Rik Van Looy

Rik Van Looy tijdens de Tour de France 1962
Rik Van Looy tijdens de Tour de France 1962

Rik Van Looy was een Belgisch beroepswielrenner van 1954 tot 1970. Hij kwam uit de provincie Antwerpen en bouwde eerst een palmares op in de amateurs, met ongeveer honderd overwinningen, twee nationale titels in 1952 en 1953 en deelname aan de Olympische Spelen van Helsinki in 1952, waar hij de wegwedstrijd niet uitreed. In het profpeloton groeide hij uit tot een van de grote namen van zijn tijd. Hij domineerde meer dan tien jaar de eendagskoersen in de jaren 1950 en 1960 en won het professioneel wereldkampioenschap op de weg in 1960 en 1961. Van Looy won alle vijf monumenten, een prestatie die hij deelde met Eddy Merckx en Roger De Vlaeminck. Zijn erelijst omvat drie zeges in Parijs-Roubaix, één in Milaan-San Remo, twee in de Ronde van Vlaanderen, één in de Ronde van Lombardije en één in Luik-Bastenaken-Luik. Hij was ook de enige renner die alle acht originele klassiekers won. In totaal behaalde hij 379 zeges op de weg en werd hij met 37 ritoverwinningen negende op de ranglijst aller tijden in de grote rondes. Hij stond bekend als Rik II en als Imperatore di Herentals.

Dominantie in eendagskoersen

Rik Van Looy was profrenner van 1954 tot 1970 en domineerde meer dan een decennium lang de eendagskoersen in de jaren vijftig en zestig. Hij won tweemaal het wereldkampioenschap op de weg bij de profs, in 1960 en 1961. Daarnaast schreef hij alle vijf de wielermonumenten op zijn naam: drie keer Parijs-Roubaix, één keer Milaan-San Remo, twee keer de Ronde van Vlaanderen, één keer de Ronde van Lombardije en één keer Luik-Bastenaken-Luik. Daarmee deelde hij het record van winst in alle vijf monumenten met Eddy Merckx en Roger De Vlaeminck.

Van Looy was bovendien de enige renner die alle acht oorspronkelijke klassiekers won, namelijk de vijf monumenten samen met de Waalse Pijl, Parijs-Brussel en Parijs-Tours. In totaal behaalde hij 379 wegzeges, een aantal dat alleen werd overtroffen door Eddy Merckx. In de ranglijst van alle Grand Tour-ritwinnaars staat hij negende met 37 zeges. Om hem te onderscheiden van de Belgische wielrenner Rik Van Steenbergen kreeg hij de bijnaam Rik II. Door zijn Vlaamse afkomst en zijn leidende rol werd hij ook Imperatore di Herentals genoemd.

Van amateur naar klassiekerspecialist

Rik Van Looy kwam uit de provincie Antwerpen en maakte eerst naam in de amateurcategorie. Daar behaalde hij ongeveer honderd overwinningen en werd hij Belgisch nationaal kampioen in 1952 en 1953. In 1952 nam hij ook deel aan de Olympische Spelen van Helsinki in de wegwedstrijd, maar hij haalde de finish niet.

Van Looy specialiseerde zich in sprinten en baanwielrennen, met sprints die soms tot een kilometer duurden. Die snelle stijl vertaalde zich later naar de grote klassiekers. Tussen 1957 en 1962 won hij alle grote klassiekers. In Parijs-Roubaix werd hij derde in 1958 en vierde in 1959, ondanks een val, om vervolgens de koers te winnen in 1961 en 1962. Ook in Milaan-Sanremo liet hij zich gelden: winst in 1958 en een tweede plaats in 1961.

Verder schreef hij de Ronde van Vlaanderen op zijn naam in 1959 en 1962, met een derde plaats in 1960. In Gent-Wevelgem won hij in 1957 en 1962. Zijn erelijst in die periode werd aangevuld met winst in Luik-Bastenaken-Luik in 1961, Parijs-Tours in 1959 en de Ronde van Lombardije in 1959. In 1958 werd hij Belgisch kampioen in Housse, en datzelfde jaar eindigde hij tweede in de Challenge Desgrange-Colombo. In 1959 en 1961 werd hij ook derde in de Super Prestige Pernod.

Successen in de Giro

Rik Van Looy kwam als lid van een Italiaanse ploeg verschillende keren aan de start van de Giro d'Italia, onder meer in 1955 en 1959. In de Giro van 1959 begon hij sterk: hij won de eerste rit in een sprint en mocht daardoor de leiderstrui aantrekken. Die trui verloor hij later in een tijdrit, maar hij herstelde zich met nog drie ritzeges in dezelfde ronde. Op de voorlaatste rit, van Aosta naar Courmayeur, probeerde hij opnieuw aan te vallen, maar hij werd teruggepakt en verloor die etappe. Uiteindelijk eindigde hij vierde in het eindklassement, op 7'17" van winnaar Charly Gaul.

