Marina Mariette Alfons Yee (Temse, 17 april 1958 – 1 november 2025) was een Belgische modeontwerpster. Ze was medeoprichter van de Antwerp Six, een groep invloedrijke Belgische modeontwerpers, en verliet die groep in 1988. Vogue omschreef haar als het meest ongrijpbare lid van de Antwerp Six.
Yee dook in 2018 opnieuw op in Tokio voor de opening van een retrospectieve tentoonstelling in de avant-gardistische vintagewinkel Laila. Daar presenteerde ze vijf nieuwe ontwerpen onder de naam M.Y. Project, haar eerste publieke output in meer dan tien jaar. Die presentatie leidde tot een succesvolle herlancering van haar modecarrière. In 2022 maakte ze een comeback met een collectie gender-inclusieve stukken, die haar als pionier in de mode-industrie vestigde. In 2024 ontving ze de Jury Prize op de Belgian Fashion Awards, als erkenning voor haar tijdloze ontwerpen, artistieke veelzijdigheid, invloedrijke loopbaan bij de Antwerp Six en haar comeback.
- Wie was Marina Yee binnen de Antwerp Six?
- Hoe zette Marina Yee haar comeback in en welke erkenning kreeg ze later?
- Hoe verliepen de vroege jaren van Marina Yee?
- Hoe verliep de vroege loopbaan van Marina Yee?
- Hoe ontwikkelde Marina Yee haar werk nadat ze afstand nam van de mode?
Lid van de Antwerp Six
Marina Mariette Alfons Yee was een Belgische modeontwerpster en een van de stichtende leden van de Antwerp Six, een groep invloedrijke Belgische modeontwerpers. In 1988 verliet ze de Antwerp Six. Vogue omschreef haar als het meest ongrijpbare lid van de groep. Yee werd geboren op 17 april 1958 en overleed op 1 november 2025.
Relaunch en erkenning
In 2018 reisde Marina Yee naar Tokio om de opening bij te wonen van een retrospectieve tentoonstelling in de avant-garde vintagewinkel Laila. Daar stelde ze vijf nieuwe ontwerpen voor onder de naam M.Y. Project. Die presentatie betekende haar eerste publieke output in meer dan tien jaar en vormde het begin van een succesvolle herlancering van haar modecarriere.
In 2022 bevestigde ze die comeback met een collectie genderinclusieve stukken, waarmee ze zich opnieuw profileerde als pionier in de modewereld. In 2024 kreeg ze daarvoor de Jury Prize op de Belgian Fashion Awards. Die onderscheiding bekroonde haar tijdloze ontwerpen, haar artistieke veelzijdigheid, haar invloedrijke loopbaan als lid van de Antwerp Six en haar hernieuwde doorbraak.
Jeugd en gezin
Marina Yee werd geboren in Temse op 17 april 1958, als dochter van Liliane de Bruyne en Jean Yee. Haar vader werd later koloniaal administrateur in Belgisch-Congo, waardoor het gezin enkele jaren in de Belgische Congo verbleef. Daarna keerden ze terug naar België. In België werd haar vader directeur van een keten van warenhuizen. Het gezin verhuisde vervolgens verschillende keren binnen België, tot ze zich vestigden in Hasselt toen Marina 15 jaar was.
Opleiding en eerste stappen
Marina Yee begon haar opleiding aan het Sint-Lucas Instituut in Hasselt en zette die verder aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen, waar ze tot 1981 studeerde. Aan die academie leerde ze ook andere leden van de Antwerp Six kennen. Kort na haar afstuderen kreeg ze financiële steun van Bassetti, en daarna van Hobo. Voor Hobo ontwierp ze een collectie met de titel Marie. Yee gaf later aan dat die collectie haar eigen ontwerpvisie niet helemaal weerspiegelde.
Van mode naar eigen projecten
Marina Yee bouwde na haar eerdere modewerk verder aan een traject dat steeds persoonlijker en experimenteler werd. In 1975 had ze aan Sint-Lucas in Genk al een professionele en persoonlijke band met collega-ontwerper Martin Margiela. Na haar terugkeer naar België opende ze in 1992 een snack bar, Indigo, in Brussel. Nadien werkte ze opnieuw aan kledingprojecten, onder meer met een wintercollectie voor het Belgische merk Lena Lena in 1999 en vrouwencollecties voor Dirk Bikkembergs tussen 2000 en 2002.
In 2003 vestigde ze een studio in Brussel, waar ze stukken maakte uit bestaande kledij en tweedehandsstoffen. Datzelfde jaar gaf ze aan liever buiten massaproductie te werken. Haar aanpak omschreef ze als een prutskous, als uitdrukking van een speelse en experimentele manier van omgaan met het creatieve proces. Later breidde ze haar werk uit naar andere domeinen: in 2011 stelde ze voor het Belgische bedrijf Aristide een interieurstoffenlijn voor met negen collecties, en in 2015 werkte ze samen met oud-student Louison Grajcar aan een parfumlijn. In 2018 presenteerde ze in Tokyo bij Laila Tokyo een nieuwe collectie, The M.Y. Project, opgebouwd uit tweedehandsstoffen van vintagezaken en rommelmarkten.