Xavier Malisse

Xavier Malisse speelt tijdens de Australian Open 2005
Xavier Malisse speelt tijdens de Australian Open 2005

Xavier Malisse is een Belgische tennisser, geboren in Kortrijk. Hij werd prof in 1998 en speelde tot 2013 op het hoogste niveau. Tijdens zijn loopbaan won hij drie ATP-titels, waaronder twee keer in Delray Beach in 2005 en 2007. In die finales versloeg hij respectievelijk Jiří Novák en James Blake. Samen met Olivier Rochus won hij in 2004 de dubbeltitel op Roland-Garros.

In 2002 was Malisse de hoogst gerangschikte Belgische speler in de ATP-ranglijst. Hij behield die positie 13 jaar lang, tot hij werd voorbijgestoken door David Goffin. Hij behaalde ook zeges tegen verschillende spelers uit de top 5, waaronder Rafael Nadal, Novak Djokovic, David Ferrer, Jo-Wilfried Tsonga en Lleyton Hewitt. Later kreeg hij een schorsing van één jaar van het Vlaams antidopingtribunaal wegens tekortkomingen in de doorgegeven locatiegegevens, maar hij ging in beroep bij het Hof van Arbitrage voor Sport en won dat beroep. Zijn laatste profwedstrijd speelde hij op de Ethias Trophy, waar hij in de eerste ronde verloor van Serhiy Stakhovsky.

Belgische tenniscarriere

Xavier Malisse was een Belgische tennisser. Hij werd geboren in Kortrijk, Belgie, en speelde van 1998 tot 2013 als professioneel tennisser. In die periode maakte hij deel uit van het Belgische tennis op het hoogste niveau.

Hoogtepunten en omstreden moment

Xavier Malisse werd prof in 1998 en vestigde zich later in Bradenton, Florida. In zijn carrière won hij drie ATP-titels. Twee daarvan kwamen op het toernooi van Delray Beach, waar hij in 2005 de finale tegen Jiří Novák won en in 2007 zegevierde tegen James Blake. Ook in het dubbelspel liet hij zich gelden: samen met Olivier Rochus won hij in 2004 de dubbeltitel op Roland-Garros.

In 2002 was Malisse de hoogst gerangschikte Belgische speler in de ATP-geschiedenis. Hij behield die positie 13 jaar lang, tot David Goffin hem in de Belgische ATP-ranglijst voorbijstak. Malisse behaalde daarnaast opvallende zeges tegen top 5-spelers als Rafael Nadal, Novak Djokovic, David Ferrer, Jo-Wilfried Tsonga en Lleyton Hewitt.

Zijn loopbaan kende ook een moeilijkere episode. De Vlaamse dopingtribunaal schorste hem voor een jaar wegens tekortkomingen bij het doorgeven van locatie-informatie, nadat hij beschuldigd werd van het missen van een dopingtest. Malisse ging in beroep bij het Court of Arbitration for Sport en won dat beroep, waardoor de schorsing werd teruggedraaid.

Zijn laatste profmatch speelde hij op de Ethias Trophy. Daar verloor hij in de eerste ronde van Serhiy Stakhovsky.

Doorbraak en eerste ATP-titel

Xavier Malisse begon zijn tenniscarrière in 1996 en sloot zich op suggestie van zijn agent aan bij de Bollettieri-academie. In 1998 liet hij zich voor het eerst nadrukkelijk opmerken op het internationale circuit. Zo verloor hij in de eerste ronde van het toernooi van Philadelphia pas in de derde set met 7-5 tegen Pete Sampras. In Mexico haalde hij de finale ondanks een ranking buiten de top 100. Op weg daarheen versloeg hij op gravel Alex Calatrava, Francisco Clavet en Félix Mantilla. Ook in Bogota toonde hij zijn waarde op gravel door Thomas Muster in twee sets te kloppen.

