Noël Godin

Noël Godin op het libertarische boekenfestival 2008
Noël Godin op het libertarische boekenfestival 2008

Noël Godin, geboren in Luik, is een Belgische anarcho-humoristische agitator. Hij is ook bekend onder de bijnamen Georges Le Gloupier en l’Entarteur. De bijnaam Georges Le Gloupier verwijst naar een fictief personage van Jean-Pierre Bouyxou. Godin werd vooral bekend door zijn entartages: het gooien van slagroomtaarten naar uiteenlopende persoonlijkheden van verschillende nationaliteiten. In 1995 ontving hij de grand prix de l’humour noir en in 1996 de prix de la dent dure.

Godins pie-acties begonnen in een niet-gespecificeerd jaar. Samen met een medeplichtige viseerde hij onder meer Marcel De Corte, professor aan de Université de Liège, die bekendstond om reactionaire ideeën; daarbij goot Godin een pot lijm over hem uit. Hij schreef ook over een denkbeeldige regisseur, Georges Le Gloupier, die Robert Bresson zou bepieën, waarna hij aankondigde dat Marguerite Duras Le Gloupier in het volgende nummer zou wreken. Godin piepte zelf ook verschillende publieke figuren, onder wie Bernard-Henri Lévy, Bill Gates, Doc Gynéco, Edouard Poullet, Jean-Luc Godard, Marco Ferreri, Maurice Béjart, Nicolas Sarkozy en anderen.

Bekendheid en bijnamen

Noël Godin, geboren in Liège, is een Belgische anarcho-humoristische agitator. Hij werd bekend door het gooien van slagroomtaarten, de zogenaamde entartages, naar uiteenlopende persoonlijkheden van verschillende nationaliteiten. Daardoor kreeg hij ook de bijnaam l'Entarteur. Daarnaast werd hij Georges Le Gloupier genoemd, een naam die verwijst naar een fictief personage van Jean-Pierre Bouyxou. Godin ontving in 1995 de grand prix de l'humour noir en in 1996 de prix de la dent dure. Hij pied himself.

Entartingen en satirische publicaties

De entartingsacties van Parcours begonnen in een niet-gespecificeerd jaar. Samen met een medeplichtige viseerde hij Marcel De Corte, professor aan de Université de Liège, die bekendstond om zijn reactionaire ideeën. Godin goot toen een pot lijm over De Corte. In zijn werk schreef Godin ook over de denkbeeldige regisseur Georges Le Gloupier, die Robert Bresson zou hebben geparfumeerd met een taart. In een volgend nummer kondigde hij aan dat Marguerite Duras wraak nam voor Bresson door Le Gloupier te entarten.

Parcours entartte ook Marguerite Duras tijdens haar bezoek aan de Université de Louvain om de film Détruire, dit-elle voor te stellen. Daarnaast entartte hij verschillende persoonlijkheden die hij verachtelijk en verwaand vond. Onder zijn slachtoffers bevonden zich Bernard-Henri Lévy, Bill Gates, Doc Gynéco, de Belgische minister Edouard Poullet, Jean-Luc Godard, Marco Ferreri, Maurice Béjart, Nicolas Sarkozy, Pascal Sevran, Patrick Bruel, Bernard Landry, Hélène Rollès, Patrick Poivre d'Arvor en Jean Charest.

Bernard-Henri Lévy reageerde in 1985 bijzonder heftig: terwijl hij door twee veiligheidsagenten werd vastgehouden, wierp hij Le Gloupier met kracht tegen de grond. Die scène werd gefilmd en uitgezonden. De komieken Coluche en Pierre Desproges brachten het fragment in beeld, waarbij Desproges commentaar gaf op de reactie van BHL. Lévy behoort ook tot de weinige persoonlijkheden die meerdere keren door Parcours werden geparfumeerd met een taart; dat gebeurde onder meer door de pastry brigades van Noël Godin op het Salon du livre de Paris. Godin zei dat het entarten van Bernard-Henri Lévy pas zal ophouden wanneer Lévy publiekelijk 'Le Chapeau de Zozo' van Maurice Chevalier zingt.