Ook in de Giro van 1960 liet Van Looy zich zien. Hij won drie etappes en kwam in de bergetappe met de Gavia als eerste over vier Dolomietpassen. In Milaan kreeg hij daarvoor de prijs van beste klimmer. In het eindklassement werd hij elfde.

In 1961 reed hij voor Faema, een ploeg die in die Giro acht ritten won, waarvan drie op naam van Rik Van Looy.

De Giro van 1961

In de beslissende Dolomietenrit van de Giro d'Italia van 1961 zette Rik Van Looy een ontsnapping van 150 km op vanaf Passo di Monte Giovo. Hij bereikte de Stelvio, op 2758 meter hoogte, solo en had toen 7'35" voorsprong. Maar 12 km voor de top van de Stelvio kreeg hij af te rekenen met een spierverrekking. Daardoor eindigde hij uiteindelijk tien minuten achter Charly Gaul. In het eindklassement van die Giro werd Van Looy zevende.

Wereldtitels, klassiekers en nieuwe successen

Na zijn eerdere successen bleef Rik Van Looy ook in de jaren zestig op hoog niveau presteren. In 1963 ging hij bij G.B.C.-Libertas aan de slag onder Guillaume Driessens. Dat jaar werd hij tweede in Parijs-Roubaix, behaalde hij zijn tweede nationale wegtitel, eindigde hij tiende in het algemeen klassement van de Tour de France en won hij de groene trui voor het puntenklassement. In diezelfde Tour won hij vier ritten en haalde hij nog viermaal een tweede plaats. Op het WK wegwielrennen in Ronse pakte hij bovendien het zilver, na verlies tegen Benoni Beheyt.

Een jaar later sloot Van Looy zich aan bij Solo-Superia, de ploeg van Rik Van Steenbergen. In 1964 won hij een etappe in de Vuelta a España en Parijs-Luxembourg. In 1965 volgden opnieuw sterke prestaties: hij won de Giro di Sardegna, werd derde in Parijs-Roubaix, en schreef in de Vuelta a España acht etappes op zijn naam, goed voor de derde plaats in het eindklassement. Ook in de Tour de France van 1965 won hij twee ritten en droeg hij één dag de gele trui.

Daarna bleef hij actief in de klassiekers en kampioenschappen. In 1967 kwam hij uit voor Willem II-Gazelle, waar hij voor vier seizoenen tekende. Dat jaar werd hij tweede in Parijs-Roubaix en won hij voor de tweede keer Parijs-Tours. In hetzelfde jaar droeg hij tijdens de Giro d'Italia het shirt van Cynar. In 1968 won hij Luik-Bastenaken-Luik. Hij nam ook deel aan het WK in Imola en bracht daar samen met Vittorio Adorni de beslissende ontsnapping op gang; Adorni won uiteindelijk de wereldtitel. In 1969 eindigde Van Looy vierentwintigste op het WK in Zolder.

Naast deze wegresultaten had Van Looy ook een indrukwekkend palmares op de baan. Hij was Belgisch kampioen in verschillende baanwielerdisciplines en won twaalf Zesdaagsen. In totaal behaalde hij 492 overwinningen, inclusief kermiskoersen, wegwedstrijden en rittenkoersen.

Na zijn wielercarrière

Na zijn afscheid als renner bleef Rik Van Looy nauw betrokken bij de sport. Hij was van 1972 tot 1975 sportdirecteur van het Ijsboerke-team in België. In 1976 vervulde hij die rol bij Gero Eurosol Van Looy, en in 1977 bij Zoppas Fragel. In 1979 reed het Fragel-team bovendien met fietsen die de naam Van Looy droegen.

Samen met wielrenner Noël Foré richtte hij de Vlaamse Wielerschool op, die hij ook mee leidde. Daarnaast was hij voorzitter van de voetbalploeg van Herentals. Buiten de sport werkte Van Looy ook als commentator voor kranten en weekbladen in België. In 2005 werd hij publiek gehuldigd bij de voorstelling van de biografie Rik Van Looy, geschreven door Roger De Maertelaere.

