Martine Franck werd geboren in Antwerpen als dochter van de Belgische bankier Louis Franck en de Britse Evelyn. Kort na haar geboorte verhuisde het gezin naar Londen. Toen haar vader een jaar later dienst nam in het Britse leger, werd het gezin geëvacueerd naar de Verenigde Staten. Tijdens de rest van de Tweede Wereldoorlog leefde zij in Long Island en Arizona. Haar vader, een amateurverzamelaar van kunst, nam haar vaak mee naar galerijen en musea, terwijl haar moeder haar dagelijks een postkaart stuurde, vaak met afbeeldingen van schilderijen. Vanaf haar zesde zat zij op internaat en vanaf haar veertiende studeerde zij kunstgeschiedenis, onder meer aan de Universiteit van Madrid en aan de École du Louvre in Parijs. Ze schreef een thesis over de Franse beeldhouwer Henri Gaudier-Brzeska en de invloed van het kubisme op de beeldhouwkunst. Daarna koos zij voor de fotografie. In 1963 begon zij haar loopbaan na reizen in het Verre Oosten, in 1964 keerde zij terug naar Frankrijk en werkte zij als assistente bij Time-Life. Later werkte zij als freelancefotografe voor onder meer Vogue, Life en Sports Illustrated en van 1970 tot 1971 bij Agence Vu in Parijs. Gedurende 48 jaar was zij ook officieel fotografe van Théâtre du Soleil.
- Hoe verliepen Martine Francks vroege leven en opleiding?
- Hoe ontwikkelde Martine Franck haar carrière als fotografe?
- Hoe verliepen de laatste jaren van Martine Franck en welke erkenning kreeg zij?
- Hoe ontwikkelde Martine Franck haar fotografische stijl?
- Hoe verliepen het privéleven van Martine Franck en haar strijd voor erkenning?
Vroege jaren en opleiding
Martine Franck werd geboren in Antwerpen als dochter van de Belgische bankier Louis Franck en de Britse Evelyn. Kort na haar geboorte verhuisde het gezin naar Londen. Een jaar later meldde haar vader zich aan bij het Britse leger, waarna het gezin werd geëvacueerd naar de Verenigde Staten. Tijdens de rest van de Tweede Wereldoorlog woonde Franck in Long Island en Arizona.
Haar vader was een amateurkunstverzamelaar en nam haar vaak mee naar galerijen en musea. Vanaf haar zesde ging ze naar een kostschool. Haar moeder stuurde haar dagelijks een ansichtkaart en koos daarbij vaak kaarten met afbeeldingen van schilderijen. Franck volgde onderwijs aan Heathfield School, een kostschool voor meisjes in de buurt van Ascot in Engeland. Vanaf haar veertiende studeerde ze kunstgeschiedenis.
Fotografische carrière
Martine Franck studeerde kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Madrid en aan de École du Louvre in Parijs. Voor haar scriptie werkte zij over de Franse beeldhouwer Henri Gaudier-Brzeska en de invloed van het kubisme op de beeldhouwkunst. Nadat zij had vastgesteld dat zij niet over een bijzondere schrijftalent beschikte, besloot zij zich aan de fotografie te wijden.
In 1963 begon zij haar loopbaan als fotografe na reizen naar het Verre Oosten, waarbij zij de Leica van een neef gebruikte. In 1964 keerde zij terug naar Frankrijk met een eigen camera en werd zij assistente van de fotografen Eliot Elisofon en Gjon Mili bij Time-Life. In 1969 werkte zij als freelancefotografe voor Vogue, Life en Sports Illustrated. Van 1970 tot 1971 was zij actief bij het Parijse agentschap Agence Vu en in 1972 richtte zij mee het agentschap Viva op.
In 1980 werd zij kandidaat-lid van Magnum Photos en in 1983 volwaardig lid. Zij behoorde tot de weinige vrouwen die tot Magnum Photos werden toegelaten. Daarnaast voltooide zij in 1983 een project voor het Franse Ministerie van Vrouwenrechten. Vanaf 1985 werkte zij samen met de Internationale Federatie van Kleine Broeders van de Armen. Ook documenteerde zij in 1993 op Tory Island de kleine Gaelische gemeenschap en reisde zij naar Tibet en Nepal om de opleiding van Tibetaanse monnik Tulku te fotograferen, samen met Marilyn Silverstone. Bovendien was zij 48 jaar lang de officiële fotografe van het Théâtre du Soleil.
Laatste jaren en erkenning
In 2003 en 2004 documenteerde Martine Franck het toneelwerk van Robert Wilson rond de fabels van La Fontaine in de Comédie-Française in Parijs. Tegen die tijd waren er al negen boeken met haar foto’s verschenen. In 2005 werd zij benoemd tot ridder in het Franse Legioen van Eer. Na een diagnose van botkanker in 2010 bleef zij verder werken. Haar laatste tentoonstelling vond plaats in oktober 2011 in het Europees Huis van de Fotografie. Die tentoonstelling bestond uit 62 portretten van kunstenaars, verzameld tussen 1965 en 2010. In 2011 werden ook portretcollecties van Franck getoond in de Howard Greenberg Galerie in New York en de Claude Bernard Galerie in Parijs.
Documentaire fotografie en invloeden
Martine Franck stond bekend om haar documentaire foto’s van belangrijke culturele figuren en gemarginaliseerde gemeenschappen. De Britse Koninklijke Fotografievereniging beschreef haar werk als stevig verankerd in de traditie van de Franse humanistische documentairefotografie. Franck werkte buiten de studio met een 35 mm Leica-camera en gaf de voorkeur aan zwart-witfilm. Tot haar invloeden noemde ze de Britse fotografe Julia Margaret Cameron, de Amerikaanse fotojournaliste Dorothea Lange en de Amerikaanse documentairefotografe Margaret Bourke-White. In 2010 zei ze tegen de New York Times dat fotografie goed past bij nieuwsgierigheid naar mensen en menselijke situaties.
Privéleven en erkenning
In 1966 ontmoette Martine Franck in Parijs Henri Cartier-Bresson, terwijl hij voor de *New York Times* modeshows fotografeerde. In 1970 trouwden zij en kregen samen een dochter, Mélanie. Het echtpaar bleef samen tot aan zijn dood in 2004.
Franck werd soms omschreven als feministisch en voelde zich tijdens haar loopbaan ongemakkelijk bij het feit dat zij in de schaduw van Cartier-Bresson stond. Zij wilde erkenning voor haar eigen werk. Dat speelde mee in haar beslissing om haar eerste solotentoonstelling in het Instituut voor Hedendaagse Kunsten in Londen in 1970 af te zeggen, toen de uitnodigingen ook de naam van haar echtgenoot vermeldden. Zelf zei zij dat zij de carrière van haar echtgenoot vóór die van haar eigen carrière had geplaatst.
Samen met haar dochter richtte zij in 2003 de Henri Cartier-Bresson Stichting op om het fotoreportagewerk van Henri Cartier-Bresson te bevorderen. In 2004 werd Franck voorzitter van die stichting. In 2010 kreeg zij leukemie. Zij overleed in 2012 in Parijs, op 74-jarige leeftijd.