Rond Godins voorbeeld ontstond de anti-organisatie Internationale pâtissière, met Georges Le Gloupier als woordvoerder. Daarnaast werkte Godin mee aan verschillende satirische publicaties: vanaf het begin schreef hij de column 'L'Entarteur littéraire' in Siné Hebdo, later anarcho-literaire stukken in Psikopat, en ook voor La Mèche, El batia moûrt sôu, Zélium, CQFD, ventscontraires.net en Siné Mensuel.

De eerste bekende entartages

Op een maandag vond aan de Universiteit van Leuven de eerste entartage plaats waarbij Noël Godin samen met drie medeplichtigen betrokken was. Godin droeg daarbij een valse baard en een bril. Hij sloeg Marguerite Duras een slagroomtaart in het gezicht. In de taart zat een kaart met de opschrift: « Avec les compliments de Georges Le Gloupier ». Door dit incident werd het geplande conferentiegesprek na de film afgelast. Godin en zijn groep wisten daarna te ontsnappen zonder te worden gevat. Er bestaat geen video van deze entartage, omdat de cameraman de opnames miste.

Ook bij een andere actie trad Jean-Pierre Bouyxou op als Georges Le Gloupier. Buiten de Brusselse Muntschouwburg wierp hij een slagroomtaart in het gezicht van Maurice Béjart. In de taart zat de boodschap: « Cette tarte, Maurice, ne peut pas en tout cas te rendre plus disgracieux que lorsque tu danses ». Béjart verloor even zijn evenwicht en maakte een acrobatische entrechat, maar kwam toch weer op zijn voeten terecht. Hij klaagde over de behandeling die hij had gekregen. Ook deze entartage werd niet gefilmd.

Later entarteerde Noël Godin Henri Guillemin tijdens een conferentie in complexe Barbou in Luik. Toen Guillemin van het podium afstapte, gooide Godin een slagroomtaart in zijn gezicht. In de taart zat de tekst: « Puisse cette tarte te rappeler, Henri, que l'Histoire, c'est aussi l'immédiat ». Guillemin bleef sprakeloos achter en Godin wist opnieuw te ontkomen.

Tarten op Cannes

Op 11 mei 1978 trok Entartages, samen met zes medeplichtigen, naar het filmfestival van Cannes. De groep had beslist om op de Croisette de eerste regisseur te tarten die zij waardig achtten. In het Grand Hotel zagen zij filmmaker Marco Ferreri, en zij kozen hem als doelwit. Tijdens de actie werd Georges Le Gloupier vertolkt door Stéphane Holmès. Hij danste rond de tafel van Marco Ferreri terwijl hij "Gloup! Gloup!" riep, en wierp daarna een taart in het gezicht van Ferreri. In de room zat de boodschap: "Avec mes respectueux hommages. Georges Le Gloupier". De dag nadien beschuldigde Marco Ferreri in een interview met RTBF de CIA ervan de taartenaanval te hebben gesponsord.

Entartages sprak later ook zijn waardering uit voor filmmaker Jean-Luc Godard. Na het zien van de film Je vous salue, Marie besloot hij Godard te tarten. Toen hij en zijn medeplichtigen vernamen dat Godards film Détective in mei 1985 op het filmfestival van Cannes zou worden vertoond, grepen zij die gelegenheid aan. Godard werd daar in mei 1985 met een taart bekogeld. Entartages werd daarbij opgepakt door de politie die de ingang van de zaal bewaakte. Hij werd naar het politiebureau gebracht en enkele uren later weer vrijgelaten.

Jean-Luc Godard weigerde klacht in te dienen tegen Entartages. Hij belde ook de festivalleiding om te verhinderen dat Entartages werd verwijderd. Daardoor werd het levenslange verbod op zijn aanwezigheid in Cannes in mei 1985 opgeheven.

De eerste publieke taartworp

Op 26 juni 1985 werd Bernard-Henri Lévy voor het eerst getart door Noël Godin en vier medeplichtigen. Lévy was die dag in het RTBF-station in Luik om op te treden in het programma Écran Témoin. De groep had eerst gepland om hem buiten het station op te wachten, maar door de slechte belichting besloten ze binnen te blijven wachten. Godin was tijdens de actie verkleed als Georges Le Gloupier. Na een wachttijd van twintig minuten verscheen Lévy eindelijk, en zodra hij binnen bereik was, wierp Godin een taart in zijn gezicht. Lévy reageerde met een uppercut waardoor Godin op de grond belandde. Daarna zei Lévy tegen hem: Get up or I'll crush your face with heel blows. Het videofragment van deze tarting werd later uitgebreid uitgezonden door Coluche en Pierre Desproges. In 2002 verwees zanger Renaud in het nummer L'Entarte uit het album Boucan d'enfer naar de meerdere tartingen van Bernard-Henri Lévy.