Begin 1999 bereikte Malisse opnieuw de finale, dit keer in Delray Beach, waar hij verloor van Lleyton Hewitt. Niet veel later drong hij de top 100 van de wereldranglijst binnen. Zijn opmars kreeg verder vorm met sterke resultaten op de grandslamtoernooien: op Wimbledon vocht hij zich terug na een achterstand van twee sets, maar verloor uiteindelijk in vijf sets van Roger Federer. Op de US Open bereikte hij de achtste ronde na een overwinning in vijf sets op de als negende geplaatste Tim Henman. Door ook in Lyon de halve finale te halen, klom hij door tot de 21e plaats op de wereldranglijst.

In die periode kende hij ook tegenslagen. Hij verloor in de eerste ronde van de Australian Open van Tommy Haas, werd in Miami gediskwalificeerd in een match tegen David Ferrer en leed nederlagen tegen Rafael Nadal op de French Open en tegen Guillermo Coria op Wimbledon. Toch volgde een belangrijke mijlpaal toen hij Delray Beach won en zo zijn eerste ATP-titel veroverde.

Doorbraakjaren 2006 en 2007

Begin 2006 speelde Xavier Malisse zonder coach en met een nieuwe sponsor, de Italiaanse uitrustingsleverancier Sergio Tacchini, nadat zijn contract met Adidas niet was verlengd. In Adelaide plaatste hij zich voor de finale door Mario Ančić, Andreas Seppi en Tomáš Berdych te verslaan, maar in de eindstrijd verloor hij van Florent Serra. Later dat jaar haalde hij op de Open Australia de derde ronde niet: hij verloor in vijf sets van de nummer 30 van de wereld, Thomas Johansson. In Delray Beach bereikte hij opnieuw de finale, waar Tommy Haas hem in de beslissende tiebreak van de laatste set klopte. Daarnaast haalde Malisse in 2006 nog de halve finales in Indianapolis, New Haven en Lyon, en de kwartfinales in Toronto.

Ook 2007 begon sterk. In Chennai versloeg hij Rafael Nadal met 6-4, 7-6, waarna hij in de finale Stefan Koubek met 6-3, 6-1 versloeg om de enkelspeltitel te winnen. Samen met Dick Norman pakte hij daar ook de dubbeltitel. Op de Australian Open volgde echter een uitschakeling in de eerste ronde tegen Arnaud Clément. Daarna won hij in Delray Beach voor de tweede keer de enkelspeltitel door James Blake met 5-7, 6-4, 6-4 te verslaan, en samen met Hugo Armando pakte hij er ook de dubbeltitel. Daarmee werd hij tegen 2007 de eerste speler in tien jaar die op het Delray Beach-toernooi twee keer zowel de enkel- als de dubbeltitel won. In Memphis liep hij een polsblessure op aan de rechterpols. Hij keerde terug op de US Open en haalde daar de tweede ronde, waarin David Nalbandian te sterk was. Later in 2007 volgde opnieuw blessureleed: in de Challenger van Gent scheurde hij een buitenste band in de linkerknie, waardoor zijn seizoen vroegtijdig eindigde.

Terugkeer, schorsing en heropbouw

Na een forse terugval op de ranking door een blessure moest Carrière zijn titel in Chennai verdedigen. Daar haalde hij de kwartfinales, waarin hij verloor van Mikhail Youzhny. Op de Australian Open kwam hij zonder voorbereiding aan de start. In de eerste ronde nam hij het op tegen de wereldgerangschikte Dmitri Toursounov en na winst in de eerste twee sets verloor hij alsnog in vijf sets.

Later keerde hij terug op de grasvelden van Queen's dankzij een wildcard, omdat zijn gezondheid nog problemen gaf. In de eerste ronde versloeg hij Dan Evans met 6-1, 6-1, maar in de tweede ronde ging hij onderuit tegen Lleyton Hewitt met 6-3, 6-2. Op Wimbledon stond hij als nummer 98 van de wereld aan de start, maar ook daar bleef hij steken in de tweede ronde. Andy Murray schakelde hem in drie sets uit. In de tweede helft van het seizoen moest hij door zijn ranking uitkomen in Challengers. Hij speelde nog in Los Angeles en op de US Open, maar werd telkens in de eerste ronde uitgeschakeld. Het jaar sloot hij af als nummer 109.

