Luc Jouret

Luc Jouret tijdens een lezing in 1991
Luc Jouret tijdens een lezing in 1991

Luc Georges Marc Jean Jouret (18 oktober 1947 – 5 oktober 1994) was een Belgische arts en homeopaat. Hij werd geboren in Belgisch-Congo en behaalde in 1974 een doctoraat in de geneeskunde aan de Université libre de Bruxelles. Na een ernstige ziekte begon hij zich toe te leggen op homeopathie en andere vormen van alternatieve geneeskunde. Daarnaast diende hij in het Belgische leger en nam hij deel aan de Slag bij Kolwezi. Jouret gaf lezingen over alternatieve geneeskunde en New Age-onderwerpen. In 1981 ontmoette hij Joseph Di Mambro tijdens een lezing voor de Golden Way Foundation. Later nam hij, op aanwijzen van Di Mambro, de leiding over van de groep Renewed Order of the Temple na de dood van Julien Origas, maar hij werd kort daarna afgezet. In 1984 richtten Jouret en Di Mambro de schismatische groep de Orde van de Zonnetempel op. Jouret was het publieke gezicht van die groep, maar stond er ondergeschikt aan Di Mambro binnen de organisatie. Op 5 oktober 1994 pleegde hij zelfmoord in het Zwitserse Salvan. Hij werd ook gearresteerd wegens het aansturen van leden om illegaal geluiddempers te kopen in Canada.

Van arts tot leider van de Orde van de Zonnetempel

Luc Georges Marc Jean Jouret werd geboren op 18 oktober 1947 in Belgisch-Congo en overleed op 5 oktober 1994. Hij was een Belgische arts en homeopaat. In 1974 behaalde hij zijn doctoraat in de geneeskunde aan de Université libre de Bruxelles. Na een ernstige ziekte begon hij homeopathie en andere vormen van alternatieve geneeskunde te beoefenen. Hij diende ook in het Belgische leger en nam deel aan de Slag bij Kolwezi.

Jouret gaf lezingen over alternatieve geneeskunde en New Age-thema's. In 1981 ontmoette hij Joseph Di Mambro tijdens een lezing voor de Golden Way Foundation. Op diens aanwijzing nam hij na de dood van Julien Origas de leiding over van de groep Renewed Order of the Temple, maar hij werd kort daarna weer uit die positie gezet. Vervolgens richtten Jouret en Di Mambro in 1984 de afsplitsingsgroep Orde van de Zonnetempel op. Binnen die groep was Jouret het publieke gezicht, maar hij stond ondergeschikt aan Di Mambro.

Later werd Jouret gearresteerd omdat hij leden had aangestuurd om illegaal geluiddempers te kopen in Canada. Binnen de groep groeide de paranoia, samen met Di Mambro, onder invloed van spanningen en andere problemen. Daarna begonnen ze een massa-moord en zelfmoord te plannen, die zij een "transit" noemden. Jouret schoot, samen met Joël Egger, 23 leden van de Orde van de Zonnetempel dood in Cheiry. Op 5 oktober 1994 pleegde hij zelfmoord door vergiftiging in Salvan, in Zwitserland, samen met 24 andere leden van de groep.

Jeugd en familie

Luc Jouret werd op 18 oktober 1947 geboren in Kikwit, in het toenmalige Belgische Congo. Hij was de tweede zoon van Napoléon en Fernande Jouret, die beiden Belgisch waren. Zijn vader had Germanische talen gestudeerd en werkte eerst in de lokale overheid in België, maar nam later een functie op in de territoriale administratie in het Belgisch Congo. Zijn moeder was huisvrouw. Het gezin vestigde zich in Kikwit nadat zijn ouders naar het Congo waren verhuisd.

Als kind was Jouret vaak ziek. Hij leed aan rachitis, longproblemen, kinkhoest en voedingsproblemen. Toen hij achttien maanden oud was, keerde het gezin terug naar België, onder meer door het gebrek aan medische voorzieningen en het klimaat in het Congo. Tegen de leeftijd van drie jaar herstelde hij onder de zorgen van zijn moeder, al bleef zijn gezondheid fragiel. Nadien keerde het gezin opnieuw naar het Congo terug en vestigde het zich in Matadi, waar in 1951 een derde zoon werd geboren. Later verhuisde het gezin naar Luluabourg, waar Napoléon Jouret Germanische talen begon te onderwijzen aan Belgische kinderen.