Acties rond bekende figuren

In april 1993 plande Noël Godin samen met twee handlangers om Bernard-Henri Lévy te begooien met een taart op het Festival van Cannes. Bij aankomst op het festival herkenden journalisten en het publiek hem meteen. Godin dacht dat Lévy het Paleis van het Festival via de hoofdingang zou binnenkomen, maar een sympathisant liet hem weten dat Lévy al binnen was. Toen Lévy in april 1993 het podium opkwam, gooide een medeplichtige alsnog een taart in zijn gezicht. De bewakers sloegen de gooier, tot Jan Bucquoy hen beval daarmee te stoppen.

In mei 1994 werd Bernard-Henri Lévy opnieuw begooid, voor de vijfde keer, ditmaal op de luchthaven van Nice. Arielle Dombasle sloeg daarbij twee taartgooiers. Op 20 mei 1997 volgde een zesde taartenactie tegen Lévy, tijdens de Boekenbeurs van Brussel.

In juni 2001 trok Noël Godin samen met enkele handlangers naar Roland-Garros om Patrick Poivre d’Arvor te begooien. Nadat bleek dat Poivre d’Arvor er niet zou zijn, gooiden Godin en zijn medeplichtigen Jean-Pierre Elkabbach met een taart aan de VIP-uitgang. Godin en drie medeplichtigen wachtten daar vijf uur op hem. Na dit incident schrapte Elkabbach zijn programma Autant en emporte le temps.

In 2004 werden ook vrouwelijke medeplichtigen genoemd bij een taartenactie tegen Hélène Rollès tijdens een concert. Twee taartgooiers verborgen zich onder het podium voor ze Rollès begooiden. De vrouwelijke gooiersters verklaarden nadien dat ze na de actie door het technisch personeel zouden zijn geslagen.

Acties en publieke confrontaties in de jaren negentig

Rond 1995 was Entartages, met Noël Godin en Jan Bucquoy, aanwezig op het festival van Cannes. De groep plande er Philippe Douste-Blazy te besmeuren aan het Carlton Cannes hotel. Toen Douste-Blazy het hotel verliet, grepen twee leden, onder wie Jan Bucquoy, hun kans en troffen hem bij zijn auto. Tijdens de actie riep Jan Bucquoy een slogan. De auto reed daarna snel weg, terwijl de vrouw van Douste-Blazy op het trottoir achterbleef. Bucquoy werd voor deze actie gearresteerd en vervolgd, maar later vrijgesproken. Franse media twijfelden nadien aan de gebeurtenis, onder meer door het gebrek aan videobeelden.

In 1996 richtte Entartages zich op de priesters van de Saint-Pierrekathedraal in Nantes. De groep nam deel aan het bekogelen van twee priesters tijdens een mis, terwijl ongeveer vijfenzestig mensen de kathedraal binnengingen. Daarbij werden taarten gegooid, watergevulde condooms in de zijbeuken geworpen en spandoeken in de kathedraal getoond. Bij de politie-interventie vluchtte de groep te voet naar de nabijgelegen straten. Twee Belgische medeplichtigen werden opgepakt, maar enkele uren later weer vrijgelaten.

Een jaar later, in 1997, wilde Entartages Pascal Sevran besmeuren tijdens een uitzending van France 3, Une peche d enfer, die vanuit Brussel werd uitgezonden. Kort na het begin van de show troffen twee taartwerpers tussen het publiek hem met taarten. Zij riepen daarbij ook een slogan die op Sevran gericht was. Sevran maakte de uitzending af nadat hij de slagroom had afgeveegd.

In 1998 probeerde Noël Godin Patrick Poivre d Arvor twee keer te besmeuren, voordat het op 9 januari eindelijk lukte via twee medeplichtigen. Godin had vernomen dat Poivre d Arvor in Neuilly ging joggen. Samen met twee handlangers wachtte hij uren in een bestelwagen. Toen Poivre d Arvor voorbijliep, besmeurden de twee medewerkers hem terwijl hij aan het joggen was en riepen daarbij een slogan. Godin zelf slaagde er niet in hem te raken, omdat Poivre d Arvor te snel was.

