Michel Daerden groeide op in een socialistische familie. Hij begon zijn politieke loopbaan als medewerker van politicus André Cools. Daarna was hij gedurende meerdere jaren gemeenteraadslid van Ans, volksvertegenwoordiger en senator. In de interne PS-strijd in Luik van het einde van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig nam hij afstand van André Cools en probeerde hij een neutrale positie in te nemen. Later stond hij aan het hoofd van de Luikse PS-federatie om de spanningen te temperen.
Naast zijn politieke werk was Daerden ook actief in de auditwereld. Hij was licentiaat in de commerciële en economische wetenschappen, behaalde een toelating voor het secundair onderwijs in de handelswetenschappen en verwierf een licentiaat in de toegepaste economische wetenschappen. In 1977 werd hij erkend als accountant en hij had sinds 1976 een eigen auditkantoor, al was hij vanaf 1994 niet langer actief als auditor. Eind 1994 werd hij in de regering-Dehaene I benoemd tot minister voor Wetenschappelijk Onderzoek, als opvolger van Jean-Maurice Dehousse. Hij was vader van drie kinderen.
- Welke opleiding had Michel Daerden en hoe verliep zijn loopbaan als auditor?
- Hoe is Michel Daerden gestorven?
- Hoe ontwikkelde Michel Daerden zich in zijn politieke carrière en wat is bekend over zijn gezin?
- Welke ministeriële bevoegdheden vervulde Michel Daerden in de regering-Dehaene?
- Hoe ontwikkelde de politieke loopbaan van Michel Daerden zich na 1999?
- Hoe groeide Michel Daerden uit tot een mediapersoonlijkheid, en waarom riep dat ook kritiek op?
Opleiding en auditpraktijk
Michel Daerden behaalde in 1971 een licentiaat in de commerciële en economische wetenschappen aan de Hoge Handelsschool van Luik. In 1973 verkreeg hij de bevoegdheid om secundair onderwijs te geven in de handelswetenschappen aan HEC Luik. Twee jaar later, in 1975, behaalde hij een licentiaat in de toegepaste economische wetenschappen aan de Rijksuniversiteit Bergen. In 1977 werd hij erkend als beëdigd commissaris-revisor aan dezelfde universiteit. Sinds 1976 bezat hij een auditkantoor. Vanaf 1994 was hij niet langer actief als auditor.
Ziekte en overlijden
Op 26 juli 2012 kreeg Michel Daerden een hartaanval in Fréjus, aan de Franse Rivièra. In het ziekenhuis van Fréjus werd hij in een kunstmatige coma gebracht. Hij overleed op 5 augustus 2012 aan de gevolgen van die hartaanval.
Politieke loopbaan en gezin
Michel Daerden groeide op in een socialistische familie. Zijn politieke loopbaan begon als adviseur van politicus André Cools. Daarna was hij verscheidene jaren gemeenteraadslid van Ans, volksvertegenwoordiger en senator. Tijdens het interne conflict binnen de PS in Luik aan het einde van de jaren 1980 en het begin van de jaren 1990 nam hij afstand van André Cools en probeerde hij een neutrale houding aan te nemen. Om de spanningen te bedaren, bereikte hij de leiding van de Luikse federatie van de PS.
Daerden was vader van drie kinderen. Zijn dochter Aurore Daerden werkt als styliste en dj in Parijs. Zijn zoon Frédéric Daerden is auditor en politicus van de PS, burgemeester van Herstal en lid van het Europees Parlement.
Ministeriële functies in de federale regering
Eind 1994 werd Michel Daerden, aan het einde van de legislatuur, benoemd tot minister voor Wetenschappelijk Onderzoek in de regering-Dehaene I. Hij volgde daarbij Jean-Maurice Dehousse op. In de regering-Dehaene II bekleedde hij van 1995 tot 1999 de portefeuille Verkeer. In die functie hield hij zich onder meer bezig met de planning van de hogesnelheidslijnen naar Nederland en Duitsland, bekend als HSL 4 en HSL 3. Ook was hij betrokken bij de overname van de nationale luchtvaartmaatschappij Sabena door Swissair.
