ze eindigde 2003 als nummer 1 van de wereld in zowel het junioren enkel- als dubbelspel, en kreeg op het einde van het jaar de erkenning als Best Belgian Talent en ITF Junior World Champion.

Doorbraakjaren en blessures

Kirsten Flipkens speelde haar eerste profmatch op het ITF Women's Circuit in 2001, toen ze 15 jaar was. Een jaar later veroverde ze haar eerste ITF-titel in het enkelspel op een $10k-toernooi in Pétange, waar ze de Duitse qualifier Tanja Hirschauer versloeg. Twee weken later won ze ook een $10k-enkelspeltitel in Koksijde. In 2003 maakte ze haar debuut op de WTA Tour tijdens de Diamonds Games in Antwerpen, maar haar deelname eindigde al in de openingsfase van het toernooi.

In 2004 probeerde ze zich te kwalificeren voor de hoofdtabel van Wimbledon. In september verloor ze in de eerste ronde op de Gaz de France Stars. In de tweede helft van 2004 kreeg ze echter af te rekenen met een aangeboren rugblessure, waardoor ze enkele maanden niet kon spelen. Ze keerde terug in mei 2005 op een $50k-toernooi in Saint-Gaudens, maar verloor haar eerste partij. Eind mei 2005 maakte ze haar debuut in de kwalificaties van Roland Garros. Dat jaar slaagde ze er niet in om zich te plaatsen voor Wimbledon en de US Open.

In 2006 haalde Flipkens wel de hoofdtabel van Roland Garros, Wimbledon en de US Open. Op Roland Garros boekte ze haar eerste overwinning op een Grand Slam door qualifier Virginie Pichet te verslaan, waarna ze in de tweede ronde verloor van Flavia Pennetta. Op de US Open bereikte ze opnieuw de tweede ronde, waar ze verloor van de latere halvefinaliste Jelena Jankovic. Op Wimbledon verloor ze in de eerste ronde. Daar speelde ze ook het gemengd dubbelspel met de Britse nummer twee Andy Murray.

Het seizoen 2007 begon met uitschakeling in de eerste ronde op de Australian Open en de Diamond Games. In mei 2007 liep ze een polsblessure op, waardoor ze opnieuw enkele maanden niet in actie kwam. Ze keerde terug in september 2007 en speelde vooral op het ITF-circuit. Dat jaar bereikte ze nog één finale, op het $50k-toernooi in Deauville, maar die verloor ze.

In 2008 moest ze door de nasleep van haar blessure vooral ITF-toernooien spelen en zakte ze weg op de ranking. Toch haalde ze vier finales, waarvan ze er drie won, inclusief een $75k-titel op het Open Feminin de Marseille. Ze begon het jaar als nummer 287 van de wereld en eindigde als nummer 104.

Doorbraak op de grandslamtoernooien

Kirsten Flipkens begon haar professionele traject met haar eerste zege op een grandslamtoernooi op de Australian Open, waar ze Rossana de los Ríos versloeg. Daarna werd ze daar uitgeschakeld door de als eerste geplaatste Jelena Janković. In die periode volgden ook vroege uitschakelingen in de eerste ronde op de U.S. National Indoors, de Barcelona Open, de Estoril Open en de Internationaux de Strasbourg. Op Roland Garros bereikte ze voor het eerst de tweede ronde van een grandslamtoernooi.

Tijdens het grasseizoen verloor ze op de Rosmalen Championships, maar op Wimbledon zette ze een nieuwe stap door voor het eerst de derde ronde van een Major te halen. Daar verloor ze nipt van de als eerste geplaatste Dinara Safina met 5-7, 1-6, nadat ze zelf een setpunt had gehad. Op de US Open haalde ze opnieuw de derde ronde, na zeges tegen Jelena Dokic en Anabel Medina Garrigues. In die derde ronde moest ze haar meerdere erkennen in Kim Clijsters, die won met 6-0, 6-2.