Rondes en ritoverwinningen

In deze periode was Rik Van Looy actief in verschillende wedstrijden en meerdaagse koersen. Hij nam deel aan Roubaix-Huy, Omloop Oost-Vlaanderen, Gand-Wevelgem, Parigi-Bruxelles, Vijfbergenomloop, Scheldeprijs, Circuit des Trois Villes Soeurs, Grote Bankprijs Roeselare, Schaal Sels en Coppa Bernocchi. Ook in de Driedaagse van Antwerpen kwam hij meermaals in actie. Daar won hij de 2de etappe, 1ste subetappe van Anversa naar Anversa, en later ook de 3de etappe, 1ste subetappe, gevolgd door de 3de etappe, 2de subetappe van Lier naar Anversa. Daarnaast stond hij in de eindrangschikking van die wedstrijd. In de Giro dei Paesi Bassi boekte hij meerdere ritoverwinningen: de 2de etappe van Heerlen naar Arnhem, de 3de etappe, 2de subetappe van Schaarsbergen naar Zwolle, en de 6de etappe, 1ste subetappe van Alkmaar naar L'Aia. Eerder won hij in dezelfde ronde ook de 3de etappe van Leeuwarden naar Zandvoort en de 6de etappe van Roosendaal naar Heerlen. Ook daar werd hij opgenomen in de algemene classificatie. Verder won hij in de Gran Premio Ciclomotoristico de 6de etappe, 1ste subetappe van Pescara naar Teramo.

Overwinningen in grote rondes en eendagskoersen

In deze periode liet Rik Van Looy zich op meerdere fronten zien, met ritoverwinningen in verschillende grote rondes en met deelnames aan enkele prestigieuze eendagskoersen en kampioenschappen. Hij won ritten in de Giro di Sardegna, onder meer de derde rit van Nuoro naar Cagliari, de tweede rit van Olbia naar Alghero, de vierde rit van Oristano naar Cagliari en de zesde rit van Nuoro naar Sassari. In de eindstand van de Giro di Sardegna stond hij ook geklasseerd in het algemeen klassement.

Ook in de Vuelta a Levante was hij bijzonder succesvol. Daar won hij de eerste rit in Madrid, de tweede rit van Dénia naar Alcoy, de vierde rit van Albacete naar Murcia, de zesde rit van Valencia naar Benicarló, de zevende rit van Benicarló naar Valencia en de achtste rit in Valencia. Daarnaast werd hij ook in het algemeen klassement van deze ronde opgenomen.

Zijn reeks overwinningen zette hij voort in de Vuelta a España. Hij won er de eerste rit, tweede subrit, van Madrid naar Toledo, de vierde rit van Saragozza naar Barcellona, de vijfde rit, tweede subrit, van Barcellona naar Tarragona, de zesde rit van Tarragona naar Valencia, de achtste rit van Castellón naar Tortosa, de negende rit van Tortosa naar Barcellona, de negende rit van Toledo naar Madrid, de tiende rit van Madrid naar Soria en de elfde rit van Lerida naar Pamplona.

Daarnaast won hij ook de tweede rit, eerste subrit, van de Driedaagse van Antwerpen van Anversa naar Geel en de tweede rit, tweede subrit, van de Grote Prijs Marvan van Huy naar Aalst. Naast die zeges nam hij deel aan onder meer Milano-Sanremo, Parigi-Bruxelles, Milano-Mantova, de Belgische kampioenschappen op de weg, Coppa Bernocchi, de Giro delle Fiandre en de Grote Prijs Stad Vilvoorde. In de Giro d'Italia boekte hij ritwinst in de eerste rit van Milano naar Salsomaggiore Terme, de vijfde rit van Arezzo naar Roma, de elfde rit van Ascoli Piceno naar Rimini en de veertiende rit van Verona naar Rovereto.

Overwinningen in rittenkoersen en klassiekers

In deze periode liet Rik Van Looy zich herhaaldelijk zien in een brede waaier van koersen. Hij nam deel aan onder meer Tielt-Anversa-Tielt, het Kampioenschap van Vlaanderen, Parigi-Tours, Giro di Lombardia, Parigi-Roubaix, Liegi-Bastogne-Liegi, Gand-Wevelgem, Giro delle Fiandre, Harelbeke-Anversa-Harelbeke en Bruxelles-Meulebeke. Ook in de wereldkampioenschappen op de weg, zowel in Karl-Marx-Stadt als in Berna, stond hij aan de start.

Zijn palmares werd vooral aangevuld met ritzeges in meerdaagse wedstrijden. In de Giro di Sardegna won hij meerdere etappes, onder meer ritten van Cagliari naar Oristano, van Oristano naar Nuoro, van Porto Torres naar Tempio Pausania, van Sassari naar Cagliari, van Cagliari naar Nuoro, van Tempio Pausania naar Alghero, van Oristano naar Cagliari en van Nuoro naar Olbia. Daarnaast schreef hij ook de eindzege in de Giro di Sardegna op zijn naam.