In 1954 liep Luc Jouret een schedelbreuk op nadat hij werd aangereden door een fietser. Daarna keerde het gezin definitief terug naar Dour, in België. Twee jaar later werd er nog een dochter geboren. Als tiener begon Jouret uit te blinken in sport, vooral in judo en klimmen. Hij wilde leraar lichamelijke opvoeding worden en schreef zich in 1966 met een beurs in aan de Université libre de Bruxelles. Zijn broer beschreef hem als een ernstige idealist die niet geïnteresseerd was in geld. Na mei 68 werd hij aan de universiteit bijzonder toegewijd communist.

Binnen het gezin groeide hij op onder een vader die schooladministratief manager was, een vurige secularist en een progressieve criticus van de Belgische samenleving. Napoléon Jouret richtte ook een organisatie op die zich verzette tegen de katholieke invloed in Wallonië en stond daar zelf aan het hoofd. Tegelijk werd hij thuis als een strenge opvoeder en soms zelfs fysiek gewelddadig beschreven. Zijn oudere broer meende dat Luc thuis mishandeld werd. Rond zijn 21ste verliet Jouret het ouderlijk huis onder gewelddadige omstandigheden, en later klaagde hij tegenover een patiënt over het gebrek aan vrijheid en de striktheid van zijn opvoeding.

Van geneeskunde naar homeopathie en alternatieve stromingen

Op twintigjarige leeftijd kreeg Luc Jouret te maken met hevige pijn en werd bij hem coxarthrose vastgesteld. Hij bracht veertien maanden grotendeels immobiel door in bed, onder voortdurende medische zorg. Die periode deed zijn vertrouwen in de moderne geneeskunde sterk afnemen. Na gesprekken met bezoekende studenten over homeopathie en alternatieve geneeskunde maakte hij een afspraak bij een homeopaat. Na een jaar homeopathische behandeling leek zijn toestand te verbeteren, en hij schreef die verbetering zelf toe aan homeopathie.

Door zijn ziekte kon hij zijn eerdere doelstellingen niet bereiken en koos hij ervoor zich op de geneeskunde te richten. Hij moest een jaar overdoen door zijn ziekte, waardoor twee jaar inspanning verloren gingen. Uiteindelijk behaalde hij een medisch diploma en in 1974 promoveerde hij aan de Universite libre de Bruxelles tot doctor in de geneeskunde. Daarna raakte hij ook geïnteresseerd in alternatieve geneeskunde, waaronder iridologie, macrobiotiek en acupunctuur.

Tijdens zijn studentenjaren werd hij eveneens aangetrokken door maoisme. Hij sloot zich aan bij de Union of Communist Students en later bij de Walloon Communist Youth. Na zijn aansluiting bij die jongerenorganisatie kwam hij onder politietoezicht te staan. Zijn interesse in traditionele geneeskunde en communistische politiek bracht hem ertoe om naar China te willen reizen.

In 1976 trad hij toe tot het Belgisch leger, waar hij parachutist werd. Tijdens zijn legerdienst nam hij deel aan de Slag bij Kolwezi. Nadien oefende hij een tijd lang de gewone geneeskunde uit, voordat hij begon te werken als homeopaat. Na formele studie behaalde hij in Frankrijk zijn kwalificatie als homeopathisch practicus.

Vanaf het einde van de jaren 1970 vestigde hij een homeopathische praktijk, aanvankelijk in Belgie. Hij reisde veel rond om verschillende vormen van alternatieve en spirituele genezing te bestuderen. In 1977 bezocht hij de Filipijnen en trok ook naar China, Peru en India. Datzelfde jaar raakten hij en Marie-Christine Pertue verbonden aan de World Teacher Trust. Samen bezochten zij Krishnamacharya in India en promootten zij de World Teacher Trust in Europa. Later nam hij afstand van deze beweging na zijn ontmoeting met Di Mambro.