In mei 2000 werd Daniel Toscan du Plantier in het Palais des Festivals besmeurd. Volgens de feiten hadden twee medewerkers van hem Noël Godin gecontacteerd om deze actie te organiseren. Godin gooide de taart en riep daarbij een slogan. Enkele seconden later deed Jan Bucquoy hetzelfde. Toscan du Plantier beschuldigde daarna Cannes TV van medeplichtigheid en eiste de volgende dag verontschuldigingen. In 1997 werd Entartages in België al omschreven als bijzonder bekend.

De actie in Brussel in 1997

In 1997 organiseerde Noël Godin een entartage van Nicolas Sarkozy in het Palais des Congrès in Brussel, maar hij nam zelf niet deel uit schrik om herkend te worden. Hij liet verschillende handlangers het werk doen. Eerst stuurde hij een vrouwelijke medeplichtige op Sarkozy af om hem in een congreszaal om een handtekening te vragen. Daarna gooide zij een taart in zijn gezicht.

Na die klap zocht Sarkozy beschutting in een lift. Godin zette vervolgens een andere medeplichtige met een taart op de tweede verdieping om opnieuw toe te slaan, maar Sarkozy trok zich terug naar de lobby en daarna naar het gelijkvloers om taarten te vermijden. Op het gelijkvloers stond nog een handlanger klaar om hem te proberen entarten. Vanuit de hoogte leidde Godin bovendien ongeveer twintig taartgooiers die Sarkozy met slagroom bestookten.

Tijdens de actie moest Sarkozy zich tweemaal wassen in de sanitaire ruimtes van het Palais des Congrès. Een mannelijke medeplichtige filmde de pogingen tot entartage en gooide zelf ook een taart in de Brusselse zaal. Terwijl hij toesloeg, riep hij een slogan die opriep om arrogante mensen te entarten. Uiteindelijk gaf de cameraman nog een laatste taart aan een non in de lobby tijdens het Brusselse gebeuren.

Van Bill Gates tot Quebec

In de aanloop naar Bill Gates' bezoek aan Brussel op 3 maart 1998 ontving de groep entartages een envelop met een boodschap over dat bezoek. Daarna werd een informant ontmoet, een medewerker van Microsoft Belgium, die een gedetailleerd schema en de route van Gates doorgaf. Er werd ook een medewerker ingeschakeld die zich voordeed als journalist voor de documentaire Vingt-quatre Heures om de bezoekdag te volgen. Voor een persconferentie in Hôtel Méridien plande men Gates met een taart te bekogelen, met toegangskaarten die door de Microsoft-informant waren bezorgd, maar de afgesproken bijeenkomst in Hôtel Méridien werd gemist. Vervolgens werden verschillende kleine groepjes van drie taartgooiers opgesteld tegenover Concert Noble. Toen Gates daar wilde binnengaan, werd hij drie keer met een taart geraakt. Daarna wierp filmmaker Rémy Belvaux nog een vierde taart in zijn gezicht. Tijdens de actie klonk de leus: Entartons, entartons le polluant pognon !

Na jaren van individuele taartenaanvallen wilden de entartages nieuwe methodes uitproberen. In mei 2003 verstoorden zij de uitreiking van de Concours musical international Reine Elisabeth de Belgique in het Palais des beaux-arts de Bruxelles. Vanaf de balkons viel slagroom op het publiek neer. Op de achterkant van de gebruikte borden stond de boodschap De la creme pour la creme. Volgens de media werden er ongeveer twintig taarten het publiek ingestuurd. Telefonisch verklaarden de entartages dat de actie gericht was tegen het royalistische en pronkerige sociale elitepubliek.

Na de taartgooiing op Bill Gates ontstonden wereldwijd groepen entartages. Op een onbekend moment werden zij door een groep uit Quebec uitgenodigd naar Canada. Daar ontmoetten zij leden van de Biotic Baking Brigade, TAART en andere sympathiserende groepen. In Montreal gingen zij vervolgens naar het Chateau Champlain voor een dinner-lecture onder voorzitterschap van Quebecs minister van Financien Bernard Landry.

