Walter Godefroot was een Belgische wielrenner die in 1964 het brons behaalde in de individuele wegwedstrijd op de Olympische Spelen. Hij werd prof in 1965 en won datzelfde jaar het Belgisch kampioenschap. In de jaren daarna boekte hij belangrijke zeges in zowel klassiekers als rittenkoersen, met onder meer winst in Luik-Bastenaken-Luik in 1967, de Ronde van Vlaanderen in 1968 en 1978, Parijs-Roubaix in 1969 en Bordeaux-Parijs in 1969 en 1976. Ook won hij tien ritten in de Tour de France, waaronder de rit op de Champs-Élysées in 1975, en droeg hij in 1970 de groene trui. Daarnaast won hij een rit in de Giro d'Italia van 1970 en twee ritten in de Vuelta a España van 1971. In 1972 werd hij opnieuw Belgisch kampioen. Godefroot meldde de organisatie van de Ronde van Vlaanderen het bestaan van de Koppenberg, die sinds 1976 deel uitmaakt van het parcours. In april 1977 testte hij positief op een dopingproduct. Later richtte hij met zijn echtgenote een fietsenwinkel op in Deurle, en hij was ploegleider van Capri-Sonne-Koga Miyata, T-Mobile en Astana.
- Welke grote koersen en titels won Walter Godefroot in zijn loopbaan?
- Hoe verliep Walter Godefroots rol in het wielrennen na zijn rennerstijd?
- Welke belangrijke resultaten behaalde Walter Godefroot in 1964 en 1965?
- Welke resultaten behaalde Walter Godefroot tussen 1965 en 1967?
- Welke belangrijke ritten won Walter Godefroot in 1967?
- Welke uitslagen behaalde Walter Godefroot in 1967, 1968 en 1969?
- Welke belangrijke koersen en ritten won Walter Godefroot in 1970?
- Welke belangrijkste resultaten behaalde Walter Godefroot tussen 1970 en 1973?
- Welke belangrijke resultaten behaalde Walter Godefroot in de Vierdaagse van Duinkerke in 1974?
- Welke grote koersen won Walter Godefroot in 1974?
- Welke opvallende resultaten behaalde Walter Godefroot tussen 1974 en 1979?
- Welke belangrijke koersen won Walter Godefroot in deze periode?
- Welke opvallende baanresultaten behaalde Walter Godefroot in de jaren zestig en zeventig?
Overwinningen op de weg
Walter Godefroot begon zijn internationale doorbraak met een bronzen medaille in de individuele wegrit op de Olympische Spelen van 1964. In 1965 werd hij prof en won hij meteen het Belgisch kampioenschap. Daarna volgden meerdere opvallende zeges in de klassiekers en rittenkoersen. In 1967 won hij Luik-Bastenaken-Luik, in 1968 de Ronde van Vlaanderen en in 1969 zowel Parijs-Roubaix als Bordeaux-Parijs. Ook in de jaren nadien bleef hij successen boeken: hij won opnieuw de Belgische titel in 1972 en de Ronde van Vlaanderen nog eens in 1978, terwijl hij Bordeaux-Parijs ook in 1976 op zijn naam zette.
In de grote rondewedstrijden liet Godefroot zich eveneens geregeld opmerken. Hij won tien etappes in de Ronde van Frankrijk, waaronder de rit op de Champs-Elysees in de Tour van 1975. In 1970 veroverde hij de groene trui in de Tour de France en behaalde hij ook een ritzege in de Giro d'Italia. Een jaar later won hij twee etappes in de Vuelta a Espana. Deze resultaten tonen dat hij zowel in eendagskoersen als in rittenkoersen tot de absolute top behoorde.
Van renner tot ploegleider
Walter Godefroot bleef ook na zijn actieve carrière nauw betrokken bij het wielrennen. Volgens de beschikbare feiten bracht een biografie de organisatie van de Ronde van Vlaanderen op de hoogte van het bestaan van de Koppenberg, die sinds 1976 deel uitmaakt van het parcours van die wedstrijd. In april 1977 testte Godefroot na de voorjaarsklassiekers positief op een dopingproduct.
In 1981 richtte hij samen met zijn echtgenote een wielerzaak op in Deurle. Daarna bouwde hij een loopbaan uit als ploegleider en manager. Hij stond aan het hoofd van de ploegen Capri-Sonne-Koga Miyata, T-Mobile en Astana. Tijdens de Tour de France van 1996 en 1997 was hij sportdirecteur van Bjarne Riis, Jan Ullrich en Erik Zabel. Riis en Zabel gaven later toe dat zij in de Tour van 1996 EPO hadden gebruikt.