In 1980 trouwde hij met Marie-Christine Pertue. Twee jaar later verkreeg hij de Franse nationaliteit. Aan het begin van de jaren 1980 vestigde hij zich in Annemasse, Frankrijk, waar hij met succes homeopathie bleef beoefenen. Daarnaast gaf hij ook lezingen voor de Golden Way Foundation in Geneve.

Ontmoeting met Joseph Di Mambro

Eind 1980 kwam Luc Jouret in contact met Joseph Di Mambro, de leider van de Golden Way Foundation. Die ontmoeting had een grote invloed op zijn leven. Jouret en Di Mambro werden goede vrienden, en Jouret gold als een van Di Mambro's favorieten. Di Mambro moedigde zijn ambities aan, gaf hem erkenning en schold hem vrij van het gewone ledenwerk. Ook financieel steunde hij Jouret ruim, met grote geldbedragen. Daarnaast hanteerde Di Mambro tegenover Jouret geen morele normen rond seksualiteit.

In dezelfde periode had Jouret al huwelijks- en persoonlijke problemen. Hij was kort voordien met Pertué getrouwd, maar er waren voortdurend conflicten tussen hen. Jouret hield Pertué bovendien aan een vegetarisch dieet. Toen Pertué hem vertelde dat ze zwanger was, reageerde Jouret buitengewoon enthousiast. Hij keek het vaderschap niet alleen als een persoonlijke stap, maar ook vanuit een esoterisch perspectief.

Door zijn band met Di Mambro veranderde ook zijn houding tegenover zijn omgeving. Hij verbrak het contact met zijn familie en liet vroegere vrienden grotendeels achter zich. In een brief schreef hij dat zijn leven aan het veranderen was en dat er nog veel werk voor hem lag.

De dood van Sébastien Jouret

In 1981 werd Sébastien Jouret geboren met een zware aangeboren hartafwijking. Kort na de geboorte werd hij opgenomen op de dienst intensieve zorgen van het Universitair Ziekenhuis Brussel, maar vier dagen later overleed hij. De uitvaart vond in het geheim plaats, zonder andere genodigden.

Na zijn begrafenis werden er bijzonder specifieke eisen gesteld voor zijn grafsteen. Toen een tornado het kerkhof waar hij begraven lag verwoestte, bleef zijn grafsteen als enige overeind staan. Joseph Di Mambro vertelde Homeopathy and esotericism dat dit een teken van hogere machten was en dat deze ervaring zou helpen om de missie op aarde beter te begrijpen.

Homeopathy and esotericism zei later opgelucht te zijn dat Sébastien Jouret zuiver was gestorven. Tegen vrienden vertelde hij dat hij er gerust door was dat het leven van Sébastien Jouret niet beperkt was gebleven door de afwijking. Toch raakte hij na diens dood in een depressie. Ook Pertué herstelde niet van het verlies, liet levensplannen varen, weigerde te eten en geloofde dat Sébastien Jouret niet het kind van Homeopathy and esotericism was, maar zonder geslachtsgemeenschap was verwekt.

Breuk met ORT en privéleven

In 1981 zorgde de Order of the Solar Temple ervoor dat Luc Jouret Julien Origas, de oprichter van de Renewed Order of the Temple (ORT), ontmoette. De beweging stond dicht bij Origas en sloot zich datzelfde jaar aan bij ORT. Er wordt ook vermeld dat Jouret mogelijk door Origas als opvolger werd aangeduid. Na de dood van Origas in 1983 werd Jouret grootmeester van ORT. Kort daarna kwam het tot een breuk toen de dochter van Origas Jouret uit ORT zette in een conflict over leiding en geld. Daaruit volgde een schisma, waarbij de helft van ORT Jouret volgde. Jouret vormde en leidde toen een afsplitsing van dertig ORT-leden. In dezelfde periode openden er afdelingen in Martinique en Quebec. Michel Tabachnik werd in hetzelfde jaar voorzitter van de Golden Way Foundation.