Eind 2009 kreeg Carrière een schorsing van een jaar voor het overtreden van de anti-dopingregels. Hij en Yanina Wickmayer mochten op 31 augustus 2010 opnieuw spelen. In dat seizoen bereikte hij twee halve finales en boekte hij onder meer zeges op Tommy Haas, John Isner, Novak Djokovic en Tomáš Berdych. Op Wimbledon 2010 speelde hij een vijfsetter tegen Sam Querrey in de derde ronde, maar verloor hij met 7-9 in de beslissende set. Daardoor klom hij in de ATP-ranking van 109 naar 59.

Begin 2011 haalde hij de finale van de Open Chennai, maar verloor daar van Stanislas Wawrinka met 7-5, 4-6, 6-1. Daarna ging hij in Auckland in de eerste ronde onderuit tegen Arnaud Clément. Op de Australian Open 2011 versloeg hij in de tweede ronde Albert Montañés, het 27e reekshoofd, maar in de derde ronde was Roger Federer in drie sets te sterk. Vervolgens werd hij in de vroege rondes van San José uitgeschakeld door Milos Raonic en in Memphis door Florent Serra. In de Davis Cup tegen Spanje verloor hij van Fernando Verdasco met 6-4, 6-3, 6-1.

Succes in Indian Wells

Op het Indian Wells Masters kende Xavier Malisse een opvallend toernooi. In het enkelspel versloeg hij Jo-Wilfried Tsonga, maar in de derde ronde verloor hij van qualifier Somdev Devvarman. In het dubbelspel ging het beter. Samen met Alexandr Dolgopolov won hij het dubbeltoernooi. In hun reeks schakelden zij ook Bob en Mike Bryan uit. In de finale waren Malisse en Dolgopolov te sterk voor Roger Federer en Stanislas Wawrinka.

Toernooien in het middenseizoen

Tijdens deze periode kende Xavier Malisse wisselende resultaten op verschillende toernooien. Op de Miami Masters werd hij al in de tweede ronde uitgeschakeld door Michaël Llodra. Ook op de Monte-Carlo Masters en de Barcelona Open haalde hij de vroege rondes niet verder, met uitschakelingen tegen respectievelijk Albert Montañés en Juan Carlos Ferrero. In Madrid ging het beter: na een zege op Lu Yen-hsun met 6-2, 6-2 bereikte hij de achtste finales, waar Roger Federer te sterk bleek. Op Roland-Garros strandde hij in de tweede ronde tegen Fernando Verdasco, en op het gras van Queen's werd hij eveneens in de tweede ronde uitgeschakeld, ditmaal door Andy Murray. Wel haalde hij de halve finale in Rosmalen. Op Wimbledon plaatste hij zich voor de achtste finales door Florian Mayer en Jürgen Melzer te verslaan, maar daar kwam er een einde aan zijn toernooi tegen Bernard Tomic.

Dubbelsuccessen in Antwerpen

Carriere coachte Lloyd Harris en speelde in 2021 met hem samen in het dubbelspel in Antwerpen als wildcardpaar. Ze zorgden voor een verrassing door de reekshoofden Ivan Dodig en Marcelo Melo te verslaan en zo de halve finales te bereiken. Daar werden ze uitgeschakeld door Jean-Julien Rojer en Wesley Koolhof, met 4-6 en 2-6. Een jaar later speelde Carriere in Antwerpen dubbel met Diego Schwartzman. Dat duo geraakte tot in de tweede ronde, waar Tallon Griekspoor en Botic van de Zandschulp te sterk waren na twee tiebreaksets: 6-7 en 6-7.

Na zijn spelerscarriere

Na zijn spelerscarriere bleef Xavier Malisse actief in het tennis. Hij werd coach van Kirsten Flipkens en nam in 2014 ook Ruben Bemelmans onder zijn hoede. Daarnaast was hij actief op de ATP Champions Tour. In februari werd hij deeltijds coach van Lloyd Harris. Ook de Amerikaanse Sebastian Korda en de Australische Alexei Popyrin behoorden tot de spelers die hij coachte.

Scroll naar boven