Olivier Rochus is een Belgische tennisspeler en de middelste zoon van Jean-Paul en Anna Rohus. Hij heeft twee broers, Christophe en Pierre. Rochus begon op zesjarige leeftijd met tennis en volgde daarmee zijn oudere broer Christophe. Zowel Olivier als Christophe schopten het tot de top 100 van de enkelspelranglijst.
In het juniorcircuit won Rochus in 1998 de dubbelspeltitel op Wimbledon samen met Roger Federer. In 1999 bereikte hij met Christian Pless de finale van het dubbelspel op de US Open. Zijn eerste succes bij de profs kwam er in oktober 1998 op een Futures-toernooi. In februari 2000 debuteerde hij voor het Belgische Davis Cup-team en later dat jaar maakte hij zijn debuut op de ATP-hoofdtour op Wimbledon na het doorlopen van de kwalificaties. Op Wimbledon 2000 bereikte hij de derde ronde na een zege op de als tweede geplaatste Magnus Norman in vijf sets. Daarna won hij zijn eerste Challenger-titel in Oostende en in de herfst van 2000 zijn eerste ATP-titel in Palermo, waar hij Diego Nargiso versloeg in de finale. Dat seizoen eindigde hij samen met zijn broer Christophe in de top 100 en kreeg hij de ATP Newcomer of the Year Award.
- Hoe begon Olivier Rochus met tennis en welke rol speelde zijn familie daarin?
- Hoe verliep de sportieve doorbraak van Olivier Rochus tussen 1998 en 2001?
- Welke belangrijke toernooiprestaties behaalde Olivier Rochus tussen 2002 en 2004?
- Hoe behaalde Olivier Rochus zijn Grand Slam-dubbel titel op de French Open?
- Hoe verliep de sportieve carrière van Olivier Rochus rond de Olympische Spelen van 2004 en begin 2005?
- Welke opvallende resultaten behaalde Olivier Rochus tussen januari 2005 en januari 2006?
- Welke toernooien won Olivier Rochus in 2006 en 2007, en wat waren zijn opvallende prestaties in die periode?
- Welke resultaten haalde Olivier Rochus in de latere fase van zijn loopbaan?
Familie en eerste stappen in het tennis
Olivier Rochus is Belgisch en de middelste zoon van Jean-Paul en Anna Rohus. Hij heeft twee broers, Christophe en Pierre. Op zesjarige leeftijd begon hij met tennis, waarbij hij zijn oudere broer Christophe volgde in de sport. Olivier en Christophe slaagden er allebei in om de top 100 van de enkelspelranglijst te bereiken.
Doorbraak op het hoogste niveau
Olivier Rochus boekte zijn eerste succes op het professionele circuit in oktober 1998, toen hij een Futures-toernooi won. In 1998 won hij samen met Roger Federer ook het junior dubbeltoernooi van Wimbledon. Een jaar later bereikte hij met Christian Pless de finale in het junior dubbelspel op de US Open. In februari 2000 maakte hij zijn debuut voor het Belgische Davis Cup-team.
Later dat jaar volgde zijn doorbraak op het hoogste niveau. Na een kwalificatieronde maakte hij in 2000 zijn debuut op de ATP-hoofdtour in Wimbledon. Daar haalde hij de derde ronde door tweede reekshoofd Magnus Norman in vijf sets te verslaan. Kort na Wimbledon won hij in Oostende zijn eerste titel in het Challenger-circuit. In de herfst van 2000 pakte hij in Palermo zijn eerste ATP-titel, door Diego Nargiso in de finale te verslaan met 7-6(14), 6-1. Hij sloot het seizoen 2000 af in de top 100, samen met zijn broer Christophe Rokus, en kreeg op basis van die prestaties de ATP Newcomer of the Year Award.
In 2001 presteerde hij minder goed dan het jaar voordien en zakte hij uit de top 100. Wel won hij dat jaar nog één Challengertitel in Bolton.
Sterke resultaten in 2002 en 2003
In februari 2002 bereikte Olivier Rochus de finale van het toernooi in Kopenhagen, maar daar verloor hij van Lars Burgsmuller met 3-6, 3-6. In mei van dat jaar haalde hij de halve finales van het graveltoernooi in Sankt-Pölten. Op Wimbledon zorgde hij voor een opvallende prestatie door in de tweede ronde de als tweede geplaatste Marat Safin te verslaan. In de volgende ronde moest hij zijn meerdere erkennen in Arnaud Clément.
Aan het begin van het seizoen 2003 stond Rochus opnieuw in de finale in Kopenhagen, dit keer in een indoortoernooi. Hij verloor die eindstrijd van Karol Kučera met 6-7(4), 4-6. Later dat jaar bereikte hij in mei de kwartfinales van het Masters-toernooi in Hamburg. Op Wimbledon kwam hij voor het eerst door tot de vierde ronde van een Grand Slamtoernooi.
In mei 2004 haalde Rochus zijn eerste halve finale van dat jaar, op het toernooi in München.