Ook in zijn privéleven waren er ingrijpende ontwikkelingen. De Order of the Solar Temple dwong Jouret om van Pertué te scheiden. Di Mambro stelde dat Pertué een "cosmic incompatibility" had en onwaardig was voor Jouret. In een brief uit 1983 aan vrienden schreef Jouret dat de scheiding in onderlinge overeenstemming gebeurde. Tijdens een ceremonie werd Pertué volgens de beweging "leeg" gemaakt van haar "spirituele inhoud" en veroordeeld om tot haar dood rond te zwerven. De groep kreeg bovendien het advies om na die ceremonie geen contact meer met haar op te nemen, al bleven Jouret en Pertué in de jaren daarna af en toe met elkaar omgaan. Pertué verliet Jouret niet, ondanks de harde behandeling, en ontwikkelde na de scheiding anorexia, depressie en andere mentale gezondheidsproblemen. De officiële scheiding volgde in 1985; Pertué vertelde haar familie dat ze na de scheiding bij Jouret zou blijven wonen.

Na de breuk met Pertué had Jouret nog tal van korte relaties met vrouwen. Hij was daarbij vaak fysiek en verbaal gewelddadig. Eind 1983 kreeg hij ook een zoon buiten het huwelijk, die hij een jaar later erkende.

De Orde van de Zonnetempel

In 1984 richtten Luc Jouret en Di Mambro in Genève de Orde van de Zonnetempel op, oorspronkelijk onder de naam Internationale Ridderlijke Orde van de Zonnetraditie. Jouret trad naar buiten als het publieke gezicht van de groep en was de belangrijkste recruteur, terwijl Di Mambro in werkelijkheid de leider was en voor het publiek verborgen bleef als de geheime meester. Binnen de orde droeg Jouret de titel van Grootmeester.

In januari 1984 werd Jouret in het kasteel van Auty tot priester gewijd door Jean Laborie, een zelfverklaarde bisschop en dissidente rooms-katholiek. Laborie stemde snel in nadat hij was gecontacteerd. Hij wijdde ook Thierry Huguenin en nog twee andere leden van de orde tot priester.

Jouret reisde daarna veel rond als inspirerend spreker in Franstalig Europa, Oost-Canada en Martinique. Voor Franstalig publiek in Noord-Amerika en Europa gaf hij lezingen met titels als Old Age: The Doorway to Eternal Youth, Love and Biology, en Christ, the Sphinx, and the New Man. Zijn publicaties en opgenomen lezingen werden verkocht in New Age-boekhandels en natuurvoedingszaken, en hij presenteerde zich daarbij met een homeopathische en New Age-identiteit. Tijdens conferenties werden pamfletten verspreid waarin deelnemers werden uitgenodigd om zich aan te melden voor verdere lezingen over de groep.

Bij een opvolglezing toonden minder dan tien mensen belangstelling, en enkele maanden later sloot slechts één persoon zich vanuit die geïnteresseerde groep aan bij de orde. Vanaf 1984 bracht de orde ook veel tijd door op Martinique, waar zij meer dan 100 leden had, vooral overgenomen van de afdeling van ORT. Het hoofd van die Martinique-afdeling was Pierre Celtan.

Martinique en de verhuizing naar Quebec

In Martinique werd Luc Jouret in de besluitvorming voor de Order of the Solar Temple genoemd door Pierre Celtan. Jouret gaf er Amenta Club-conferenties aan honderden toehoorders, en onder die toehoorders werden ook de rijkste luisteraars aangetrokken tot de beweging. Hij overtuigde leden om bij te dragen aan de aankoop van een nieuwe heiligdom, terwijl hij tegenover Claude Giron zijn ergernis over de Martinicanen uitte en zei dat zij andere mogelijkheden hadden. Volgens de beschikbare feiten gedroeg hij zich in Martinique ook hooghartig, afstandelijk of minachtend tegenover zwarte leden van de Order, terwijl hij witte leden wel aanvaardde.