Ook in Parijs-Nice was hij bijzonder actief. Daar won hij etappes van Saint-Etienne naar Avignone, van Fréjus naar Nizza, een halve rit van Candiac naar Manosque, van Manosque naar Nizza, van Vergèze naar Manosque, van Fréjus naar Nizza, van Fontainebleau naar Decize, van Montceau-les-Mines naar Saint-Etienne en een rit in Nizza zelf. De algemene indruk van deze reeks is dat hij in dezelfde wedstrijd meermaals terugkeerde als rittenwinnaar.

In de Giro d'Italia boekte hij eveneens meerdere succesrijke dagen. Hij won ritten van Bellaria naar Forli, van Forli naar Livorno, van Sestri Levante naar Asti, van Mentana naar Castelfidardo, van Firenze naar Modena, van Vicenza naar Trieste, van Foggia naar Chieti en van Fano naar Castrocaro Terme. In de Giro del Belgio won hij ritten van Huy naar Bruxelles, van Zwevegem naar Ostenda en van Namur naar Bruxelles, en daarnaast ook de eindklassementen van de Giro del Belgio en de Parigi-Lussemburgo. In Parigi-Lussemburgo won hij ook de eerste rit van Chantilly naar Charleville.

Verder tekende hij ritoverwinningen op in de Tour de France, met zeges van Reims naar Jambes, van Limoges naar Bordeaux, van Tolosa naar Aurillac en van Troyes naar Parigi. In de Vuelta a Espana won hij een rit van Benidorm naar Nules. In andere koersen won hij onder meer de Ronde van Brabant, de Omloop der Vlaamse Gewesten, de Bol d'Or des Monedieres en ritten in de Driedaagse van Antwerpen en het Critérium du Dauphiné Libéré, waar hij ook etappes won van Annemasse naar Lione, van Gap naar Avignone en van Villefranche-sur-Saone naar Bourg-en-Bresse.

Dominantie in de Giro di Sardegna

Rik Van Looy kende een bijzonder succesvolle periode in de Giro di Sardegna. Hij won de Gran Premio di Alghero en schreef daarna meerdere ritten op zijn naam. Dat waren de eerste rit van Cagliari naar La Caletta, de derde rit van Olbia naar Sassari, de vierde rit van Sassari naar Oristano, de vijfde rit van Oristano naar Cagliari en de zesde rit van Civitavecchia naar Roma. Dankzij die reeks overwinningen pakte hij ook de eindzege in het algemeen klassement van de Giro di Sardegna.

Overwinningen in het palmares

In dit deel van zijn palmares staan meerdere overwinningen. Rik Van Looy won Harelbeke-Anversa-Harelbeke en de Elfstedenronde. Ook schreef hij de 4e etappe van het Circuit du Provençal op zijn naam, van Draguignan naar Saint-Raphaël, en de 2e etappe van de Giro del Belgio, van Wellin naar Namur. Daarnaast won hij Parijs-Roubaix en de Flèche Enghiennoise.

Ritzege in de Vuelta a España

Rik Van Looy boekte in de Vuelta a España een opvallende reeks etappezeges. Hij won de eerste rit van Vigo naar Vigo, gevolgd door de tweede etappe van Pontevedra naar Lugo. Later in de koers schreef hij ook de zevende etappe van Albacete naar Benidorm op zijn naam, evenals de negende rit van Sagunto naar Salou. Daar bleef het niet bij: Van Looy won ook de twaalfde etappe van Andorra la Vella naar Lleida, de veertiende van Saragozza naar Pamplona, de vijftiende van Pamplona naar Bayonne en de zeventiende van San Sebastián naar Vitoria.

Overwinningen in rittenkoersen en klassiekers

In deze periode liet Rik Van Looy een reeks overwinningen optekenen in zowel rittenkoersen als eendagswedstrijden. In de Tour de Luxembourg won hij meerdere ritten: de eerste rit van Luxemburg naar Luxemburg, de tweede rit van Remich naar Bettembourg, de derde rit van Bettembourg naar Diekirch en de vierde rit van Diekirch naar Luxemburg. Ook in de Tour de France boekte hij twee ritzeges: de eerste halve rit van Keulen naar Luik en de 21e rit van Aix-les-Bains naar Lyon. Daarnaast won hij een rit in Parijs-Nice, eerst de vierde rit van Saint-Étienne naar Bagnols-sur-Cèze en later opnieuw de vierde rit van Saint-Étienne naar Bollène, en ook een rit in de Giro di Sardegna van Orgosolo naar Torregrande.