Grand Slam-dubbelzege op Roland Garros
Samen met Xavier Malisse veroverde Olivier Rochus een Grand Slam-dubbeltitel op de French Open. In hun sterke reeks schakelden zij onder meer het als tweede geplaatste duo Jonas Bjorkman en Todd Woodbridge uit, gevolgd door de als negende geplaatste combinatie Martin Rodriguez en Gastón Etlis. Daarna versloegen zij ook het derde reekshoofd Mahesh Bhupathi en Max Mirnyi. In de finale rekenden Rochus en Malisse af met het als zesde geplaatste Franse duo Michaël Llodra en Fabrice Santoro. De eindstrijd werd gewonnen in twee sets, met 7-5 en 7-5.
Olympische Spelen en dubbelsucces
In augustus 2004 nam Olivier Rochus deel aan de Olympische Spelen in Athene. In het enkelspel verloor hij in de tweede ronde van Carlos Moyá, en in het dubbelspel verloren hij en Malisse in de eerste ronde. Later dat jaar zorgde Rochus voor een opvallend resultaat op de US Open, waar hij in de derde ronde wereldnummer 4 Carlos Moyá versloeg en zo voor het eerst de vierde ronde van het enkelspel op een US Open bereikte. Samen met Malisse speelde hij ook het jaarafsluitende dubbeltoernooi, waarin het duo een wedstrijd won en twee verloor, zodat het niet verder geraakte uit de groep. In januari 2005 won Rochus samen met Xavier Malisse het dubbeltoernooi van Adelaide.
Sterke resultaten in 2005 en begin 2006
In januari 2005 haalde Olivier Rochus de halve finale in Adelaide en de finale in Auckland, waarin hij met 4-6, 2-6 verloor van Fernando González. Daarna bereikte hij op de Australian Open 2005 de vierde ronde. In juni 2005 stond hij opnieuw in de halve finale, dit keer op gras in Nottingham. In juli 2005 haalde hij samen met Christopher de finale in Kitzbühel. In oktober 2005 won hij de challenger in Mons en bereikte hij de ATP-halve finale in Stockholm. Later dat jaar behaalde hij ook een carrièrehoogte in het enkelspel met nummer 24 op de wereldranglijst. Begin 2006 speelde hij samen met zijn broer de dubbelfinale in Doha. Ook haalde hij in Auckland opnieuw de halve finale in het enkelspel.
Successen in 2006 en 2007
In mei 2006 won Olivier Rochus in München zijn tweede ATP-enkelspeltitel. In de finale versloeg hij landgenoot Christophe Rochus met 6-4, 6-2. Later dat jaar won hij in september het challenger-toernooi in Orléans. In oktober bereikte hij samen met Christophe Rochus ook de dubbelfinale in Stockholm. In september 2007 pakte Rochus opnieuw de titel in Orléans door er nog eens het challenger-toernooi te winnen.
Late toernooien en laatste jaren
In 2007 bereikte Olivier Rochus de ATP-finale in Mumbai, waar hij met 3-6, 4-6 verloor van Richard Gasquet. In juli 2008 haalde hij samen met Lucas Arnold Ker ook de dubbelfinale in Kitzbuhel. Op de Olympische Spelen van Beijing in 2008 kwam hij in het enkelspel tot de derde ronde, waarin hij verloor van de latere zilveren medaillewinnaar Fernando Gonzalez. In het dubbelspel, samen met Steve Darcis, strandde hij in de tweede ronde.
In 2009 liet Rochus opnieuw sterke resultaten optekenen. Hij bereikte in juni de halve finale in Halle en in juli opnieuw de halve finale in Newport. Ook won hij in juli het grass-challengertoernooi in Manchester. In oktober haalde hij de finale van het indoortoernooi in Stockholm, maar daar verloor hij met 1-6, 5-7 van Marcos Baghdatis.
Begin 2010 bereikte hij met de Franse partner Arnaud Clement de dubbelfinale in Zagreb. In maart verraste hij op de Miami Masters door in de tweede ronde wereldnummer 2 Novak Djokovic te verslaan met 6-2, 6-7(7), 6-4. In juli 2010 stond hij voor het eerst in een grasfinale in Newport, maar hij verloor daar van de Amerikaan Mardy Fish met 7-5, 3-6, 4-6. In 2011 won hij een Challenger-toernooi in Le Gosier en bereikte hij op de Miami Masters, vanaf de kwalificaties, de vierde ronde. Later dat jaar haalde hij voor het tweede opeenvolgende seizoen de finale in Newport, maar verloor van John Isner met 3-6, 6-7(6).
Zijn laatste ATP-finale speelde hij in Auckland in januari 2012, waar hij met 3-6, 4-6 verloor van David Ferrer. Op zijn derde Olympische Spelen, in Londen in augustus 2012, verloor hij in de eerste ronde van John Isner. In oktober 2014 beëindigde hij zijn profcarriere; zijn laatste toernooi was een Challenger in Mons, België.