Godefroot stapte op als teammanager nog voor het seizoen 2006 begon en werd opgevolgd door Olaf Ludwig. Later dat jaar werd hij manager van Astana, na de uitsluiting van de ploeg uit de Tour de France van 2006. In juli 2007 werd zijn contract bij Astana niet verlengd, en in datzelfde jaar trok hij zich terug uit het profwielrennen. Tijdens zijn koersjaren stond hij bekend als 'The Bulldog of Flanders'.
Doorbraakjaren 1964 en 1965
In 1964 liet Walter Godefroot zich al nadrukkelijk opmerken. Hij won de tweede etappe in de Tour de Berlin en eindigde derde in de wegrit op de Olympische Spelen. In dezelfde periode reed hij ook de Tour de Tunisie, waarin hij derde werd in het algemeen klassement en drie ritten op zijn naam schreef: de eerste, vierde en achtste etappe. Een jaar later bevestigde hij zijn vorm door de wegrit op de nationale kampioenschappen te winnen.
Doorbraakjaren 1965 tot 1967
In 1965 liet Walter Godefroot zich al nadrukkelijk zien met winst in de Omloop van het Zuidwesten. Daarnaast haalde hij dat jaar nog enkele mooie ereplaatsen, met onder meer een derde plaats in Tielt-Antwerpen-Tielt, een vierde plaats in de GP du Tournaisis, een zevende plaats in de Grand Prix d'Isbergues, een achtste plaats in het eindklassement van de Tour du Nord en een tiende plaats in de Omloop van Oost-Vlaanderen.
Een jaar later, in 1966, volgde een zeer sterke reeks overwinningen. Godefroot won Dwars door België, de Grote Prijs Beeckman-De Caluwé en de Maaslandse Pijl. Ook in de Volta a Catalunya was hij bijzonder succesvol, waar hij de eerste, tweede, derde, zesde en achtste etappe won. In de Tour of Belgium schreef hij ook rit 3 op zijn naam. Bovendien won hij het puntenklassement in de Four Days of Dunkirk.
Naast die zeges kende hij in 1966 ook veel ereplaatsen. Hij werd tweede in Omloop Het Volk, Rund um den Henninger Turm, Grand Prix d'Isbergues, Bruxelles-Meulebeke en Circuit des Onze Villes. Verder eindigde hij vierde in Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Brussel en de Grote Prijs Jef Scherens. In Gent-Wevelgem werd hij zesde en in het eindklassement van de Grand Prix du Midi Libre eindigde hij zevende, al won hij daar wel de eerste etappe.
In 1967 zette hij die lijn verder met opnieuw enkele belangrijke overwinningen. Hij won Luik-Bastenaken-Luik, Nokere Koerse, de Maaslandse Pijl, de Memorial Fred De Bruyne en Porto-Lisboa.
Resultaten in 1967
In 1967 liet Walter Godefroot zich meteen opmerken met enkele sterke resultaten. In de Tour de France won hij de eerste halve rit, stage 1b, en na die rit bezette hij ook de leiderstrui. Later dat jaar zegevierde hij in stage 1 van de Tour de Romandie. Ook in de Tour de Suisse boekte hij succes met winst in stage 7a. Deze resultaten bevestigden zijn goede vorm in het seizoen van 1967.
Doorbraak en succesjaren
In 1967 liet Walter Godefroot al geregeld van zich spreken met een reeks ereplaatsen. Hij werd tweede in Gullegem Koerse, Bruxelles-Meulebeke en de Omloop van de Vlasstreek. Daarnaast eindigde hij vierde in Harelbeke-Antwerp-Harelbeke, vijfde in La Fleche Wallonne, zesde in Dwars door Belgie, zevende in Milan-San Remo, achtste in de Grote Prijs Jef Scherens en negende in zowel de eindstand van Parijs-Nice als in Kuurne-Brussel-Kuurne.
Het jaar 1968 betekende vervolgens een duidelijke doorbraak met meerdere grote zeges. Godefroot won de Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en Dwars door Belgie. In de Tour de France schreef hij ook twee ritten op zijn naam, namelijk de derde en de negende etappe. Bovendien droeg hij in diezelfde Ronde van Frankrijk de leiderstrui na de etappes 5a, 9 en van 11 tot en met 18. Verder won hij in Parijs-Nice de tweede en zesde rit, evenals de tweede etappe van de Ronde van Zwitserland. Naast die overwinningen noteerde hij nog tweede plaatsen in Luik-Bastenaken-Luik en Parijs-Tours, derde in Parijs-Roubaix en de Omloop van de Vlasstreek, vierde in de Omloop Het Volk, Bruxelles-Meulebeke en in Baden-Baden samen met Herman Vanspringel, zesde in het eindklassement van de Vierdaagse van Duinkerke, achtste in het eindklassement van de Ronde van Andalusie en negende in zowel Milan-San Remo als La Fleche Wallonne.