In oktober 2009 bereikte Flipkens de kwartfinales van het Luxembourg Open na winst tegen Anabel Medina Garrigues. Yanina Wickmayer verhinderde haar daar om voor het eerst de halve finales van de WTA Tour te halen. Aan het einde van 2009 stond ze voor het eerst in de top 100 van de wereldranglijst. In 2010 haalde ze via de kwalificaties de kwartfinales in Hobart, waar ze in rechte sets verloor van Sara Errani. Op de Australian Open verloor ze vervolgens in de eerste ronde van Justine Henin met 4-6, 3-6. In maart 2010 maakte ze haar debuut op Premier 5- en Premier Mandatory-toernooien. Op Indian Wells bereikte ze de derde ronde na overwinningen tegen Timea Bacsinszky en Aleksandra Wozniak, maar Elena Dementieva maakte daar een einde aan haar parcours. Op Roland Garros won ze in de eerste ronde van Ayumi Morita met 6-1, 6-4, waarna Maria Sharapova haar in de tweede ronde in rechte sets uitschakelde. Later dat jaar haalde ze in Rosmalen de halve finales, vooraleer Andrea Petkovic haar daar versloeg. Op Wimbledon volgde een nederlaag in de tweede ronde tegen Yanina Wickmayer, en op de US Open ging ze in de eerste ronde onderuit tegen Patty Schnyder.

Moeizame periode in 2010 en 2011

Tegen het einde van 2010 bereikte Kirsten Flipkens op internationaal niveau de kwartfinales in zowel de Korea Open als de Luxembourg Open. Aan het einde van dat seizoen onderging ze ook een operatie voor een terugkerende polsblessure. Ze begon 2011 met een nederlaag in de eerste ronde van de Australian Open en won tot mei 2011 geen enkele enkelwedstrijd in de hoofdtabel van de WTA Tour.

Tijdens het gravelseizoen van 2011 haalde ze wel de halve finales op de Morocco Open in Fes. In het dubbelspel bereikte ze samen met CoCo Vandeweghe de halve finales in Rosmalen. Toch bleef het seizoen overwegend moeilijk: tegen het einde van 2011 verloor ze vooral in de eerste ronde of in de kwalificaties. Na zwakke resultaten in de tweede helft van het jaar keerde ze terug naar het ITF-circuit. In 2011 speelde ze ook twee finales op $25k-niveau, maar in beide gevallen won ze de titel niet.

Gezondheidsproblemen in 2012

In april 2012 werd Kirsten Flipkens geconfronteerd met vier levensbedreigende bloedstolsels in haar kuit. Door die vaststelling kon ze twee maanden lang niet spelen. Tijdens die periode van inactiviteit zakte haar ranking in 2012 tot nummer 262.

Doorbraak in 2012

In 2012 verloor Kirsten Flipkens haar financiering van de Vlaamse Tennisvereniging (VTV), maar later dat jaar keerde ze terug op de WTA Tour in Rosmalen. Daar verraste ze meteen met een zege tegen Samantha Stosur in de eerste ronde. Ze haalde vervolgens de halve finales van het toernooi, waarin ze verloor van Nadia Petrova.

Ook op de US Open liet Flipkens zich zien. Ze plaatste zich via de kwalificaties voor het hoofdtoernooi en bereikte de tweede ronde, waar Victoria Azarenka haar uitschakelde. In het dubbelspel vormde ze op de US Open een duo met Kim Clijsters, maar ook daar strandden ze in de eerste ronde.