In 1986 vertelde Jouret de Martinicanen dat het eiland tegen het einde van het jaar in de oceaan zou zinken. Als oplossing stelde hij voor om naar de Canadese basis van de Order te verhuizen. Hij zei dat die basis op een granieten plaat lag met een sterk magnetisch veld, en voorspelde dat Quebec gespaard zou blijven van de apocalyps. Hij waarschuwde de Martinicaanse leden dat zij zouden sterven als zij niet naar Quebec verhuisden. Uiteindelijk verhuisden dertig leden van de Order of the Solar Temple uit Martinique naar Quebec, waarbij zij hun huizen verkochten en hun families achterlieten.

Jouret adviseerde de Martinicaanse leden ook om geen belastingen te betalen en grote bedragen te lenen. Dat geleende geld financierde de nieuwe locatie van de Order in Quebec. Na het nieuwe jaar zei hij dat het voortbestaan van het eiland een remissie was, geen vergissing, en dat de apocalyps weldra zou komen. Volgens hem was het onderhouden van de Canadese locatie belangrijker.

Spanningen, nieuwe activiteiten en een tweede huwelijk

Na de aardbeving in Saguenay in 1988 beschouwde de Orde van de Zonnetempel Quebec als een mogelijke veilige haven voor een naderende apocalyps. Binnen de gemeenschap groeide intussen de kritiek. Leden van de Sacred Heart-commune vonden dat de leiding te specifieke voorspellingen deed en beschuldigden haar van financiële ondoorzichtigheid en seksuele uitbuiting. De boerderij bleek bovendien niet zelfbedruipend en de commune stond dicht bij het faillissement. Ook in Quebec zagen leden de leiding als dictatoriaal, mede door de voortdurende afwezigheden als gevolg van aanhoudend reizen. Daarbovenop ontstond een machtsstrijd tussen de Templars in Quebec en Zwitserland, waarna Canadese leden rond 1990 de leiding in vraag stelden en de Grootmeester vervingen door Robert Falardeau.

In 1991 werden de Archedia-clubs ontbonden. Toen New Age-boekhandels in Europa weigerden om conferenties te hosten, bleef Jouret in Canada wel lezingen geven. Hij richtte ARCHS op en nam daarbij verschillende loyale leden mee. Hermann Delorme kreeg in een ceremoniële rol het voorzitterschap van ARCHS. Jourets vriend Jean-Pierre Vinet hielp hem vervolgens bij lezingen over management en bracht ook officials in contact met ARCHS. Jouret had homeopathie inmiddels achter zich gelaten en sprak in Quebec voor bedrijven, universiteiten en banken over persoonlijke ontwikkeling. Di Mambro verzette zich tegen lezingen voor publieke verspreiding van ideeën van de OTS en saboteerde die. Uiteindelijk liet Jouret die activiteiten varen en werd hij afhankelijk van Di Mambro. In januari 1993 stapte hij uit het uitvoerend comité.

Op 1 april 1989 trouwde Jouret in Ottawa met zijn tweede vrouw, Marie-France Paré, een Canadese vrouw die twaalf jaar jonger was en voor haar deel al drie huwelijken achter de rug had. De huwelijksreceptie vond plaats in de commune van de groep in Saint-Sauveur. Di Mambro en familieleden waren aanwezig en vonden de weelderigheid ervan bizar. Jouret verklaarde dat hij Paré liefhad, maar het huwelijk was vermoedelijk vooral bedoeld om Canadese nationaliteit te verkrijgen. Na het huwelijk kreeg hij inderdaad de Canadese nationaliteit. Paré werd later secretaris, attaché en officier van enkele OTS-bedrijven, maar zij en Jouret hebben nooit samengewoond.

Relaties en financiële steun binnen de OTS

Luc Jouret had relaties met vrouwen en ook een homoseksuele relatie met Camille Pilet, de financier van de Orde van de Zonnetempel. Pilet was 21 jaar ouder dan Jouret en ontmoette hem in 1981, toen hij als dokter een hartprobleem behandelde. Na zijn herstel werd Pilet een volgeling en vriend van de beweging. Hij was een rijke verkoopdirecteur bij Piaget en andere horlogefirma's, beschikte over een netwerk van 40 miljoen frank en stond bekend als enigszins hypochondrisch. In 1987 werd hij officieel lid van de OTS, waarna hij snel opklom en een groot deel van zijn fortuin bijdroeg.