In 1969 bleef Godefroot winnen op verschillende fronten. Hij zegevierde in Parijs-Roubaix, de Scheldeprijs, de Omloop van de Fruitstreek, Heusden Koers, de GP du canton d'Argovie, het Criterium des As en Bordeaux-Parijs. Daarnaast won hij de zesde b-etappe van het Criterium du Dauphine Libere en de derde a-etappe van de Ronde van Zwitserland. Op het nationale kampioenschap weg werd hij tweede. Verder behaalde hij nog een derde plaats in de GP Union Dortmund, vierde in La Fleche Wallonne, vijfde in Milan-San Remo, Dwars door Belgie en Bruxelles-Meulebeke, en tiende in Rund um den Henninger Turm.
Sterk seizoen in 1970
In 1970 beleefde Walter Godefroot een bijzonder succesvol seizoen. Hij won dat jaar de Züri-Metzgete, het Circuit de l'Aulne, de Giro della Provincia di Reggio Calabria en de Grand Prix d'Aix-en-Provence. Ook in de grote ronden liet hij zich opmerken. In de Tour de France won hij het puntenklassement en schreef hij de vierde etappe en de halve etappe 5a op zijn naam. Daarnaast won hij in de Giro d'Italia de achtste etappe.
Sterke uitslagen tussen 1970 en 1973
In 1970 liet Walter Godefroot zich op vele fronten zien. Hij werd tweede in het eindklassement van de Tour of Belgium en won er ook de derde etappe-a. Daarnaast eindigde hij tweede in de Ronde van Vlaanderen, derde in Gent-Wevelgem en vijfde in zowel Milaan-San Remo als Parijs-Roubaix. In dezelfde periode behaalde hij ook een zevende plaats in de wegrit van het UCI Wereldkampioenschap, een negende plaats in Rund um den Henninger Turm en een tiende plaats in de GP du Tournaisis. Dat jaar was hij dus opvallend constant in klassiekers en andere wedstrijden.
In 1971 boekte hij opnieuw meerdere zeges. Hij won de Textielprijs Vichte, een etappe in de Tour de France en twee etappes in de Vuelta a España. In de Tour de France droeg hij bovendien de leiderspositie na de ritten 1b en 9. Verder won hij ook de eerste etappe van de Setmana Catalana de Ciclisme. Naast die overwinningen werd hij tweede in de Grand Prix de Wallonie en vierde in de E3 Prijs Vlaanderen en Parijs-Tours. Ook in La Flèche Wallonne en Circuit de l'Aulne reed hij mee voor de ereplaatsen.
Het jaar 1972 bracht opnieuw een nationale titel op de weg. Daarnaast won hij de vijfde etappe-a van de Tour de France. In Circuit de l'Aulne werd hij tweede, en in onder meer de E3 Prijs Vlaanderen, de Nationale Sluitingsprijs, het Kampioenschap van Vlaanderen en het Critérium des As eindigde hij derde. Verder noteerde hij nog plaatsen in de top tien, met onder meer een vijfde plaats in Circuit des Onze Villes, een zesde plaats in de Scheldeprijs en een zevende plaats in Omloop Het Volk.
In 1973 volgde een jaar met vier zeges in één seizoen. Hij won Omloop van Oost-Vlaanderen, Omloop der drie Provinciën, de GP Briek Schotte en het Circuit du Brabant central. Ook in de Tour de France was hij succesvol met ritoverwinningen in de vijfde en zestiende etappe-a. Daarnaast won hij een rit in Parijs-Nice en een etappe in de Vuelta a Andalucía. In de grote klassiekers bleef hij vooraan meestrijden: hij werd tweede in Parijs-Roubaix, derde in Luik-Bastenaken-Luik, de Grand Prix de Wallonie en Bordeaux-Parijs, zesde in de Ronde van Vlaanderen en tiende in Milaan-San Remo. Zijn regelmaat bleek ook uit een vijfde plaats in het eindklassement van de Tour of Belgium en een ritzege daar in de eerste etappe.
Succes in de Vierdaagse van Duinkerke
In 1974 kende Walter Godefroot een sterk optreden in de Vierdaagse van Duinkerke. Hij won het eindklassement van de koers en schreef daarnaast ook de derde etappe-a in zijn voordeel. Die dubbele prestatie onderstreepte zijn succes in deze wedstrijd en maakte van 1974 een opvallend jaar in zijn palmares.