In september volgde een grote stap vooruit met winst op het Tournoi de Québec. Het was haar eerste WTA-titel. Ze versloeg achtereenvolgens Dominika Cibulková, Mona Barthel en Lucie Hradecká om het toernooi te winnen. In oktober zette ze die lijn voort in Linz, waar ze na het winnen van de kwalificaties deelnam aan het hoofdtoernooi. Daar klopte ze Alizé Cornet, een kwalificante en daarna tweede reekshoofd Ana Ivanovic met 6-4, 6-0. In de halve finales verloor ze in drie sets van Julia Görges. Door die resultaten klom ze in oktober 2012 naar haar hoogste positie ooit op de WTA-ranking: de 58e plaats. Later dat maand werd ook bekend dat Kim Clijsters haar gedeeltelijk zou coachen.

Sterk begin van 2013

In het seizoen 2013 kende Kirsten Flipkens een sterke start. Op de ASB Classic bereikte ze de kwartfinales, waarin ze verloor van Yanina Wickmayer. Daarna trok ze naar het Hobart International, waar ze in de eerste ronde Francesca Schiavone versloeg. Vervolgens won ze ook van Bojana Jovanovski en Monica Niculescu, maar in de halve finales moest ze haar meerdere erkennen in Mona Barthel.

Op de Australian Open 2013 zette Flipkens opnieuw een knappe reeks neer. Ze schakelde achtereenvolgens Mandy Minella, Klara Zakopalová en Valeria Savinykh uit, en bereikte zo de vierde ronde. Dat was voor haar de eerste keer dat ze op een grandslamtoernooi zo ver geraakte. In die vierde ronde verloor ze met 1–6, 0–6 van Maria Sharapova.

Doorbraak, top 20 en Wimbledon-semifinale

Kirsten Flipkens kende in deze periode een reeks sterke resultaten op verschillende ondergronden en toernooien. Ze haalde de kwartfinale van de U.S. Indoor Championships, waar ze verloor van Magdaléna Rybáriková. Op de Indian Wells Open kreeg ze een bye in de eerste ronde, waarna ze Monica Niculescu versloeg, maar vervolgens strandde tegen Victoria Azarenka. Ook op de Miami Open geraakte ze ver: na een eerste ronde zonder match won ze van Petra Kvitová en bereikte ze de kwartfinale, waarin Agnieszka Radwańska te sterk was.

Op Roland Garros begon ze als 21ste reekshoofd en won ze in de eerste ronde van Flavia Pennetta. In de volgende ronde verloor ze van Francesca Schiavone. In het gemengd dubbelspel speelde ze daar samen met Colin Fleming, maar dat duo verloor al in de eerste ronde. Na Roland Garros bereikte Flipkens voor het eerst de top 20 van de wereldranglijst.

Daarna volgde een sterke grasperiode. In de Birmingham Classic was ze het eerste reekshoofd en kreeg ze opnieuw een bye in de eerste ronde. Ze versloeg qualifier Ajla Tomljanović, maar verloor in de derde ronde van Magdaléna Rybáriková. Op de Rosmalen Grass Court Championships geraakte ze tot in de finale, waar Simona Halep haar versloeg. Op Wimbledon begon ze als 20ste reekshoofd en behaalde ze voor het eerst in haar carrière de halve finales. Ze won daar van Flavia Pennetta in de vierde ronde en van Petra Kvitová in de kwartfinale, maar verloor in de halve finale met 6-1, 6-2 van Marion Bartoli. Tijdens die match liep ze ook een knieblessure op, waardoor ze een maand niet speelde.

Een maand later bereikte ze wel een hoogste positie van nummer 13 in de wereld. Nadien versloeg ze Venus Williams in de eerste ronde van de Canadian Open en haalde ze de kwartfinale, waarin Serena Williams haar uitschakelde. Op de US Open begon ze als 12de reekshoofd, maar verloor ze in de eerste ronde van Venus Williams in straight sets. Het jaar sloot ze af als nummer 20 van de wereld.

International Premier Tennis League

Kirsten Flipkens nam deel aan de eerste editie van de International Premier Tennis League voor de Manila Mavericks. In dat team was ze ploeggenote van Maria Sharapova, Andy Murray en Jo-Wilfried Tsonga. Ze blonk er vooral uit als mixed-dubbelspelster naast Daniel Nestor. De Manila Mavericks eindigden uiteindelijk op de derde plaats in de competitie.