Volgens een getuigenis leefde Jouret tegen 1988 van Pilets geld, donaties en erfenissen. Jouret ontving van Pilet meerdere miljoenen frank. Arnaud Bédat stelde dat Jouret vanaf begin 1990 verliefd werd op Pilet, en een voormalig OTS-lid zei dat Jouret zeer veel van hem hield. In 1990 vertelde Pilet aan zijn maîtresse dat hij haar niet langer kon zien omdat hij een spiritueel pad wilde volgen; daarna was hij bij Jouret in plaats van bij haar. Jouret behandelde Pilet publiekelijk slecht en gaf hem de schuld van hun relatie. Slechts weinig mensen binnen de OTS wisten van hun seksuele relatie, onder wie Di Mambro.

Jourets relatie met Paré eindigde op 11 september 1991 met een scheiding, en hun huwelijk werd na 20 maanden ontbonden op 8 december 1991. Paré overleefde de dodelijke gebeurtenissen rond de OTS en sprak later over haar schok. Er is ook melding dat Jouret mogelijk een relatie had met Jean-Pierre Vinet, die samen met Pilet omkwam bij de massamoord en zelfmoorden. Van Vinet en Pilet wordt aangenomen dat zij waarschijnlijk bereidwillige deelnemers en medearchitecten waren van die gebeurtenissen.

Spanningen in Martinique en verdere contacten

In Martinique groeide de frustratie over de manier waarop Luc Jouret, namens de Orde van de Zonnetempel, controle uitoefende en zich met het priv eleven van leden bemoeide. In 1990 organiseerde Michel Branchi, lid van de Martinicaanse Communistische Partij en correspondent voor ADFI, een bijeenkomst tussen families en Jouret. Tijdens die vergadering vroegen de families hem hoe hij hun verwanten zag en waarvoor het geld werd gebruikt. Jouret weigerde op die vragen in te gaan en beriep zich op zijn rang binnen de Orde van de Zonnetempel, waarbij hij respect eiste. Toen een familielid hem uitschold, dreigde Branchi maatregelen te nemen als Jouret Martinique niet zou verlaten. Andere Templar-bewegingen op het eiland bedreigden bovendien zijn levensonderhoud, waarna Jouret terugkeerde naar Canada. Hij zei dat hij doodsbang was en geen keuze had dan te vertrekken door de dreigementen.

Los van die spanningen vroeg Jouret aan Giron om jodium toe te voegen aan de overlevingskits van de Orde van de Zonnetempel, bedoeld voor het overleven van een kernexplosie. Giron antwoordde dat Jourets valstrik geld en vrouwen was. Daarnaast stuurde Jouret elke zomerzonnewende boodschappen naar alle leden. In 1991 verstuurde hij ook een onleesbare, kosmische boodschap waarin hij esoterische elementen aanhaalde.

Het wapenschandaal en de toenemende onrust

In maart 1993 werden de Orde van de Zonnetempel-leden Jean Pierre Vinet en Hermann Delorme in Canada gearresteerd omdat ze probeerden drie semiautomatische wapens met geluidsdempers te kopen. Joseph Di Mambro had hen aangemoedigd om de wapens te kopen. Terwijl hij zich in Europa bevond, werd tegen hem een aanhoudingsbevel uitgevaardigd. Op 30 juni 1993 verschenen Vinet en Delorme voor de rechtbank op beschuldiging van handel in verboden wapens. Di Mambro verscheen op 15 juli voor de rechter wegens wapensmokkel en samenzwering. Hij bekende schuld, kreeg een voorwaardelijke straf en werd vrijgesproken onder voorwaarden. Daarna kreeg hij een jaar toezicht zonder begeleiding en een boete van 1000 dollar. Kort na het proces keerde hij terug naar Zwitserland.