Acties tegen Bernard Landry en Benjamin Castaldi

Op een evenement in het Château Champlain in Montreal, waar 150 besluitvormers uit heel Canada aanwezig waren, kwam Noël Godin opnieuw in actie. Hij probeerde Bernard Landry te bereiken, maar werd eerst tegengehouden door meerdere beveiligingsagenten. Toch slaagde hij er uiteindelijk in om Landry te raken. Maurice Prudhomme, vicevoorzitter van de Fédération des travailleurs du Québec, sprong op om Bernard Landry te beschermen en kreeg zelf een taart in het gezicht. Tijdens hetzelfde evenement bestrooide een groep Franse vrouwelijke entarters de kostuums van deelnemers met slagroom. Bernard Landry kreeg daarbij zoveel slagroomspatten dat de volgende dag foto’s in de kranten verschenen. Le Journal de Montréal kopte nadien: 'L'Internationale pâtissière est vraiment née quand un commando d'entartistes de tous pays a semé la pagaille dans une salle de conférence.'

Eerder probeerden de entartages in chronologische volgorde ook voor het eerst Benjamin Castaldi, toen presentator van Loft Story op M6, te besmeuren. Een medewerker van de televisiezender herkende Noël Godin met een taart en verwittigde de beveiliging, waardoor de eerste poging mislukte. Later gooide Noël Godin toch een taart in het gezicht van Benjamin Castaldi terwijl die in een taxi stapte. Een cameraman die het tafereel filmde, riep daarbij: 'Entartons, entartons la télé attrape-couillons !'.

Aanslagen met een taart en de nasleep

Noël Godin was aanwezig op de tweeëntwintigste Salon du Livre in de Porte de Versailles in Frankrijk op een zondag. Daar stelde hij op een stand in Frankrijk ook het boek Grabuge ! voor. Op een bepaald moment kreeg hij informatie dat Jean-Pierre Chevènement langs zijn stand zou komen, begeleid door bodyguards. Godin had Chevènement al opgenomen in de lijst van mogelijke doelwitten sinds de wet over het verblijf van buitenlanders in Frankrijk. Toen Chevènement voorbijkwam, wist Godin ondanks drie bodyguards een taart in diens gezicht te gooien. Tijdens de actie riep hij woorden over ongedocumenteerden, wilde kinderen en Pieds Nickelés. Hij werd daarop vastgegrepen door de lijfwachten van Chevènement, maar werd vervolgens door de veiligheidsdiensten van de Salon aan de politie overgedragen. Godin zat ongeveer vier uur in politiehechtenis. Chevènement diende een klacht in en woonde het proces persoonlijk bij. Volgens hem was de taartgooi een aanranding, maar dat volgde de rechtbank niet. De correctionele rechtbank in Parijs veroordeelde Godin tot een boete van 1500 euro. Na het hoger beroep werd het vonnis bevestigd, en ook het cassatieberoep veranderde niets: de strafkamer van het Hof van Cassatie bevestigde de veroordeling. Godin moest daarnaast 1 euro betalen aan Jean-Pierre Chevènement en 300 euro aan de Schatkist, en hij liep in totaal 4000 euro aan diverse kosten op. Om dat bedrag te betalen, organiseerden Godin en zijn vrouw een benefietavond in de Brusselse disco Le Dirty Dancing.

Voor Jean-Marie Le Pen wilde Godin niet zelf een taart werpen, net zomin als op de extreemrechtse leider Jörg Haider. Wel kreeg hij een telefoontje van een vriend in het Europees Parlement in Brussel over de voorstelling van Le Pen om 17.00 uur. Godin regelde dat zes taartgooiers het gebouw van het Europees Parlement zouden binnengaan. Hij stemde in met het idee om Le Pen met een taart te bekogelen, maar weigerde om het zelf te doen. Van de zes handlangers probeerden er meerdere binnen te geraken: twee slaagden daarin, terwijl de anderen door de politie werden opgepakt. Een van de taartgooiers binnen het gebouw belde Godin om versterking te vragen voor Le Pens toespraak. Godin verzamelde daarop ongeveer duizend mensen om met taartbommen naar het Europees Parlement te trekken. Hij begon met die groep, geleid door Noël Godin, richting het gebouw te stappen, maar raakte onderweg de weg kwijt en kwam niet meer op tijd aan vóór de speech van Jean-Marie Le Pen.