Seizoen 2015: doorbraak en terugval

Kirsten Flipkens begon 2015 met een kwartfinale in Auckland en bereikte daarna de tweede ronde van de Australian Open, waar ze verloor van Garbiñe Muguruza. In het dubbelspel haalde ze met Dominika Cibulková de vierde ronde, maar daar kwamen ze niet verder tegen Anastasia en Arina Rodionova. Vervolgens kende ze een moeilijke periode met vroege uitschakelingen in onder meer St. Petersburg en Qatar, en miste ze ook de kwalificatie in Indian Wells en Miami.

Later in het voorjaar volgde een sterke reeks. In Monterrey bereikte ze de finale na zeges tegen Francesca Schiavone, Alison Van Uytvanck, Johanna Konta en Anett Kontaveit, maar in de eindstrijd verloor ze van Heather Watson. Na dat resultaat stond ze opnieuw in de top 60, op nummer 59. In Katowice haalde ze opnieuw de kwartfinale, al moest ze daar haar meerdere erkennen in Alison Van Uytvanck. Op het gras won ze in Wimbledon één wedstrijd door Annika Beck te verslaan, maar in de tweede ronde verloor ze van Victoria Azarenka met 4-6, 2-6. Na Wimbledon viel ze voor het eerst sinds 2012 uit de top 100.

Op de gravel- en zomertour kwam ze opnieuw enkele keren sterk voor de dag. In İstanbul speelde ze haar eerste halve finale van het jaar door Francesca Schiavone en Alizé Cornet te kloppen, en ook in Baku bereikte ze de kwartfinale. Daardoor keerde ze terug in de top 100. Daarna verloor ze in de eerste ronde van de US Open tegen Varvara Lepchenko. In het dubbelspel speelde ze daar met Laura Robson en samen haalden ze de tweede ronde, waar ze verloren van de vijfde reekshoofden Caroline Garcia en Katarina Srebotnik.

Na de US Open werd een cyste aan de pols vastgesteld en kon Flipkens een tijdlang niet spelen, waardoor ze opnieuw uit de top 100 viel. Ze maakte haar comeback op de Linz Open en bereikte daar meteen de halve finale, met een zege tegen Caroline Wozniacki. In die halve finale verloor ze van Anastasia Pavlyuchenkova. Ze sloot het seizoen af als nummer 93 van de wereld.

Titels, teamcompetities en erkenning

In deze periode won Kirsten Flipkens haar eerste dubbelspeltitel op de Korea Open, samen met Johanna Larsson. In de finale versloegen ze Akiko Omae en Peangtarn Plipuech. Daarnaast nam ze voor de derde keer deel aan de IPTL als lid van de Micromax Indian Aces. Haar team eindigde daar als tweede na een nederlaag tegen de Singapore Slammers met 30-14. In 2016 ontving Flipkens ook de Fed Cup Commitment Award voor haar 13 jaar durende vertegenwoordiging van België in de Fed Cup. Bovendien werd ze genomineerd voor de WTA Awards in de categorie Shot of the Year voor een winner tegen Kristýna Plíšková in Seoul.

Sterke seizoenen in enkel- en dubbelspel

Kirsten Flipkens sloot haar professionele carrière af in 2017 met een wereldranglijstpositie van nummer 63. In het enkelspel kende ze dat jaar een wisselend seizoen. Ze verloor in de eerste ronde van de Australian Open, terwijl ze op de andere drie grandslamtoernooien telkens één wedstrijd won en in de tweede ronde werd uitgeschakeld. Op de Miami Open haalde ze de derde ronde, waar ze verloor van Dominika Cibulková. Daarnaast bereikte ze de tweede ronde in Indian Wells en op de Canadian Open. Eind februari haalde ze ook de kwartfinales in het International-toernooi van Monterrey, en in augustus deed ze dat opnieuw op het Premier-toernooi in Connecticut.

