Andrei Tchmil werd geboren in Khabarovsk, in Rusland, toen deel van de Sovjet-Unie. Hij was beroepsrenner van 1989 tot 2002 en reed in zijn loopbaan voor vijf verschillende landen. Eerst had hij de Sovjet-nationaliteit, daarna de Russische, Moldavische en Oekraïense nationaliteit, en later werd hij genaturaliseerd tot Belg. Vervolgens herkreeg hij opnieuw de Moldavische nationaliteit.
Voor hij prof werd, kwam hij op de weg slechts weinig in actie buiten de USSR en nam hij niet deel aan grote internationale amateurwedstrijden zoals de Vredeskoers. In 1987 won hij de Grand Prix International La Farola in Cuba en een etappe in de Ronde van Colombia. Op 26-jarige leeftijd tekende hij zijn eerste profcontract bij Alfa Lum, een ploeg die vanaf 1989 uitsluitend Sovjetrenners aantrok. In dat jaar behaalde hij onder meer een zesde plaats in de Coppa Placci en een podiumplaats in de Ronde van Veneto. Hij reed vooral in dienst van anderen, maar kreeg bij Alfa Lum wel regelmatige premies voor goede resultaten.
In de wielerploeg van Alfa Lum verbleven hij en zijn ploeggenoten in een oud hotel bij Rimini, en tijdens die periode stonden de Sovjetprofrenners onder toezicht. Vanaf 2005 vervulde hij verschillende functies in de Moldavische sport. Van 2008 tot 2011 was hij voorzitter en manager van de Katusha-ploeg.
- Hoe verliepen de nationaliteiten en latere functies van Andrei Tchmil?
- Hoe verliep de overstap van Andrei Tchmil naar het profpeloton?
- Hoe ontwikkelde de wegcarrière van Andrei Tchmil zich tussen 1989 en 1992?
- Hoe ontwikkelde de rivaliteit tussen Andrei Tchmil en Johan Museeuw zich tijdens zijn wegcarriere?
- Welke grote wegoverwinningen behaalde Andrei Tchmil bij Lotto?
- Welke opvallende resultaten behaalde Andrei Tchmil in de jaren negentig en 2000 op de weg?
- Hoe verliep het voorjaar van Andrei Tchmil en welke resultaten haalde hij in de grote koersen?
- Welke nationaliteiten en sportlicenties had Andrei Tchmil tussen 1989 en 2000?
- Hoe bouwde Andrei Tchmil zijn latere loopbaan uit na zijn actieve wielercarrière?
Nationaliteiten en loopbaan
Andrei Tchmil werd geboren in Khabarovsk, in Rusland, toen nog deel van de USSR. Hij was professioneel wielrenner van 1989 tot 2002 en begon zijn loopbaan met de Sovjetnationaliteit. Na de Sovjetperiode had hij achtereenvolgens de Russische, Moldavische en Oekraïense nationaliteit. Later werd hij genaturaliseerd tot Belgisch staatsburger. In totaal kwam hij uit voor vijf verschillende landen. Daarna nam hij opnieuw de Moldavische nationaliteit aan.
Vanaf 2005 werkte Tchmil in verschillende functies binnen de Moldavische sport. Tussen 2008 en 2011 was hij ook president en manager van het Katusha-team.
Van Sovjetrenner tot prof bij Alfa Lum
Andrei Tchmil reed tijdens zijn carrière op de weg maar weinig koersen buiten de U.S.S.R. en nam niet deel aan grote internationale amateurwedstrijden zoals de Course de la Paix. In 1987 won hij wel de Grand Prix International La Farola in Cuba en een rit in de Vuelta a Colombia. Op 26-jarige leeftijd tekende hij zijn eerste profcontract bij het team Alfa Lum. Vanaf 1989 sloten hij en andere Sovjetrenners zich aan bij deze ploeg, die toen uitsluitend Sovjetrijders aantrok.
