Lucien Bianchi, geboren als Luciano Bianchi in Milaan, was een in Italië geboren racepiloot die later Belg werd. Hij nam tussen 1960 en 1968 deel aan zeventien Formule 1-Grand Prix’s en verzamelde daarbij in totaal zes punten. Zijn beste resultaat in de Formule 1 was een podiumplaats tijdens de Grote Prijs van Monaco in 1968. Buiten de Formule 1 boekte hij ook belangrijke successen in uithoudingsraces. Zo won hij de 24 Uur van Le Mans en de 12 Uur van Sebring. In 1957 behaalde hij bovendien een klassezege in Le Mans met een Ferrari van 2 liter. Bianchi was ook verbonden aan de Belgische autosportgeschiedenis: zijn familie verhuisde in 1950 van Milaan naar België. Hij kwam om het leven in Le Mans na een ongeval tijdens de voorbereidende tests voor de 24 Uur van Le Mans, aan het stuur van een Alfa Romeo.
- Welke hoogtepunten en latere vermeldingen kenmerken Lucien Bianchi?
- Hoe kwam Lucien Bianchi via zijn familie in de Belgische autosport terecht?
- Hoe verliep de overstap van Lucien Bianchi van rally en uithoudingsraces naar de Formule 1?
- Welke opvallende resultaten behaalde Lucien Bianchi in endurancewedstrijden en rally's?
- Welke problemen had de Alfa 33 van Historique tijdens de eerste testdagen?
- Wat gebeurde er met Lucien Bianchi aan de Mulsanne-rechte?
- Welke erkenning kreeg Lucien Bianchi later in de rallywereld?
Racesuccessen en nalatenschap
Lucien Bianchi, geboren als Luciano Bianchi in Milaan, was een Italiaans geboren coureur die later Belg werd. In de Formule 1 kwam hij tussen 1960 en 1968 aan de start van zeventien Grands Prix en verzamelde hij in totaal zes punten. Zijn beste resultaat in die reeks was een podiumplaats op de Grote Prijs van Monaco in 1968.
Naast zijn Formule 1-carrière boekte Bianchi ook belangrijke overwinningen in andere uithoudingsraces. Hij won de 24 Uur van Le Mans en de 12 Uur van Sebring. Zijn leven eindigde in Le Mans na een ongeval tijdens de voorbereidende tests van de 24 Uur van Le Mans, aan het stuur van een Alfa Romeo.
Bianchi bleef ook buiten de racebaan aanwezig in de sportgeschiedenis en populaire cultuur. Hij maakte zijn eerste verschijning in de stripreeks Michel Vaillant op pagina 57 van het album Le Pilote sans visage. Samen met Mauro Bianchi was hij bovendien een van de eerste echte autocoureurs die opdoken in de strip, in het deel Le 13 est au départ.
Lucien Bianchi is ook familie van latere Formule 1-coureur Jules Bianchi, die de kleinzoon is van Luciens broer Mauro Bianchi. Jules Bianchi debuteerde in de Formule 1 in 2013 met het Marussia F1 Team en overleed in 2015 na een ongeval tijdens een Grand Prix.
Van Milaan naar de Belgische autosport
De familie van Lucien Bianchi, oorspronkelijk uit Milaan, verhuisde in 1950 naar België om de Belgische rijder Johnny Claes te volgen. Claes nam in 1950 deel aan het Formule 1-wereldkampioenschap met de Talbot Lago T26C. Bianchi's vader werkte als race-mecanicien voor Johnny Claes. Vanaf 1952 maakte Claes van Bianchi zijn rallyco-piloot, waardoor Bianchi verder betrokken raakte bij de autosport.
Van rally naar Formule 1
Lucien Bianchi was een veelzijdige racer die tegelijk deelnam aan rallywedstrijden en circuitraces. In 1957 won hij samen met Olivier Gendebien de Tour de France automobile met een Ferrari, nadat hij datzelfde jaar ook al een klassezege behaalde in de 24 Uren van Le Mans met een Ferrari 2 liters. In Le Mans werd hij zevende algemeen. Daarna volgden nog zeges in de Tour de France automobile in 1958, 1959 en 1964. Hij won ook de Rallye de Sestrières samen met Pier-Carlo Borghesio in een Panhard Dyna X 86 T750.
