Greg Van Avermaet

Greg Van Avermaet tijdens teamvoorstelling Paris-Roubaix 2022
Greg Van Avermaet tijdens teamvoorstelling Paris-Roubaix 2022

Greg Van Avermaet is een Belgische wielrenner die prof was van 2007 tot 2023. Hij groeide op in een familie van wielrenners, maar beoefende eerst voetbal als doelman bij Koninklijke Sportkring Beveren. Tijdens een revalidatie na een blessure keerde hij terug naar de familiale wielertraditie. Als belofterenner kwam hij uit in 2005 en 2006. In 2005 won hij een etappe in de Triptyque des Barrages en werd hij achtste in de wegrit voor beloften op het Europees kampioenschap in Moskou. In 2006 reed hij voor Bodysol-Win for Life-Jong Vlaanderen en won hij Kattekoers, Zellik-Galmaarden en het nationaal kampioenschap op de weg voor beloften. In 2007 werd hij prof bij Predictor-Lotto en won hij vier koersen, waaronder een rit in de Ronde van Qatar. Later volgden onder meer ritwinst in de Vuelta a España en de puntenklassementstrui in 2008, een zege in Parijs-Tours in 2011, twee ritten in de Tour de France, olympisch goud in de wegrit in Rio de Janeiro in 2016, en in 2017 zeges in Gent-Wevelgem en Parijs-Roubaix, naast de eindzege in de UCI World Tour.

Grote zeges in klassiekers en rittenkoersen

Greg Van Avermaet was prof van 2007 tot 2023 en gold als specialist in de klassieke koersen. In die periode boekte hij verschillende opvallende zeges. Zo won hij Gent-Wevelgem en Parijs-Roubaix in 2017, en eerder ook Parijs-Tours in 2011. Daarnaast behaalde hij twee ritoverwinningen in de Tour de France. In de Vuelta a Espana won hij in 2008 een etappe en daarnaast de puntenclassificatie. Een van de hoogtepunten uit zijn loopbaan was de olympische wegtitel op de Spelen van Rio de Janeiro in 2016. In 2017 won hij ook het eindklassement van de UCI World Tour.

Van voetbal naar wielrennen

Greg Van Avermaet groeide op in een familie van wielrenners. In zijn jeugd beoefende hij ook voetbal en speelde hij als doelman bij Koninklijke Sportkring Beveren. Tijdens een revalidatie na een blessure keerde hij terug naar de wielertraditie van zijn familie. Die ommekeer bracht hem opnieuw in contact met het wielrennen, dat daarna opnieuw een belangrijke plaats in zijn parcours kreeg.

Doorbraak als beloften en eerste profjaren

Greg Van Avermaet reed in 2005 en 2006 als onder-23 renner. In 2005 won hij een rit in de Triptyque des Barrages en werd hij achtste in de onder-23 wegwedstrijd op het Europees kampioenschap in Moskou. Een jaar later kwam hij uit voor Bodysol-Win for Life-Jong Vlaanderen. In 2006 volgden drie belangrijke zeges: de Kattekoers, Zellik-Galmaarden en het Belgisch kampioenschap op de weg bij de onder-23. Daarmee bevestigde hij zijn status als een van de opvallendste talenten in het Belgische wielrennen.

In 2007 maakte hij de overstap naar het profpeloton bij Predictor-Lotto. Dat eerste profjaar bracht meteen vier zeges op, waaronder een rit in de Ronde van Qatar. Daarnaast verscheen hij aan de start van de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en het elitewereldkampioenschap in Stuttgart. In 2008 reed hij voor Silence-Lotto en zette hij opnieuw stappen in de klassiekers en rittenkoersen. Hij werd derde in de E3 Prijs Vlaanderen en achtste in de Ronde van Vlaanderen. In de Giro del Belgio en de Tour de Wallonie eindigde hij telkens tweede, maar won hij wel een rit in beide wedstrijden.

Later in 2008 volgde nog een sterke prestatie in de Vuelta a Espana, waar hij de negende etappe won en ook het puntenklassement op zijn naam schreef. Datzelfde jaar ontving hij de Trofeo Flandrien als beste Belgische renner.