In 1989 verbleven Tchmil en zijn ploegmaats in een oud hotel bij Rimini, dat door hun sponsor werd voorzien. Dat jaar verdiende hij 450 roebel in de U.S.S.R. en 500 dollar in Italië. De Sovjetprofrenners stonden ook onder toezicht en woonden banketten van de Italiaanse communistische partij bij. Bij Alfa Lum kreeg Tchmil bovendien geregeld premies voor goede resultaten.
Doorbraak op de weg
In 1989 vervulde Andrei Tchmil vooral een rol als knecht, maar hij liet toch al enkele sterke uitslagen noteren met een zesde plaats in de Coppa Placci en een podiumplaats in de Ronde van Veneto. Een jaar later werd hij tweede in de Grand Prix Pino Cerami en ook tweede in de vijfde rit van de Ronde van Italië. Na het uiteenvallen van Alfa Lum aan het einde van 1990 tekende hij een contract voor een jaar bij SEFB-Saxon-Gan.
Het seizoen 1991 betekende zijn eerste echte doorbraak. In maart werd hij achtste in La Flèche Brabançonne en won hij de Grand Prix Pino Cerami, meteen zijn eerste professionele zege. Later dat jaar werd hij derde in de Coppa Bernocchi en zesde in het Kampioenschap van Zürich, dat meetelde voor de Wereldbeker. Op het einde van het seizoen volgde nog winst in Parijs-Bourges. In 1991 werd hij ook de laatste winnaar ooit van het U.S.S.R.-kampioenschap.
In 1992 verhuisde Tchmil naar GB-MG Maglificio, waar hij onder Patrick Lefevere reed. Hij behaalde daar geen overwinningen, maar bleef wel regelmatig goede resultaten neerzetten. Zo werd hij vierde in Parijs-Tours en derde in de Ronde van Ierland.
Rivaliteit met Museeuw
Bij GN-MG reed Tchmil samen met Johan Museeuw en in zijn tweede seizoen werd hij tweede in Tirreno-Adriatico. Daarna volgde een pijnlijke uitsluiting voor de selectie van Milaan-San Remo, waar Museeuw de enige kopman was. Dat incident legde de basis voor hun latere rivaliteit. Tchmil behaalde nadien nog sterke uitslagen met een derde plaats in de Brabantse Pijl en een zesde plaats op het wereldkampioenschap in Oslo. Op dat WK weigerde hij Museeuw te helpen, waarna de Vlaamse pers hem "Judas" noemde.
Successen bij Lotto op de weg
Aan het einde van het seizoen tekende Andrei Tchmil bij de Belgische Lotto-ploeg voor zijn wegcarriere. In die periode behaalde hij meerdere grote zeges voor het team. In 1994 won hij zowel de Grand Prix E3 als Parijs-Roubaix en de Grand Prix de Plouay. Later volgden ook overwinningen in Parijs-Tours in 1997 en Milaan-San Remo in 1999. In 2000 schreef hij de Ronde van Vlaanderen op zijn naam, en in 2001 won hij opnieuw de Grand Prix E3 voor Lotto.
Sterke jaren op de weg
Andrei Tchmil begon het seizoen 1995 met Étoile de Bessèges en werd daar tweede, achter Sergueï Outschakov. In zijn carrière op de weg stond hij ook al in 1993 op het podium van Tirreno-Adriatico. Daarna volgden meerdere ereplaatsen in grote klassiekers en rittenkoersen. Zo eindigde hij op het podium van de Ronde van Vlaanderen in 1994, 1995 en 1997, van Het Volk in 1995 en 1997, van Parijs-Roubaix in 1995, van Parijs-Tours in 1995 en 2000, van de Grote Prijs van Plouay in 1996, van de Grote Prijs E3 in 1999, van Gent-Wevelgem in 1997, van het Kampioenschap van Zürich in 1999 en van de Klassieker van San Sebastian in 2000.
Ook in de wereldbeker op de weg liet hij sterke uitslagen noteren. Hij werd derde in 1994, tweede in 1995 en 2000, zesde in 1997 en 1998, en won het algemeen klassement in 1999. Daarnaast stond hij in 1995, 1997, 1999 en 2000 in de top 10 van de UCI-ranglijst.