Regionale en federale loopbaan
Na de verkiezingen van 1999 maakte Michel Daerden de overstap van de lokale politiek naar eerst de regionale en daarna de gemeenschapspolitiek. Hij bekleedde tot 2009 ministeriële functies als minister of vice-eersteminister van het Waalse Gewest en van de Franse Gemeenschap. In die periode maakte hij deel uit van regeringen onder Elio Di Rupo, Jean-Claude Van Cauwenberghe, Rudy Demotte, Hervé Hasquin en Marie Arena. Zijn regeringswerk concentreerde zich vooral op financiën en begroting.
Daerden was sinds 1993 burgemeester van Ans, maar zijn ministeriële mandaten vanaf 1994 bemoeilijkten het effectieve uitoefenen van dat ambt. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 behaalde hij met 4.150 voorkeurstemmen een absolute meerderheid voor de PS in Ans. Die uitslag maakte hem in heel België zeer populair. Na die verkiezing gaf hij ook een interview aan de RTBF in beschonken toestand, wat op het internet uitgroeide tot het fenomeen dat bekend werd als Daerdenmania.
Zijn electorale succes werd in 2007 en 2009 bevestigd met een record van 63.580 voorkeurstemmen. Na de regionale verkiezingen van 2009 verliet hij het regionale niveau door wijzigingen in de coalitie. Vervolgens werd hij federaal minister van Pensioenen en Grote Steden in de regering-Van Rompuy I onder Herman Van Rompuy, en vanaf 25 november 2009 bleef hij federaal minister in de regering-Leterme II onder Yves Leterme. Op 8 januari 2010 hield hij in de Senaat een Nederlandstalige toespraak in wat een beschonken toestand leek; Bart De Wever van de N-VA eiste daarop zijn ontslag, terwijl Daerden zelf verklaarde nuchter te zijn geweest. Tijdens de vorming van de regering-Di Rupo verloor hij zijn ministerpost en zetelde hij daarna als gewoon parlementslid.
Op 16 maart 2011 werd in Ans een constructieve motie van wantrouwen tegen hem opgestart, waardoor hij zijn burgemeestersmandaat verloor. Daarna besloot hij Ans te verlaten en zich in de buurgemeente Sint-Niklaas te vestigen, waar hij zich kandidaat stelde voor het burgemeesterschap bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012. Michel Daerden was bovendien commandant in de Orde van Leopold.
Publieke uitstraling en controverse
Michel Daerden werd in de media wel eens omschreven als de ‘Gainsbourg van de politiek’. Zijn interviewfilmpje leidde tot het fenomeen ‘Daerdenmania’ en versterkte zijn populariteit in de Franstalige gebieden. Hij gold in het algemeen als een bijzonder charismatische figuur met sterke zelfpresentatievaardigheden. Zelf verklaarde hij zijn trage spraak en sterke Luikse accent door psychomotorische problemen en dyslexie. In 2007 nam hij bovendien een persoonlijke muziek-cd op.
Die zichtbaarheid ging hand in hand met een stevige aanhang. Hij had een fanclub en veel steunbetuigingen op sociale netwerken. Voor de regionale verkiezingen van 2009 voerde hij campagne met de slogan ‘Ik stem voor papa’. Tegelijk kreeg hij ook geregeld kritiek, onder meer in Vlaanderen, waar men zijn optreden en gedrag afkeurde. Critici verweten hem populisme en vonden dat hij met zijn gedrag de politieke klasse in diskrediet bracht.
In december 2009 werd hij samen met zijn dochter Aurore voor het blad Parijs Match gefotografeerd als Romeinse keizer. Ook dat leverde hem media- en politieke kritiek op. Eerder, in 1994, was hij officieel gestopt met werken als auditor. Zijn auditkantoor specialiseerde zich in de controle van intergemeentelijke verenigingen, waarbij hijzelf of politieke vrienden van de PS werden vertegenwoordigd. Dat zorgde voor een ethisch debat over neutraliteit.