Acties met taartgooiers in Canada en Frankrijk

Tijdens de documentaireopnames in Quebec nodigde filmmaker Benoît Lamy Entartages uit voor een bezoek aan Canada. In dat kader besloten Godin en enkele Quebecse sympathisanten om tijdens de verkiezingscampagne drie kandidaten te bewerken met taarten. De eerste ploeg bestond uit Noël Godin, zijn vrouw Sylvie Van Hiel en twee Quebecse taartgooiers aan het hoofdkwartier van een parlementslid. Sylvie Van Hiel gooide een taart in het gezicht van Jean Charest, waardoor hij in de buurt van zijn caravan viel. Terwijl de politie haar arresteerde, gooide Noël Godin een taart op Charests hoofd. Een tweede ploeg lukte erin Mario Dumont, de leider van Action democratique du Quebec, met een taart te raken. Bernard Landry, de leider van Parti quebecois, werd niet bewerkt omdat de bewaking na het incident met Charest was opgevoerd. Jean Charest diende vervolgens een klacht in tegen Noël Godin en Sylvie Van Hiel. Voor hun terugkeer naar Europa werden ze gearresteerd en nadien op borg vrijgelaten; de Canadese politie raadde hen af om terug te keren naar Canada of de Verenigde Staten.

Later besloot Godin ook rapper Doc Gynéco te bewerken na zijn controversiele uitspraken en zijn politieke steun voor Nicolas Sarkozy. In een uitzending van France 3, Village Depart, verscheen Godin samen met Doc Gynéco. Tijdens de show gooiden medeplichtigen vier taarten naar Doc Gynéco, terwijl Godin een leuze tegen Sarkozy-aanhangers riep. Getuigen meldden dat Doc Gynéco achter de schermen boos was, ook al bleef hij live op televisie sportief.

Daarnaast werd Bernard-Henri Levy op een onbekende datum meerdere keren bewerkt in Namen, binnen een kerk. Daarbij wierpen twintig mensen taarten, ondanks de aanwezigheid van twee lijfwachten. Levy riep protesten, maar kon de taarten niet ontwijken. Godin droeg die actie op aan stripauteur Sine, na diens ontslag bij Charlie Hebdo en BHL's getuigenis tegen Sine.

Hervatting van de entartages

Na de entartage van Georges-Louis Bouchez op 2 september 2023 kreeg de groep van Georges Le Gloupier opnieuw een impuls, na acht jaar zonder activiteit. Op 7 september 2023 volgde in Brussel een nieuwe actie: twee slagroomtaarten waren gericht op Michael O'Leary, net voordat hij een persconferentie zou geven in de buurt van het gebouw van de Europese Commissie. Een internationale patisseriegroep verklaarde in een specifieke boodschap de verantwoordelijkheid voor de entartage.

Gerechtelijke procedures

De klacht rond de besmeuring van Philippe Douste-Blazy in 1995 leidde tot een procedure tegen Noël Godin. In oktober 2002 volgde een veroordeling: hij kreeg een boete van 800 euro voor opzettelijk en met voorbedachten rade gepleegd geweld. Als klager ontving Plaintes et procès van Noël Godin zelf een symbolische euro. Voor de rechtbank verklaarde Godin dat zijn gebakscampagne een eerbetoon was aan Alphonse Allais. In 2004 werd zijn straf in beroep verzwaard, met inbegrip van de gerechtskosten. Tegelijk werd vermeld dat Godin na het proces over de pieing van Philippe Douste-Blazy was vrijgesproken.

Filmwerk en rollen in de cinema

Cinéma schreef valse recensies met foutieve informatie in de Belgische Télérama. Hij maakte ook foto’s van denkbeeldige films en apocriefe interviews. Daarnaast regisseerde hij korte films zoals Prout prout tralala !. In films van Jan Bucquoy en Francis De Smet vertolkte hij een parodie op de Belgische schrijver Pierre Mertens. Hij acteerde in La Vie sexuelle des Belges 1950-1978 in 1994 en in Camping Cosmos in 1996. Later speelde hij zichzelf in La Vie politique des Belges in 2002 en in Les Vacances de Noël in 2005. Vanaf 2013 werd hij levenslang jurylid van het Festival International du Film Grolandais de Toulouse.

Scroll naar boven