Philippe Geluck werd geboren in Brussel en is een Belgische kunstenaar. Hij is de auteur van de stripreeks Le Chat en werkte ook als acteur, schrijver, schilder en beeldhouwer. Daarnaast nam hij deel aan verschillende televisieprogramma’s als columnist. Zo werkte hij samen met Michel Drucker in Vivement dimanche prochain en was hij lid van het programma Les Grosses Têtes op RTL met Laurent Ruquier.
Geluck groeide op in een gezin met culturele en artistieke invloeden. Zijn vader, Didier Geluck, was communist activist en perscartoonist onder het pseudoniem Diluck, en werd vanaf de jaren 1960 verdeler van Oost-Europese films. Zijn moeder, Lucile, studeerde klassieke zang aan het Conservatorium en ontmoette Didier in een amateurtoneelgroep. Zij was de eerste vrouw in België die de methode van pijnloze bevalling gebruikte. Geluck heeft ook een oudere broer, Jean-Christophe, die in 1947 werd geboren en grafisch kunstenaar en beeldhouwer is. Samen met zijn broer en via zijn familie maakte hij al op jonge leeftijd kennis met verschillende kunstenaars en tijdschriften uit de humorwereld.
- Welke rollen vervulde Philippe Geluck als kunstenaar en televisiepersoonlijkheid?
- Waar komt Philippe Geluck vandaan en uit welk gezin komt hij?
- Hoe begon Philippe Geluck zijn artistieke loopbaan en hoe breidde die zich daarna uit?
- Welke tentoonstellingen en media-activiteiten rond Le Chat speelde Philippe Geluck in 2015 mee?
- Hoe verliep de tentoonstelling met de beelden in Brussel?
- Hoe zag het gezinsleven van Philippe Geluck eruit?
- Hoe evolueerde Le Chat in de loop van de jaren?
- Hoe werkte Philippe Geluck zijn humor verder uit in radio, televisie en documentaires?
- Waarom leidde het museumproject van Philippe Geluck in Brussel tot controverse?
- Hoe werd de rest van het project gefinancierd en waarom laaide de controverse opnieuw op?
Veelzijdige carrière in kunst en media
Philippe Geluck werd geboren in Bruxelles en groeide uit tot een Belgische kunstenaar met een bijzonder veelzijdig profiel. Hij is de auteur van de stripreeks Le Chat en werkte daarnaast ook als acteur, schrijver, schilder en beeldhouwer. Die brede artistieke achtergrond maakte hem tot een opvallende figuur binnen verschillende kunstvormen.
Naast zijn werk als kunstenaar was Geluck ook geregeld te zien op televisie. Hij nam deel aan verschillende televisieprogramma's als columnist, waarbij zijn aanwezigheid niet beperkt bleef tot een enkel format. Zo werkte hij samen met Michel Drucker in Vivement dimanche prochain. Ook maakte hij deel uit van het programma Les Grosses Têtes op RTL, samen met Laurent Ruquier.
Zijn loopbaan toont hoe hij zich zowel in de artistieke wereld als in de media wist te bewegen. Door zijn activiteiten als auteur, performer en televisieman bouwde hij een herkenbaar en veelzijdig parcours op.
Familieachtergrond
Philippe Geluck werd geboren in Brussel. Zijn vader, Didier Geluck, was communist en werkte als perscartoonist onder het pseudoniem Diluck. Vanaf de jaren zestig werd Didier ook verdeler van Oost-Europese films. Zijn moeder, Lucile, studeerde klassieke zang aan het Conservatorium. Zij leerde Didier kennen in een amateurtheatergroep. Lucile was in België de eerste vrouw die de pijnloze bevallingsmethode gebruikte.