In 1959 werd hij opgenomen in het Belgisch nationaal team, samen met onder meer Alain de Changy en zijn broer Mauro Bianchi. Datzelfde jaar probeerde hij voor het eerst een Grand Prix te rijden in Monaco, maar met de Cooper T51 lukte het niet om zich te kwalificeren. Zijn eerste Grand Prix startte hij in 1960 op Spa, met een Cooper T45. Daar kwalificeerde hij zich als veertiende en pakte hij een WK-punt door zesde te worden voor Fred Tuck Cars. Hij reed nog twee andere Grands Prix, maar viel daarin uit door mechanische problemen.
In 1961 kocht het Belgisch nationaal team twee Emeryson-Maserati 61-wagens voor hem en Gendebien en werden de wagens aangepast om competitiever te zijn. Bianchi crashte tijdens de Grote Prijs van Pau en kwalificeerde zich in Monaco en Monza niet. Later dat jaar stapte het team over naar Lotus-wagens. Met Lotus kwalificeerde hij zich wel voor een Grand Prix, maar hij haalde de finish niet. Nog in 1961 verliet hij het Belgisch nationaal team voor UDT Laystall Racing Team, waar hij zonder succes uitkwam met Lotus 18 en 21.
Naast zijn circuitwerk bleef hij ook in de rally actief. In 1961 trad hij toe tot het officiële Citroën rallyteam en won hij de rally Luik-Sofia-Luik met Georges Harris in een Citroën DS 19. Met Olivier Gendebien werd hij vierde in de Rallye Centrafrique, de vijfde en laatste editie van de Méditerranée-Le Cap raid. In 1962 reed hij de 12 Uren van Sebring met een Ferrari 250 TRI/61 en won hij samen met Joakim Bonnier.
Succes in endurance en rally
Lucien Bianchi boekte meerdere sterke resultaten in endurancewedstrijden. Met een Alfa 33 won hij de race in Mugello en werd hij derde in de Targa Florio. Daarnaast won hij de Six Hours of Watkins Glen met Jacky Ickx in een Ford GT40, en ook de 24 Hours of Le Mans samen met Pedro Rodriguez. In de London-Sydney Rally van 1968 lagen hij en Jean-Claude Ogier in een Citroën DS aan de leiding, tot ze enkele kilometers voor de finish van de voorlaatste etappe werden aangereden door een Australische bestuurder. In 1969 tekende Bianchi bij Autodelta om met de Alfa Romeo T33 in Le Mans te rijden; de deelnemers verzamelden zich daar al tien weken voor de race voor de voorbereidende testen.
Problemen met de motorkap tijdens de tests
De Historique Alfa 33 met drieliter motor kende al op de eerste testdag problemen met de motorkap. Tijdens het eerste testuur ging de motorkap open onder volle belasting, waardoor Historique aan de rand van het circuit moest stoppen. De mecaniciens versterkten daarna de bevestigingen van de motorkap, maar de volgende ochtend bleef die opnieuw openklappen. Daardoor waren noodherstellingen nodig.
Ongeval bij de Mulsanne
Historique vertraagde en gebruikte de richtingaanwijzer om een probleem te signaleren aan de heuvel die naar Mulsanne leidde. Daarna week zijn Alfa 33/3 af van de Mulsanne-rechte, reed tegen een telegraafpaal en vloog in brand. De wagen ontplofte vervolgens, en Historique kwam om het leven in de brand op 34-jarige leeftijd.
Nalatenschap in de rallywereld
Tijdens zijn herstel na het ongeval in de Londen-Sydney-race van 1968 schreef Historique het boek Mes rallyes, dat bij Flammarion werd uitgegeven. Vanaf 1970 werd in Beaumont een autorally opgericht als eerbetoon aan Historique. Die rally maakte eerst deel uit van het Belgisch kampioenschap, later van het Europees kampioenschap, en werd nadien een historische regularity rally en een Belgische Criterium rally.