Overwinningen in 1974
In 1974 boekte Walter Godefroot twee belangrijke zeges. Hij won Rund um den Henninger Turm en Zuri-Metzgete. Met deze overwinningen liet hij in dat jaar zien dat hij ook in eendagskoersen op hoog niveau kon presteren.
Sterke klassiekers en zeges
In 1974 reed Walter Godefroot een reeks opvallende ereplaatsen in de voorjaarsklassiekers. Hij werd derde in de Ronde van Vlaanderen, derde in de Amstel Gold Race en derde in de Circuit des Onze Villes. Daarnaast finishte hij vierde in de E3 Prijs Vlaanderen, zevende in Milaan-San Remo, achtste in Gent-Wevelgem en tiende in Dwars door België.
Een jaar later liet hij opnieuw van zich spreken. In 1975 won hij de 22e etappe in de Tour de France. Verder werd hij tweede in de Omloop van de Westkust en derde in Luik-Bastenaken-Luik, Rund um den Henninger Turm, de Ronde van Limburg en de Grote Prijs Marcel Kint. In Dwars door België werd hij vierde, en in Parijs-Roubaix eindigde hij als achtste.
Ook in 1976 bleef Godefroot regelmatig vooraan meedoen. Hij won Bordeaux-Parijs en de proloogploegentijdrit in de Ronde van Luxemburg. Daarnaast werd hij tweede in de E3 Prijs Vlaanderen en in Mael-Pestivien. Verder behaalde hij derde plaatsen in de Zuri-Metzgete en de Tour du Condroz. Hij eindigde ook vierde in Rund um den Henninger Turm, vijfde in Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en de Grote Prijs van Wallonie, en zesde in Parijs-Brussel en de Omloop van het Leiedal. In de Tour of Belgium werd hij achtste in het eindklassement en won hij een rit. Ook in de Ronde van Vlaanderen werd hij achtste. Verder noteerde hij nog tiende plaatsen in Milaan-San Remo, de Grote Prijs Pino Cerami en de Grote Prijs van Monaco.
In 1977 volgden opnieuw overwinningen, met winst in Heusden Koers en in de derde etappe van de Vierdaagse van Duinkerke. Hij werd tweede in de Ronde van Vlaanderen, tweede in Milaan-Turijn en tweede in Bordeaux-Parijs. Daarnaast werd hij derde in de Zuri-Metzgete, vierde in Gent-Wevelgem, zesde in de Omloop Het Volk, de Omloop der Beide Vlaanderen en Rund um den Henninger Turm, en achtste in de Amstel Gold Race. In de wegrit op het UCI Wereldkampioenschap werd hij tiende.
In 1978 behaalde hij zijn grootste klassiekerzege door de Ronde van Vlaanderen te winnen. Hij werd ook tweede in de Herinneringsprijs Dokter Tistaert – Prijs Groot-Zottegem en in de Grote Prijs van Aix-en-Provence. Verder eindigde hij achtste in Dwars door België, negende in de E3 Prijs Vlaanderen en in het Critérium des As, en tiende in de Omloop Het Volk.
In 1979 kwamen daar nog drie zeges bij: Circuit des Frontieres, Ruddervoorde Koerse en de eerste ploegentijdrit van de Tour de Belgium. Hij werd tweede in het Circuit de l'Aulne en de Omloop Mandel-Leie-Schelde, derde in het Memorial Fred De Bruyne en zesde in Rund um den Henninger Turm. In de Ronde van Vlaanderen en Dwars door België werd hij achtste, en in de Druivenkoers Overijse negende.
Belangrijke overwinningen
Walter Godefroot boekte in deze jaren verschillende overwinningen in criteriums en eendagswedstrijden. In 1965 won hij het Critérium de Libramont. Twee jaar later volgden twee eerste plaatsen: het Circuit de l'Armorique à Ploudalmézeau en het Circuit du Maasland, beide in 1967. In 1970 kwam daar opnieuw een zege bij met het Critérium de Boulogne-sur-Mer. Zijn reeks belangrijke resultaten werd in 1975 verder aangevuld met winst in het Critérium De Panne.
Zesdaagses en Madison-resultaten
Walter Godefroot behaalde meerdere sterke resultaten op de baan in de jaren zestig en zeventig. In 1966 won hij samen met Emiel Severeyns de Zesdaagse van Madrid. Daarna volgden onder meer derde plaatsen in de Zesdaagse van Antwerpen in 1971 en opnieuw in 1973. In 1972 werd hij derde in de Zesdaagse van Gent samen met Graeme Gilmore. Ook in de Madison liet hij zich opmerken: in 1973 werd hij tweede op de nationale kampioenschappen met Norbert Seeuws, en in 1975 eindigde hij daar samen met Freddy Maertens op de derde plaats.