Doorbraak en eerste grote zeges

In 2009 bleef Greg Van Avermaet zonder overwinning, al behaalde hij wel drie keer een tweede plaats en eenmaal een derde plaats. Een jaar later reed hij voor Omega Pharma-Lotto en boekte hij opnieuw geen zeges, maar wel een tweede plaats en vier derde plaatsen. Daarnaast eindigde hij in 2010 als vijfde in de wegrit op het wereldkampioenschap in Melbourne.

In 2011 tekende hij bij BMC Racing Team. Dat seizoen liet hij meteen enkele sterke uitslagen noteren: negende in Milano-Sanremo, zevende in Luik-Bastenaken-Luik en derde in de Clásica San Sebastián. Later in het jaar behaalde hij zijn eerste vermelding als winnaar met zege in Parijs-Tours.

Ook 2012 leverde geen enkele overwinning op, maar wel opnieuw een reeks ereplaatsen. Hij werd tweede in de Grand Prix Cycliste de Québec en zesde in Parijs-Tours. In de Tour of Utah won hij wel een etappe en reed hij drie keer naar de tweede plaats. In de USA Pro Cycling Challenge in Colorado pakte hij twee podiumplaatsen in etappes. Tegen het einde van het jaar werd hij derde in de Grand Prix Cycliste de Québec en vierde in de Grand Prix Cycliste de Montréal. Op het wereldkampioenschap in Toscane werd hij 23e in de wegrit. Aan het eind van 2012 kreeg hij voor de tweede keer de Trofeo Flandrien.

In 2014 bevestigde hij zijn status met enkele grote resultaten in het voorjaar. Hij werd tweede in de Ronde van Vlaanderen, achter Fabian Cancellara, en ook tweede in de Omloop Het Nieuwsblad. Verder won hij een rit in de Eneco Tour en pakte hij de eindzege in de Grand Prix de Wallonie en de Primus Classic Impanis – Van Petegem. Op het wereldkampioenschap in Ponferrada eindigde hij vijfde in de wegrit.

Doorbraakjaren in 2015 en 2016

In 2015 boekte Greg Van Avermaet meerdere sterke resultaten. Hij won een rit in Tirreno-Adriatico en eindigde vervolgens als derde in zowel de Giro delle Fiandre als Parijs-Roubaix. Later dat jaar won hij in de Giro del Belgio niet alleen een rit, maar ook het eindklassement. In de Tour de France zegevierde hij in de etappe naar Rodez. Op 1 augustus 2015 kwam hij in Clásica San Sebastián ten val door een moto, waarna hij de koers moest verlaten omdat zijn fietsframe gebroken was. Aan het einde van dat jaar kreeg hij voor de vierde keer de Trofeo Flandrien.

Ook in 2016 begon hij sterk. In februari won hij de Omloop Het Nieuwsblad, en in maart volgde winst in Tirreno-Adriatico, waar hij zowel een rit als het eindklassement op zijn naam schreef, met een voorsprong van één seconde op Peter Sagan. In de Giro delle Fiandre van 2016 liep hij bij een crash een sleutelbeenbreuk op, waardoor hij de daaropvolgende kasseiklassiekers moest missen. Hij keerde terug in de Tour of California en werd daar 26e in het eindklassement. Daarna won hij de vijfde rit van de Tour de France, van Limoges naar Le Lioran, en droeg hij drie rittenlang de gele trui, tot hij de leiding verloor aan Chris Froome. Op 6 augustus 2016 pakte hij olympisch goud in de wegwedstrijd in Rio de Janeiro, voor Jakob Fuglsang en Rafał Majka. Later dat jaar won hij ook de Grand Prix Cycliste de Montréal, opnieuw voor Peter Sagan, werd hij vierde in het eindklassement van de Eneco Tour en eindigde hij tiende in de wegrit op het wereldkampioenschap in Doha.