In het dubbelspel was 2017 nog succesvoller. Ze begon het jaar met een halve finale samen met Jeļena Ostapenko in de eerste week van het seizoen. Op de Australian Open verloor ze in de tweede ronde, maar later dat jaar bereikte ze met Johanna Larsson de finale van de Nuremberg Cup, die ze verloor van Melichar en Smith. Met Francesca Schiavone haalde ze de kwartfinales op Roland Garros. In hetzelfde jaar debuteerde ze ook in de top 50 van de dubbelranglijst, met een hoogste positie van nummer 43. Verder won ze samen met Dominika Cibulková de dubbeltitel op de Rosmalen Grass Court Championships, en met Sania Mirza bereikte ze op Wimbledon de derde ronde. Ze sloot 2017 af met een finale op het Luxembourg Open.

Fed Cup en nationale rol

In september 2006 maakte Kirsten Flipkens deel uit van het Belgische Fed Cup-team in de finale tegen Italië, nadat de geblesseerde Kim Clijsters werd vervangen als tweede speelster. Ze verloor toen haar twee enkelpartijen tegen Schiavone en Santangelo. In de beslissende dubbel in die finale tegen Italië moesten zij en Justine Henin-Hardenne in de derde set opgeven.

Later kwam Flipkens opnieuw in actie voor België in de Fed Cup. In 2015 slaagde het team er niet in om België terug te brengen naar World Group II na de verloren finaletegen Kroatië. Een jaar later speelde Flipkens tegen Servië als tweede Belgische speelster, achter Yanina Wickmayer. Ze verloor haar eerste enkelpartij tegen Aleksandra Krunić, maar won de beslissende enkelpartij tegen Ivana Jorović en zorgde zo voor een Belgische terugkeer naar World Group II.

In 2017 won Flipkens ook een enkelpartij tegen Monica Niculescu in de Fed Cup-tie tegen Roemenië. Daarmee hielp ze België om Roemenië met 3-1 te kloppen en een plaats in de World Group play-offs veilig te stellen.

Speelstijl en sterke punten

Kirsten Flipkens wordt omschreven als een all-court speelster. Haar grootste troef is haar service en haar allround spel. Haar beperkte lengte en relatieve gebrek aan fysieke kracht compenseert ze met een goede forehand, een sterke opslag, snelheid en wendbaarheid, en met haar vermogen om bijna elke slag te spelen. Haar kenmerkende slag is de backhandslice, en ze speelt vaak serve-and-volley. Ze krijgt geregeld Shot of the Day-awards van de WTA. Flipkens voelt zich het best op snelle courts en haar favoriete ondergrond is gras.

Wijzigingen in de coaching

In december 2012 bestond het coachingteam van Kirsten Flipkens uit Maxime Braeckman als voltijdse coach. In die periode bleef ook Clijsters af en toe deel uitmaken van het team. In oktober 2013 stopte de samenwerking met Braeckman, die meer thuis bij zijn familie wilde zijn. Later, in mei 2014, begon het team samen te werken met ex-tennisser Xavier Malisse. Die samenwerking liep echter al af na Roland Garros in juni 2014.

Erkenningen en onderscheidingen

In 2012 werd Kirsten Flipkens genomineerd voor Comeback Player of the Year bij de WTA Awards. In december van dat jaar ontving ze ook de VTV Award voor Belgian Player of the Year. Op 22 december 2013 kreeg ze in België de titel Sportswoman of the Year en opnieuw de VTV Award voor Belgian Player of the Year. In 2016 volgde de Fed Cup Commitment Award, als erkenning voor het hoogste aantal jaren dat ze op het Belgische Fed Cup-team speelde.

Scroll naar boven