Van jeugdtekeningen tot televisie
Philippe Geluck groeide op met een sterke grafische en satirische omgeving. Zijn oudere broer Jean-Christophe, geboren in 1947, was grafisch kunstenaar en beeldhouwer. Didier Geluck en Jean-Christophe maakten hem al in zijn jeugd vertrouwd met Sempé, Tomi Ungerer, Saul Steinberg, Chaval, Siné, Reiser, het tijdschrift Bizarre en de krant Hara-Kiri. In 1969 maakten Philippe en zijn broer samen een journal dat ze ophingen in de toiletten van het huis. Een glazenwasser ontdekte zijn humoristische tekeningen en bracht die ter sprake bij Bob De Groot, hoofdredacteur van het humorblad L’Œuf. Zo publiceerde Philippe zijn eerste tekeningen in L’Œuf.
In 1972 schreef hij zich in aan Insas. Drie jaar later trad hij op op de podia van het Théâtre national de Belgique. In 1975 speelde hij rollen in Romeo and Juliet van Shakespeare, The Threepenny Opera van Brecht en Kurt Weill, en Faust van Goethe. In datzelfde jaar speelde hij Werther naast Claudine Charles in Werther 75 van Ulrich Plenzdorf. In 1976 was hij medeoprichter van het Théâtre Hypocrite, samen met andere opgeleide acteurs, onder wie Alain Lahaye. Later creëerde hij in 1982 de eenmansshow Un certain Plume in het Théâtre de Poche, onder regie van Andrej Burzinsky, en in 1983 verscheen hij in de film Benvenuta van André Delvaux.
Ook op radio en televisie bouwde hij een loopbaan uit. Hij speelde Peters Jones in de tv-film Le Scoop van Jean-Louis Colmant, uitgezonden op FR3 in Frankrijk in 1977. Op RTB debuteerde hij in het kinderprogramma 1,2,3, J'ai vu als clown Célestin Radis. Vanaf 1980 werd hij host of deelnemer aan meerdere humorprogramma's van RTBF, waaronder Electronix, Lollipop, L'Esprit de famille, Le Jeu des dictionnaires, L'Empire des médias, Les Imbuvables en Un peu de tout. In 1982 maakte hij ook reclame voor de attractie Sirocco in Walibi Wavre.
Naast deze mediacarriere creëerde hij op vraag van de Franstalige Belgische krant Le Soir het stripfiguur Le Chat. Na de eerste publicatie in Le Soir kende hij succes tot buiten de grenzen van zijn land en de Franstalige wereld. Hij werkte bij RTBF verder in de programma's van Jacques Mercier, naast zijn tekenwerk. Tussen 1988 en 1999 maakte hij deel uit van de teams van Jeu des dictionnaires en La Semaine infernale, waarin hij ook het personage Docteur G creëerde. In 1991 kreeg Un peu de tout de Prijs voor de grappigste televisieshow op het Rose d'or-festival in Montreux. Vanaf 1992 werd hij columnist in verschillende Franse radio- en televisieprogramma's. Hij was ook te zien in Vivement dimanche prochain van 1999 tot 2006 en opnieuw van 2007 tot 2008 met Michel Drucker. Vanaf 2014 werd hij lid van Les Grosses Têtes, werkte daar samen met Laurent Ruquier en had hem ook al eerder ontmoet bij On va s'gêner. Daarnaast werkte hij mee aan het satirische weekblad Siné Hebdo vanaf het eerste nummer en schreef hij voor Siné Mensuel in de column Geluck se lâche.
Tentoonstellingen en televisieprojecten
Ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van Le Chat organiseerde Biographie in de École nationale des Beaux-Arts in Parijs een monumentale tentoonstelling. Die besloeg 1000 m2 en kreeg een grote scenografie. Een reuzegrote potlood van 7 meter lang bevatte drie kamers. Er werden tekeningen van Le Chat en aquarellen getoond.
Vanaf 23 maart 2015 presenteerden Biographie en Jacques Mercier op RTBF en TV5 Monde ook een microprogramma van twee minuten, Monsieur Dictionnaire. In oktober 2015 nam Biographie deel aan Jacques Merciers show Mercier: go home! in het Théâtre de la Toison d'Or in Brussel. Tussen 23 september en 23 november 2015 stonden bovendien twintig reusachtige bronzen beelden van Le Chat langs de Avenue des Champs-Élysées in Parijs. De tentoonstelling Le Chat déambule trok daarna verder naar een dozijn Franse en Europese steden.
