Wilfried Van Moer was een Belgisch voetballer, geboren op 1 maart 1945 in Beveren en overleden op 24 augustus 2021 in Leuven. Hij begon zijn carrière bij het thuisclubteam Beveren-Waas in de derde Belgische klasse en speelde vóór 1966 voor KSK Beveren. In 1965 verhuisde hij naar Royal Antwerp, mede omdat hij er in de eerste klasse kon spelen en er als elektricien werkte. Onder trainer Harry Game speelde hij er drie jaar, vooral als centrale middenvelder na een eerdere periode op de rechterflank.
Van Moer won drie keer de Belgische Gouden Schoen: in 1966 bij Royal Antwerpen, en in 1969 en 1970 bij Standard Lüttich. Eind 1966 won hij zijn eerste Gouden Schoen. Hij werd in 1966 voor het eerst opgeroepen voor de nationale ploeg en debuteerde op 22 oktober 1966 in de 1:0-zege in een oefenwedstrijd tegen Zwitserland. Tussen 1966 en 1982 speelde hij 57 interlands en scoorde hij 9 doelpunten. Hij maakte ook deel uit van de selecties voor het WK van 1970 en 1982 en voor het EK van 1980. In de vroege jaren 1980 keerde hij na een korte periode bij FC Beringen terug naar KSK Beveren.
- Hoe vaak won Wilfried Van Moer de Belgische Gouden Schoen en bij welke clubs gebeurde dat?
- Hoe verliep Wilfried Van Moers doorbraak en zijn verdere loopbaan bij clubs en de nationale ploeg?
- Hoe verliep Wilfried Van Moers terugkeer bij de Belgische nationale ploeg en hoe eindigde zijn interlandcarriere?
- Hoe verliep de wedstrijd van België tegen Polen op het WK voetbal?
- Hoe verliep de latere spelers- en trainersloopbaan van Wilfried Van Moer?
- Hoe verliep de laatste fase van Wilfried Van Moers loopbaan in het Belgische voetbal?
Drie keer Gouden Schoen
Wilfried Van Moer was een Belgische voetballer, geboren op 1 maart 1945 in Beveren. Hij won de Belgische Gouden Schoen drie keer. Zijn eerste bekroning volgde in 1966 bij Royal Antwerpen. Later kreeg hij de prijs opnieuw in 1969 en in 1970, telkens tijdens zijn periode bij Standard Luik. Van Moer overleed op 24 augustus 2021 in Leuven.
Opkomst bij Antwerp en Standard
Wilfried Van Moer begon zijn loopbaan bij het thuisclubteam Beveren-Waas in de derde Belgische klasse en speelde al voor KSK Beveren vóór 1966. In 1965 verhuisde hij naar Royal Antwerp, onder meer omdat hij in de eerste klasse wilde spelen en er als elektricien werkte. Bij Antwerp speelde hij drie jaar onder trainer Harry Game, vooral als centrale middenvelder nadat hij van de rechtervleugel was verschoven. In 1966 werd hij voor het eerst opgeroepen voor de nationale ploeg, en later dat jaar won hij zijn eerste Gouden Schoen. De ploeg bereidde hem voor als opvolger van Jef Jurion. Zijn debuut voor België volgde op 22 oktober 1966, in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Zwitserland die met 1-0 werd gewonnen.
In 1967 klopte Van Moer zelf aan bij 1. FC Köln met de bedoeling zich te vervolmaken als trainer aan de Duitse Sporthogeschool in Keulen, maar de club weigerde hem vrij te geven omdat men de ploeg wilde versterken. Na de degradatie van Antwerp in 1968 trok hij naar Standard Luik, ondanks interesse van 1. FC Köln en FC Brugge. Zijn transfer van 150.000 euro was toen een Belgisch record. Bij Standard won hij de Belgische titel in 1969, 1970 en 1971, en hij pakte ook de Gouden Schoen in 1969 en 1970, goed voor een hattrick van die prijs.
Op internationaal vlak speelde Van Moer 57 keer voor België en scoorde hij 9 doelpunten tussen 1966 en 1982. Hij maakte deel uit van de selecties voor het WK van 1970 en 1982 en voor het EK van 1980. In het begin van de jaren 1980 keerde hij, na een korte periode bij FC Beringen, terug naar KSK Beveren.