De Canadese media beschreven de Orde van de Zonnetempel op basis van politietaps als een doemdagsekte. Na het wapenschandaal werd Di Mambro paranoïde en raakte hij steeds meer bezorgd over juridische onderzoeken. Hermann Delorme sprak daarna nooit meer met hem. Jean Pierre Vinet zei dat Di Mambro vermoeid, teleurgesteld en gedesillusioneerd was. Nadien begon Di Mambro te spreken over het transit-concept dat hij had opgesteld. Ook zijn lichamelijke toestand ging achteruit en hij bracht nachten door met het lezen van stripboeken. In juni 1994 zei hij tegen zijn moeder dat ze zich geen zorgen moest maken als hem iets zou overkomen. Zijn moeder maakte zich intussen zorgen over zijn obsessie met de apocalyps. In juli 1994 smeekte hij een vroegere vriend om af te spreken, terwijl hij zich angstig en bedreigd voelde zonder uit te leggen waarom.

De laatste brieven en hun boodschap

In vier brieven, samen bekend als The Testament, werd de leer van de orde uiteengezet. De massazelfmoord beschreef de dood daarin als een transit en stelde dat dit geen zelfmoord was in menselijke zin. Volgens de brieven zouden de leden na hun dood zonne-lichamen krijgen op de ster Sirius, met als alternatieven Jupiter of Venus. De teksten bevatten ook een vervolgingsretoriek: er werd geklaagd over de behandeling die Vinet en Jouret in Canada hadden gekregen. In een andere brief werden de beschuldigingen die in verschillende landen waren geuit afgedaan als bedrog. Er werd ook geklaagd over de SQ en het onderzoek Q-37.

De gebeurtenissen in Zwitserland in 1994

Op 30 september at Luc Jouret met enkele volgelingen in de buurt van Montreux in Zwitserland. Volgens de feiten werd ook Vuarnet gevraagd om hen daar te ontmoeten, samen met Jouret en Pilet. Na de maaltijd sprak Daniel Jaton met Jouret. Op 1 oktober 1994 bevond Jouret zich volgens registers en ooggetuigen in Salvan.

In de nacht van 2 op 3 oktober 1994 vielen in Cheiry 23 doden door schietpartijen. Uit de notities blijkt dat Joël Egger en Jouret daar anderen hebben gedood, al wordt ook vermeld dat zij mogelijk niet de enigen waren. Na de gebeurtenissen in Cheiry belde Jouret volgens de verslagen Di Mambro, mogelijk om succes te melden. Kort daarna belde ook Joël Egger Di Mambro. Rond 6 uur 's ochtends zou Jouret Cheiry hebben verlaten richting Salvan. In een laatste, vijfde nota werd Jouret verantwoordelijk gesteld voor de daden van de groep in Cheiry. Ook werd een nota gevonden in het chalet van Di Mambro.

In Salvan werden 25 doden gevonden in Granges-sur-Salvan. De meeste lichamen waren daar door brand onherkenbaar geworden. Jouret en Di Mambro werden geïdentificeerd aan de hand van tandgegevens. De doden in Salvan bleken met vergif te zijn geïnjecteerd. Volgens een onderzoeksrapport zou Line Lheureux de fatale injecties hebben toegediend. Volgens het rapport van de lijkschouwer stierf Jouret door drugs die hij vóór de brand had ingenomen. Zijn lichaam werd gevonden in een tweede chalet in Salvan, gevallen op een balk van de tussenverdieping. Aanvankelijk besefte men niet dat Jouret onder de doden was. Tegen hem had de onderzoeksrechter nog een aanhoudingsbevel uitgevaardigd, maar binnen een week bleek dat Jouret en alle hoofdverdachten overleden waren.

Na de autopsieën werden Jouret en Di Mambro gecremeerd. Hun grafplaatsen werden niet officieel bekendgemaakt en de autoriteiten noemden die locaties top secret. Volgens Arnaud Bédat werden zij in het geheim begraven onder een ongetekende plaat in Sion, Zwitserland. Hun families kwamen de lichamen niet opeisen. Na de dood van Di Mambro en Jouret werd de groep ontbonden.

Scroll naar boven