Topvorm in 2017 en 2018

In het voorjaar van 2017 liet Greg Van Avermaet meteen een sterke reeks resultaten optekenen. Hij won Omloop Het Nieuwsblad, werd zevende in Kuurne-Brussel-Kuurne en eindigde tweede in Strade Bianche. In Tirreno-Adriatico noteerde hij geen opvallende uitslagen, en in Milano-Sanremo werd hij eenentwintigste. Op 24 maart volgde een nieuwe zege in E3 Harelbeke, waar hij in een sprint met drie Philippe Gilbert en Oliver Naesen klopte. Twee dagen later won hij ook Gent-Wevelgem door Jens Keukeleire achter zich te houden. In de Ronde van Vlaanderen strandde hij op de tweede plaats, achter Philippe Gilbert. Op 9 april won hij vervolgens Parijs-Roubaix in een sprint met vijf, met Zdenek Stybar als zijn dichtste belager. Daarna werd hij twaalfde in de Amstel Gold Race en elfde in Luik-Bastenaken-Luik.

Na zijn terugkeer in competitie in juni 2017 won hij in de Ronde van Luxemburg de tweede en vierde rit en schreef hij ook het algemeen klassement op zijn naam. Daarin verzamelde hij twee vierde plaatsen en een tweede plaats. In het najaar van 2017 pakte hij geen zeges meer, maar werd hij nog vierde in het eindklassement van de BinckBank Tour, tweede in de Grote Prijs Cycliste de Quebec achter Sagan en zesde in de wegrit van het wereldkampioenschap in Bergen. Eind oktober 2017 won hij bovendien het individuele eindklassement van de World Tour.

In 2018 begon Van Avermaet in de Volta a la Comunitat Valenciana, waar hij met zijn ploeg de ploegentijdrit won. Hij behaalde in dat jaar opnieuw verschillende ereplaatsen, met onder meer een ritzege in de Ronde van Oman: hij won er de derde etappe op het einde van een klim. In Omloop Het Nieuwsblad, Kuurne-Brussel-Kuurne en Strade Bianche haalde hij geen topklassering. In Tirreno-Adriatico startte hij om zijn conditie op te bouwen en won hij de openings-ploegentijdrit, al leverde de koers verder geen opvallende resultaten op. Daarna werd hij zeventiende in Milano-Sanremo, derde in E3 Harelbeke, veertiende in Gent-Wevelgem en achtste in Dwars door Vlaanderen. Op 1 april eindigde hij vijfde in de Ronde van Vlaanderen en een week later vierde in Parijs-Roubaix, op 1 minuut 34 van winnaar Sagan. Verder werd hij veertiende in de Amstel Gold Race en won hij begin mei het algemeen klassement van de Ronde van Yorkshire.

Sterke prestaties in Tour en najaarskoersen

In midden juni won Greg Van Avermaet met BMC de eerste ploegentijdrit in de Tour de Suisse. Zelf haalde hij daar ook een top 10-plaats in het individueel klassement. In de Tour de France leverde hij opnieuw een belangrijke bijdrage aan BMC, met winst in de ploegentijdrit van de derde rit. Daarna droeg hij acht etappes lang de gele trui, zonder zelf een rit te winnen. Zijn beste individuele uitslag kwam in de negende etappe naar Roubaix, waar hij tweede werd achter John Degenkolb. Daarnaast verzamelde hij nog drie extra top 10-plaatsen in die Ronde van Frankrijk.

Na de Tour de France eindigde Van Avermaet vierde in de Clásica San Sebastián. Op 12 augustus sloot hij zich niet aan bij de groep die streed om de Europese titel in de wegwedstrijd in Glasgow. Later werd hij zesde in het eindklassement van de BinckBank Tour en werd hij tweede in de laatste etappe, achter Michael Matthews.

Sterk voorjaar en najaarszeges in 2019

Greg Van Avermaet sloot zich in 2019 aan bij de CCC Team en kende meteen een opvallend seizoen. In februari pakte hij al winst in een koers in de Volta a la Comunitat Valenciana. Daarna volgde een sterk voorjaar met een tweede plaats in de Omloop Het Nieuwsblad, een zesde plaats in de Strade Bianche, een derde plaats in de E3 BinckBank Classic en een tiende plaats in de Giro delle Fiandre. In Gent-Wevelgem, Parijs-Roubaix en de Amstel Gold Race eindigde hij buiten de top tien.