Beelden en tentoonstelling in Brussel
De tentoonstelling kwam in maart 2016 aan in Brussel. De beelden konden telkens in twee exemplaren worden gemaakt en werden te koop aangeboden voor prijzen tussen 30.000 en 60.000 euro. Tegen maart 2016 waren er ongeveer 15 beelden verkocht.
Familie
Philippe Geluck trouwde in 1980 met Dany Geluck. Samen kregen ze twee kinderen: Antoine, geboren in 1983, en Lila, geboren in 1985. Lila Geluck baatte tussen 2011 en 2019 in Brussel het restaurant Les Tartines de Lila uit. Philippe en Dany Geluck hebben vier kleinkinderen.
De opkomst van Le Chat
Le Chat verscheen voor het eerst in 1980 op huwelijksaankondigingskaarten. Daarna kreeg het personage een plaats in zwart-witstrips in het dagblad Le Soir. Vervolgens verscheen Le Chat in een volledig pagina-verhaal in het Belgische tijdschrift Pour vous, en later ook in kleur in het magazine A suivre. In 2023 vierde Le Chat zijn veertigste verjaardag, en na drie jaar afwezigheid bracht Geluck opnieuw een dikker album uit. Door de jaren heen werden de Le Chat-albums in talrijke exemplaren verkocht, al varieerde het aantal verkochte albums per uitgave.
Radio, televisie en documentaires
Philippe Geluck werkte ook aan andere humoristische formats rond zijn personages en ideeën. Met de reeks Encyclopédies universelles maakte hij parodische encyclopedieën met vooral verzonnen woorden. In Le Docteur G. bracht hij opnamen van een humoristische radioshow over een cynische en onbekwame dokter. Voor deze reeks werkte hij samen met Serge Dehaes. De scenario's en dialogen waren van Philippe Geluck, de tekeningen van Devig en de kleuren van Camille Paganotto.
Vanaf 2011 produceerde Geluck ook de tv-show La Minute du Chat op La Une (RTBF) en France 2. Daarin verschenen geanimeerde gagversies, soms in 3D of in poppenvorm. In 2008 waren Geluck en het personage Le Chat bovendien onderwerp van een documentaire in de reeks Empreinte op France 5 en RTBF. Die documentaire, Geluck, l’homme à la tête de Chat, werd geregisseerd door Bérengère Casanova en geproduceerd door Equipage.
Controverse rond het museumproject
In 2021 veroorzaakte het project voor het toekomstige musée du Chat et du dessin d’humour heel wat polemiek in Brussel. Het initiatief van Philippe Geluck, dat al in 2008 was bedacht en in 2015 groen licht kreeg van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, moest worden ondergebracht in een verlaten gebouw in het historische centrum van Brussel. Voor dat gebouw betaalde het Gewest 9 miljoen euro. Volgens critici was het project te commercieel en werd het ook beschuldigd van misbruik van publieke middelen en van een zelfpromotieoperatie.
De controverse kreeg ook een persoonlijke kant. De indiener van de petitie tegen het project kreeg tientallen hatelijke en seksistische berichten, en werd geconfronteerd met cyberharassment en het hacken van de computer. Na die eerste petitie kwam er ook een tweede petitie die het project juist steunde en stelde dat het normaal is dat Polémique een museum krijgt.
Philippe Geluck verklaarde dat hij bereid was het museumproject op te geven door de ophef. Toch liep het dossier verder. De vereniging die het museum zou beheren, moet een vzw zijn. Geluck moest zelf een even groot bedrag bijdragen als het Gewest, en stelde voor om kunstwerken en geld voor de inrichting te leveren. Hij verzamelde ook geld van sponsors voor het project.
Financiering en nieuwe controverse
Philippe Geluck financierde de rest door reusachtige beelden te verkopen, met prijzen tussen euros en euros. In 2023 kocht het Brussels Parlement een beeld van 2,5 ton dat verband hield met het Polémique-project. Dat beeld kostte euros. Na die aankoop laaide de controverse rond het museum opnieuw op. De woordvoerder van het Parlement verklaarde dat de aankoop bedoeld was als steun voor het museum.