Raoul Hedebouw is een Belgische politicus die geboren werd in Luik en opgroeide in Herstal. Hij is de zoon van Hubert Hedebouw, een ijzerenwerker uit Oost-Vlaanderen, en Paula Hertogen uit Hasselt. Zijn ouders waren lid van de PTB en van het Christelijk Vakverbond (CSC). Hedebouw volgde zijn secundair onderwijs aan het Athénée de Herstal en studeerde botanie aan de Universiteit van Luik.
Zijn militante engagement begon tijdens studentenstakingen tegen minister Michel Lebrun, waarbij hij het Herstal Student Comité (CHE) leidde. In 1997 viel hij op met een tussenkomst tijdens de multicolor mars voor werkgelegenheid in Clabecq, georganiseerd door Roberto D’Orazio. In 2001 werd hij door de Belgische justitie afgeluisterd tijdens een vergadering van een raad voor economische en financiële zaken in Luik; die surveillance ontdekte hij pas jaren later, waarna hij een rechtszaak tegen de Belgische Staat won.
Van 2001 tot 2003 leefde Hedebouw in Kinshasa en werkte hij nauw samen met Ludo Martens. In die periode deed hij ervaring op in functies en verantwoordelijkheden binnen het PTB-voorzitterschap. Hij publiceerde in 2009 samen met Peter Mertens *Priorités de gauche* bij Aden. Sinds de federale verkiezingen van 25 mei 2014 is hij federaal volksvertegenwoordiger. Daarnaast is hij gemeenteraadslid in Luik, partijwoordvoerder sinds 2008 en partijvoorzitter sinds 2022.
- Welke functies bekleedt Raoul Hedebouw binnen de PTB-PVDA en in de politiek?
- Hoe ontwikkelde Raoul Hedebouw zich van student tot PTB-kopstuk?
- Hoe werd Raoul Hedebouw voorzitter van PTB-PVDA en welke politieke standpunten nam hij in die periode in?
- Welke standpunten nam Raoul Hedebouw in over energieprijzen, sancties en de aanpak van covid-19?
- Welke standpunten van Raoul Hedebouw zorgden voor controverse?
Politieke loopbaan
Raoul Hedebouw is een Belgisch politicus uit Luik. Hij is lid van de Parti du travail de Belgique (PTB-PVDA) en vervult daar sinds 2008 de rol van woordvoerder. Sinds 2022 is hij ook voorzitter van de partij. Daarnaast is hij gemeenteraadslid in Luik en zetelt hij als federaal volksvertegenwoordiger sinds de wetgevende verkiezingen van 25 mei 2014.
Van jeugdjaren tot politieke doorbraak
Raoul Hedebouw wordt geboren in Luik en groeit op in Herstal. Hij is de zoon van Hubert Hedebouw, een ijzerwerker uit Oost-Vlaanderen, en Paula Hertogen uit Hasselt. Zijn ouders zijn lid van de PTB en van de Christelijke Vakbond (CSC). Hedebouw volgt zijn middelbare studies aan het Athénée de Herstal en studeert daarna botanie aan de Universiteit van Luik.
Zijn militante engagement begint tijdens studentenstakingen tegen minister Michel Lebrun, wanneer hij het Herstals Studentencomité (CHE) leidt. In 1997 valt hij op met een tussenkomst tijdens de multicolor mars voor werkgelegenheid in Clabecq, georganiseerd door Roberto D'Orazio. In 2001 wordt hij door het Belgische gerecht afgeluisterd tijdens een top van de raad voor economische en financiële zaken in Luik. Enkele jaren later ontdekt hij die surveillance en hij wint vervolgens een rechtszaak tegen de Belgische Staat.
Van 2001 tot 2003 woont Hedebouw in Kinshasa en werkt hij nauw samen met Ludo Martens, toen voorzitter van de partij. In die periode verwerft hij ervaring in functies en verantwoordelijkheden binnen het PTB-voorzitterschap. Later publiceert hij in 2009 samen met Peter Mertens het boek Priorités de gauche bij Aden.
Op lokaal vlak kandideert hij in de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 in Herstal en van 2006 en 2012 in Luik. In 2012 wordt hij gemeenteraadslid in Luik met meer dan 2000 voorkeurstemmen, en in 2018 wordt hij opnieuw verkozen. In de federale verkiezingen van 2019 wordt hij verkozen en wordt hij fractieleider van de PTB in de Kamer. Uit zijn afkeer van politieke verrijking schenkt hij drie vierden van zijn parlementair loon aan de PTB.
Voorzitterschap van PTB-PVDA
Raoul Hedebouw nam op een niet-gespecificeerde datum het voorzitterschap van PTB-PVDA op zich. Hij werd verkozen als voorzitter met 94,1 procent van de stemmen, als enige kandidaat. In die periode stemde hij tegen het vertrouwen in de regering-Wilmès II. Bij een stemming over de erkenning van de Armeense genocide onthield hij zich, samen met zeven andere volksvertegenwoordigers, van stemming.
Standpunten over energie, sancties en volksgezondheid
Raoul Hedebouw verzette zich tegen een vaccinatieplicht tegen covid-19, omdat die volgens hem de bevolking zou verdelen. Hij pleitte in de plaats voor gratis zelftests en meer preventie. Ook over de energiecrisis nam hij een uitgesproken standpunt in. Hij vond dat de federale regeringsmaatregelen voor de stijgende gas- en elektriciteitsprijzen onvoldoende waren, en hij steunde een verlaging van de btw op gas en elektriciteit tot 6 procent. Een cheque van 200 euro beschouwde hij niet als genoeg om de prijsstijgingen op te vangen. Volgens hem waren prijsplafonds nodig, nadat producenten elektriciteit verkochten aan 450 tot 500 euro per megawattuur, tegenover vroeger 50 euro. Daarnaast kondigde hij aan om in twee Belgische steden Fridays of anger te organiseren om meer overheidsoptreden tegen het verlies aan koopkracht te eisen. In Oostende riep hij ook op tot gerichte sancties tegen Vladimir Poetin en oligarchen, maar benadrukte hij dat de arbeidersklasse de sancties betaalt, niet Poetin. Hij pleitte bovendien voor een sterke vredesbeweging in Europa om te verhinderen dat regeringen het Amerikaanse imperialisme volgen.
Uitspraken en controverse
Raoul Hedebouw kwam meermaals in het nieuws door scherpe standpunten over het conflict in Gaza. Hij stelde dat Israel de voorbije tien jaar iets terroristischer was dan Hamas, in de context van de oorlog sinds 2023. In november riep hij ook op tot sancties tegen Israel, met onder meer een embargo op consumentenproducten en een einde aan economische akkoorden. Daarnaast omschreef hij Israel als een koloniale staat en weigerde hij de kolonisator gelijk te stellen met de gekoloniseerde.
Ook uitspraken in het RTL-programma Les Puncheurs lokten kritiek uit. Op een vraag die full veil en abaya door elkaar haalde, zei hij dat hij geen probleem had met het dragen van een abaya op school vanaf 8 of 9 jaar. Later verduidelijkte hij dat die reactie over de abaya ging en dat hij wel tegen de full veil is.