In mei won hij een wedstrijd in de Tour de Yorkshire. Tijdens de Tour de France droeg hij na de eerste rit twee dagen lang de bolletjestrui. In de zeventiende etappe naar Gap werd hij derde. Later in het seizoen eindigde hij tweede in de Clásica San Sebastián, met Remco Evenepoel voor zich, en vierde in het eindklassement van de BinckBank Tour. Daarin werd hij ook tweede in de slotetappe. In de Bretagne Classic Ouest-France werd hij zesde.

In september liet Van Avermaet zich opnieuw van voren zien. Hij werd tweede in de Grand Prix Cycliste de Québec en won de Grand Prix Cycliste de Montréal, waar hij Diego Ulissi klopte in de sprint. Op het wereldkampioenschap in Innsbruck werd hij op 23 september derde in de ploegentijdrit, maar een week later reed hij ver van de leiders in de wegrit.

Doorbraak bij de beloften

In 2005 boekte Greg Van Avermaet al twee zeges bij de onder-23: hij won Hasselt-Spa-Hasselt en de vijfde etappe van de Triptyque des Barrages, van Gerpinnes naar Tarcienne. Een jaar later volgde een bijzonder sterk seizoen bij Bodysol-Win for Life-Jong Vlaanderen. In 2006 won hij onder meer de Kattekoers, Zellik-Galmaarden, de Grote Prijs Okensvrienden Buggenhout en de Internationale Wielertrofee Jong Maar Moedig. Dat jaar kroonde hij zich ook tot Belgisch kampioen in de wegrit voor onder-23.

Overwinningen in 2007 en 2008

In 2007 boekte Greg Van Avermaet meerdere zeges met Predictor-Lotto. Hij won de 5e etappe van de Tour of Qatar, van Al Zubarah naar Mesaieed, en de 2e etappe van de Tour de Wallonie, van Saint-Georges-sur-Meuse naar Perwez. In datzelfde jaar won hij ook Rund um die Hainleite en de Memorial Rik Van Steenbergen. Een jaar later zette hij die reeks voort met Silence-Lotto. In 2008 won hij de 3e etappe van de Giro del Belgio, van Anthisnes naar Flémalle, de 3e etappe van de Tour de Wallonie, van Beauraing naar Neufchateau, en de 2e etappe van de Tour de l'Ain, van Trevoux naar Hauteville-Lompnes. Daarnaast schreef hij de 9e etappe van de Vuelta a Espana, van Vielha e Mijaran naar Sabiñanigo, op zijn naam.

Overwinningen en klassementszeges tussen 2011 en 2023

Greg Van Avermaet bouwde in deze periode een palmares uit met zowel ritoverwinningen als eindzeges in meerdaagse koersen. In 2011 won hij voor BMC Racing Team de 6e rit in de Österreich-Rundfahrt, van Hainburg naar Bruck an der Leitha, en daarnaast de 5e rit in de Tour de Wallonie, van Charleroi naar Thuin. In dezelfde ronde pakte hij ook het eindklassement. Dat jaar sloot hij ook Parijs-Tours af als winnaar.

Ook in 2013 was hij succesvol in de Tour de Wallonie. Hij won er de 3e rit, van Beaufays naar Bastogne, en de 5e rit, van Soignies naar Thuin. Opnieuw schreef hij ook het algemeen klassement van de Tour de Wallonie op zijn naam. Verder won hij dat jaar de openingsrit van de Tour of Utah, van Brian Head naar Cedar City.

In 2014 volgden nieuwe zeges met BMC Racing Team: de 5e rit in de Eneco Tour, van Geraardsbergen naar Geraardsbergen, de Grand Prix de Wallonie en de Primus Classic Impanis – Van Petegem. In 2015 bleef hij scoren met winst in de 3e rit van Tirreno-Adriatico, van Cascina naar Arezzo, de 4e rit van de Giro del Belgio, van Sankt Vith naar Sankt Vith, en het eindklassement van die ronde. Dat jaar won hij ook de 13e rit van de Tour de France, van Muret naar Rodez.