Sterke voorjaarsoverwinningen
Andrei Tchmil begon het seizoen met de Étoile de Bessèges en de Tour d'Andalousie, waar hij drie topvijfresultaten in ritten behaalde. Tijdens het Belgische openingsweekend werd hij achtste in Circuit Het Volk. Kort daarna won hij Kuurne-Brussel-Kuurne met een solozege, vóór Geert Van Bondt en Jaan Kirsipuu. In Parijs-Nice reed hij de koers uit in dezelfde tijd als de winnaar, al werd zijn eindklassering niet vermeld.
Hij bevestigde zijn vorm met een tweede plaats in de sprint van Milaan-San Remo, achter Erik Zabel, en met een tweede plaats in de Grand Prix E3. In de Driedaagse van De Panne werd hij vierde, op minder dan een minuut van winnaar Viatcheslav Ekimov. Hij startte ook als een van de favorieten in de Ronde van Vlaanderen. Daar viel hij twee keer aan in de finale: eerst op de Bosberg en later op negen kilometer van de finish. Die offensieve koers werd beloond met winst, voor Dario Pieri en Romāns Vainšteins. Met zijn overwinning in Parijs-Tours in 1997, waar hij een recordgemiddelde haalde, had hij eerder al de Ruban jaune veroverd; dat snelheidsrecord bleef standhouden tot Erik Zabel het in 2003 verbeterde.
Nationaliteit en sportlicenties
Tussen 1989 en 1991 reed Andrei Tchmil met een Sovjet-sportlicentie. In 1992 had hij een Russische sportlicentie, gevolgd door een Moldavische sportlicentie in 1993 en 1994. Voor het wereldkampioenschap van 1994 reed hij met een Oekraiense sportlicentie, en van 1995 tot 1997 bleef hij onder een Oekraiense sportlicentie actief. Tijdens de periode van 1989 tot 1997 had hij de Russische nationaliteit. In 1998 vroeg hij de Belgische nationaliteit aan en kreeg hij die ook datzelfde jaar toegekend. Twee jaar later, in 2000, won hij de Ronde van Vlaanderen.
Van teambegeleiding tot sportbestuur
In 2003 adviseerde Andrei Tchmil de wielerploeg Chocolat Jacques. Die samenwerking stopte later door de ongehoorzaamheid van de renners. Vanaf 2004 werkte hij samen met de Union Cycliste Internationale aan de oprichting van wielercentra in Oost-Europa.
Daarna kreeg hij ook een belangrijke rol in het sportbestuur van Moldavië. De Moldavische premier Vasile Tarlev benoemde hem officieel tot directeur van Agenția Sportului a Republicii Moldova. In die functie moest hij het bestuur organiseren en Moldavië voorbereiden op de Olympische Spelen van 2008. Na die Spelen verliet hij het directeurschap, waarbij Moldavië één bronzen medaille had behaald, gewonnen door bokser Veaceslav Gojan.
In 2008 richtte Tchmil het team Pro Tour Katusha op en werd hij voorzitter. Een jaar later, na het vertrek van Stefano Feltrin, werd hij algemeen manager van de Katusha-ploeg. In 2009 werd hij ook voorzitter van de Moldavische Wielerfederatie.
Daarnaast werkte hij mee aan de ontwikkeling van het eerste grote Russische profwielerteam, gebaseerd op Tinkoff Credit Systems. Later kondigde hij aan dat Hans-Michael Holczer hem zou opvolgen, zodat hij zich kon richten op zijn kandidatuur voor het voorzitterschap van de UCI. Uiteindelijk besliste hij om zich kandidaat te stellen voor het voorzitterschap van de UEC in plaats van de UCI. Bij die verkiezing werd hij verslagen door David Lappartient. Tchmil meldde ook dat hij een operatie had ondergaan voor een kankerachtige tumor, uitgevoerd door professor Baiocchi in Brescia.