Terugkeer en laatste interlandjaren
Na zijn sterke optreden op het WK van 1970, waar hij in de 3-0-zege tegen El Salvador twee keer scoorde, speelde Wilfried Van Moer ook een sleutelrol in de Belgische kwalificatie voor de halve finales van het Europees kampioenschap twee jaar later. In de return van de kwartfinale tegen Italie in het Stade Emile Verse in Anderlecht maakte hij de openingsgoal, maar tijdens diezelfde wedstrijd liep hij bij rust een beenbreuk op door een fout van Bertini. Hij herstelde wel, maar die breuk en andere blessures hielden hem drie seizoenen lang uit de interlandploeg.
In oktober 1979 was Van Moer 34 jaar en had hij al vier en een half jaar niet meer voor de Belgische nationale ploeg gespeeld. Toch keerde hij terug met een belangrijke rol in de kwalificatiecampagne voor het Europees kampioenschap. Hij scoorde het eerste doelpunt in de 2-0-overwinning tegen Portugal in een alles-of-niets-wedstrijd en speelde daarna ook sleutelrollen in de thuis- en uitzeges tegen Schotland, die België naar het eindtoernooi in Italie brachten.
Op dat toernooi werd Van Moer beschouwd als de uitblinkende speler, met veel energie. Hij was volgens de feiten zelfs de meest invloedrijke speler van het toernooi en hield in bijna alle wedstrijden het spel mee op gang, stuurde het mee en drong het door. In de stemming voor de Gouden Schoen eindigde hij op 35-jarige leeftijd als vierde in Europa, het beste resultaat ooit voor een Belgische speler, achter Karl-Heinz Rummenigge, Bernd Schuster en Michel Platini. Zijn interlandcarriere liep daarna nog twee jaar door tot aan het eindtoernooi van het WK. Daar werd hij, bij afwezigheid van Eric Gerets, tot kapitein benoemd. Zijn internationale loopbaan eindigde in de tweede groepsfase tegen Polen, toen hij bij de rust werd vervangen door Franky Van Der Elst.
Wedstrijd tegen Polen
In de WK-wedstrijd tegen Polen keek België bij de rust al tegen een achterstand van twee doelpunten aan. De partij eindigde uiteindelijk op een nederlaag van 0-3. Zbigniew Boniek was in die wedstrijd de enige doelpuntenmaker.
Van FC Beringen tot speler-trainer
Wilfried Van Moer verliet Standard in 1976 en speelde daarna enkele seizoenen voor FC Beringen. In die periode had hij in de Limburgse hoofdstad Hasselt ook een café. Toen zijn carrière in 1980 opnieuw opgang maakte, maakte hij de transfer naar SK Beveren. Die club was al Belgisch kampioen geworden in 1979, een jaar voor Van Moer toetrad. Hij bleef nog twee seizoenen bij SK Beveren. Nadien sloot hij zijn spelersloopbaan af bij VV St. Truiden in Limburg, waar hij speler-trainer was. Na zijn actieve loopbaan werd hij trainer in Sint-Truiden, SK Beveren, Assent en FC Diest.
Van assistent tot bondscoach
In 1995 vroeg de Belgische Voetbalbond aan Wilfried Van Moer om mee te werken aan een heropbouw, nadat de Rode Duivels enkele zware nederlagen hadden geleden. Hij werd datzelfde jaar assistent van bondscoach Paul van Himst. In 1996 volgde hij Van Himst op als hoofdcoach, maar alleen voor vijf wedstrijden. Zowel de Belgische Voetbalbond als de pers waren ontevreden over zijn beperkte communicatieve vaardigheden. Begin 1997 werd hij vervangen door Georges Leekens. Van Moer stopte daarna met het voetbal, onder meer omdat hij weinig vertrouwen voelde van de Belgische Voetbalbond. Eerder had Werdegang al aangegeven te stoppen met coachen uit teleurstelling over het algemeen lage professionele niveau van Belgische voetballers.