In 2016 volgden onder meer winst in Omloop Het Nieuwsblad, de 6e rit en het algemeen klassement van Tirreno-Adriatico, en de 5e rit van de Tour de France, van Limoges naar Le Lioran. Ook de olympische wegrit won hij in 2016, samen met de Grand Prix Cycliste de Montréal. In 2017 breidde hij zijn reeks verder uit met winst in Omloop Het Nieuwsblad, E3 Harelbeke, Gent-Wevelgem en Parijs-Roubaix, naast twee ritten en het eindklassement in de Tour de Luxembourg. In 2018 won hij de 3e rit van de Tour of Oman en het algemeen klassement van de Tour de Yorkshire. In 2019 kwam daar nog ritwinst in de Volta a la Comunitat Valenciana, ritwinst in de Tour de Yorkshire en opnieuw winst in de Grand Prix Cycliste de Montréal bij. In 2023 won hij Boucles de l'Aulne met AG2R Citroën Team.

Overwinningen tussen 2006 en 2009

In 2006 won Greg Van Avermaet met Bodysol-Win for Life-Jong Vlaanderen de Memorial Fred De Bruyne bij de beloften onder 23. Een jaar later kende hij een sterk seizoen bij Predictor-Lotto, met winst in de puntenklassementen van de Giro del Belgio en de Tour de Wallonie. In diezelfde Giro del Belgio pakte hij ook het intermediate sprint-klassement, en hij won daarnaast de Grote Prijs Raf Jonckheere.

In 2008 zette Van Avermaet die lijn voort bij Silence-Lotto. Hij won er het jongerenklassement in de Tour of Qatar, opnieuw het puntenklassement van de Giro del Belgio en ook de Criterium van Sint-Niklaas. Verder schreef hij dat jaar het puntenklassement van de Tour de Wallonie, de Tour de l'Ain en de Vuelta a España op zijn naam.

In 2009 volgde nog een zege in de Heistse Pijl, opnieuw met Silence-Lotto. Deze resultaten tonen een periode waarin Van Avermaet regelmatig successen behaalde in zowel Belgische wedstrijden als internationale rittenkoersen, vaak via klassementen en geregeld ook in eendaagse koersen.

Overwinningen bij BMC Racing Team

Greg Van Avermaet boekte tussen 2011 en 2018 een reeks overwinningen met BMC Racing Team, zowel in klassementen als in ritten en criteriums. In 2011 won hij het puntenklassement in de Österreich-Rundfahrt en ook het puntenklassement in de Tour de Wallonie. In 2013 volgden opnieuw enkele successen: hij won de tweede etappe van de Tour of Qatar, een ploegentijdrit op Al Rufaa Street, en daarnaast het puntenklassement in de Tour de Wallonie. Dat jaar was hij ook de beste in het Dernycriterium van Wetteren.

In 2014 won hij het Criterium van Aalst. Een jaar later, in 2015, behaalde hij de negende etappe van de Tour de France van Vannes naar Plumelec in ploegentijdrit, en daarnaast de Profronde van Lommel, het Criterium van Herentals, de Na-Tour Criterium Ninove en het Dernycriterium van Antwerpen. In 2016 kwamen daar nog overwinningen bij in de eerste etappe van Tirreno-Adriatico, opnieuw als ploegentijdrit van Lido di Camaiore naar Lido di Camaiore, in Gullegem Koerse, het Criterium van Roeselare, de Na-Tour Criterium Ninove, het Dernycriterium van Wetteren en de vijfde etappe van de Eneco Tour, een ploegentijdrit van Sittard-Geleen naar Sittard-Geleen. Dat jaar won hij ook het algemeen klassement van de UCI America Tour.

In 2017 volgden opnieuw etappezeges in ploegentijdritten: de eerste etappe van de Volta a la Comunitat Valenciana van Orihuela naar Orihuela en de eerste etappe van Tirreno-Adriatico. Hij won toen ook het puntenklassement in de Tour de Luxembourg, en verder het Criterium van Sint-Niklaas, het Criterium van Herentals, het Criterium van Bavikhove en het algemeen klassement van de UCI World Tour. In 2018 kwam daar nog een reeks resultaten bij, met de derde etappe van de Volta a la Comunitat Valenciana, de eerste etappe van Tirreno-Adriatico, het puntenklassement in de Tour de Yorkshire, de eerste etappe van de Tour de Suisse, de derde etappe van de Tour de France, telkens als ploegentijdrit waar vermeld, en opnieuw het Criterium van Sint-Niklaas.

Scroll naar boven