Naast die ritoverwinningen pakte hij verschillende zeges in klassiekers en regionale koersen. Hij won onder meer Forest-Meulebeke, Harelbeke-Antwerpen-Harelbeke, het Circuit des Régions Fruitières, Parijs-Tours, de Freccia Vallone en Omloop van de Grensstreek. Verder staan ook Rotheux-Aix-Rotheux, het Circuit de la Vallée de la Senne, Kessel-Lier, Kapellen-Glabbeek Kermesse en de Grote Prijs Stad Antwerpen Kermesse op zijn palmares. Ook in de Grote Prijs van Nederland behaalde hij een ritzege in Leur. Deze resultaten tonen hoe breed zijn succes was, met winst in verschillende soorten koersen en op uiteenlopende locaties.

Overwinningen in koersen en criteriums

In deze periode liet Rik Van Looy zich vooral opmerken met een reeks zeges in criteriums, kermesses en ploegentijdritten. Hij won onder meer de Acht van Brasschaat Criterium, het Moulins-Engilbert Criterium, het Baarle-Hertog Criterium, Woluwe-Saint-Lambert, de Critérium des As (Derny), Eizer-Overijse en Heusden-Destelbergen. Ook het Circuit de l'Aulne won hij meer dan eens.

Daarnaast stond hij geregeld aan het hoofd van succesvolle ploegprestaties. Zo won hij met zijn ploeg een ploegentijdrit in de Driedaagse van Antwerpen, in de Giro dei Paesi Bassi in Rotterdam en in Schaarsbergen, en ook een ploegentijdrit in de Vuelta a Levante in Albacete. Verder pakte hij ploegentijdritten in Paris-Nice, onder meer van Gien naar Bourges en van Beaucaire naar Vergèze, en in de Giro del Belgio, zowel van Huy naar Hannut als in Oostende. In de Tour de France was hij eveneens succesvol in de ploegentijdrit van Herentals naar Herentals.

Naast die dagzeges behaalde Van Looy ook verschillende klassementszeges. Hij won het puntenklassement in de Vuelta a España, Paris-Nice, de Giro del Belgio en de Tour de France. In de Giro d'Italia veroverde hij het bergklassement. Verder kreeg hij ook de Prijs van de Strijdlust in de Tour de France.

Overwinningen in koersen en klassementen

Rik Van Looy boekte in deze periode een reeks overwinningen in uiteenlopende koersen en klassementen. Hij won onder meer de puntenklassementen in de Vuelta a España en in de Giro del Belgio. Daarnaast pakte hij de 5e etappe, 2e semitappe van de Tour de France in Jambes, een ploegentijdrit, samen met zijn ploeg. In de klassieke en regionale koersen stond hij eveneens geregeld bovenaan. Zo won hij de Grote Prijs Desselgem – Alberic Schotte, Lommel-Lutlommel en de Grote Prijs Wingene – Kampioenschap van West-Vlaanderen. Ook de Grote Prijs Desselgem – Alberic Schotte staat nog een tweede keer in zijn palmarès. Verder noteerde hij zeges in Onze-Lieve-Vrouw Waver, Putte-Mechelen, Ninove – G.P. Beeckman-De Caluwé, Heusden-Destelbergen en Woluwé – St Lambert, telkens als kermiskoers. Tot slot won hij samen met Willy Vannitsen de zesdaagse van Brussel.

Zesdaagse overwinningen op de piste

Rik Van Looy boekte in de zesdaagsen verschillende overwinningen aan de zijde van meerdere ploegmaats. Hij won de Sei giorni di Gand samen met Reginald Arnold. Daarna volgden zeges met Peter Post in de Sei giorni di Berlijn, Gent, Keulen, Brussel en Dortmund. In Antwerpen behaalde hij ook winst met Peter Post en Willy Vannitsen, en in een andere editie van de Sei giorni di Anversa met Peter Post en Oskar Plattner. Daarnaast won hij opnieuw de Sei giorni di Gent met Peter Post en de Sei giorni di Berlijn #1 met Peter Post. Deze reeks palmares toont dat hij ook op de piste een sterk resultaat neerzette, telkens in samenwerking met ervaren renners.

Overwinningen op de piste

Rik Van Looy boekte ook succes op de piste. Hij won het Campionato Nazionale su Pista Americana, samen met Patrick Sercu. Daarnaast staat in zijn palmares nog een zege in het Campionato Nazionale su Pista Americana. Verder won hij de Sei giorni di Anversa, opnieuw met Patrick Sercu en Peter Post.

Scroll naar boven