Wim Mertens werd in 1953 geboren in Neerpelt, België. Hij studeerde Politieke Wetenschappen en Sociale Wetenschappen aan de Universiteit Leuven en studeerde af in 1975. Daarna volgde hij musicologie aan de Universiteit Gent en muzikale theorie en piano aan het Conservatorium van Gent en het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1978 werd hij producer bij de BRT. Hij produceerde concerten voor Radio 2 met werken van onder meer Filips Glas, Stive Reich, Terij Rili, Meredit Monk en Urban Sax, en presenteerde samen met Gust De Meyer het programma Funky Town. Met De Meyer nam hij ook het experimentele album For Amusement Only op.
Mertens verwierf bekendheid met de albums Struggle for Pleasure en Maximizing the Audience, dat hij componeerde voor het toneelstuk The Power of Theatrical Madness van Jan Febre, bekroond in Venetië in 1984. Zijn muzikale stijl ontwikkelde zich voortdurend, met minimalisme als basis en een melodische onderbouw. Hij schreef werken voor uiteenlopende bezettingen, van pianosolo’s tot kamerensembles en symfonieorkesten, en componeerde ook voor ongewone instrumentaties. Zijn oeuvre omvat meer dan 60 albums, meestal verspreid via Les Disques du Crépuscule. In 2007 sloot hij een contract met EMI Classics, dat zijn volledige oeuvre in 2018 opnieuw uitbracht.
- Welke opleiding volgde Wim Mertens?
- Hoe ontwikkelde Wim Mertens zich als producer en componist in de jaren tachtig en daarna?
- Hoe werd de muziek van Wim Mertens gebruikt in film, dans en reclame?
- Welke publicatie bracht Wim Mertens uit over Amerikaanse minimalistische muziek?
Opleiding en vorming
Wim Mertens, geboren in 1953 in Neerpelt, België, is zanger, componist, pianist, gitarist en musicoloog. Hij studeerde Politieke Wetenschappen en Sociale Wetenschappen aan de Universiteit van Leuven en behaalde daar in 1975 zijn diploma. Daarna volgde hij musicologie aan de Universiteit van Gent. Ook studeerde hij muziektheorie en piano aan het Conservatorium van Gent en het Koninklijk Conservatorium van Brussel.
Doorbraak als producer en componist
Wim Mertens werd in 1978 producer bij de BRT. In die periode produceerde hij bij Radio 2 concerten met werk van Philip Glass, Steve Reich, Terry Riley, Meredith Monk en Urban Sax. Samen met Gust De Meyer presenteerde hij het programma Funky Town en nam hij het experimentele album For Amusement Only op. Zijn reputatie groeide vooral na de albums Struggle for Pleasure en Maximizing the Audience. Dat laatste album componeerde hij voor het toneelstuk De kracht van de theatrale waanzin van Jan Fabre, dat in 1984 in Venetië, Italië, werd bekroond.
Zijn muzikale stijl bleef zich voortdurend ontwikkelen, maar bleef geworteld in het minimalisme met een melodische basis. Hij schreef werken voor uiteenlopende bezettingen, van pianosolo’s tot kamermuziekensembles en symfonieorkesten. Daarnaast componeerde hij ook voor bijzondere instrumentaties, zoals twaalf piccolo’s, tien bastrombones en dertien klarinetten. Zijn oeuvre omvat ook composities voor ensembles, pianosolo’s met zang, en cyclische minimalistische en experimentele werken. Mertens staat bekend om zijn bijzondere vocale timbre en om een door hemzelf gecreëerde taal voor zijn liederen.
Hij bracht meer dan zestig albums uit, die van 1980 tot 2004 hoofdzakelijk werden verspreid door Les Disques du Crépuscule. Voor dat label stelde hij ook een reeks werken samen met zowel klassieke muziek als hedendaagse jazz. In augustus 2007 tekende hij een contract met EMI Classics voor al zijn cataloguswerken. In januari 2018 bracht EMI Classics zijn volledige oeuvre opnieuw uit. EMI Music begon vanaf 24 september 2007 met nieuwe werken van hem, te beginnen met het album Receptacle, waarvoor hij een volledig vrouwelijk orkest gebruikte. In 1999 schreef hij via EMI Classics ook de soundtrack voor de film Molokai: Het verhaal van pater Damiaan van Paul Cox. Daarnaast schreef hij het boek American Minimal Music over Amerikaanse minimalistische muziek en de componisten LaMonte Young, Terry Riley, Steve Reich en Philip Glass.
Gebruik in film, dans en reclame
Onder de naam Na Cultura Popular componeerde Wim Mertens in 1999 de volledige soundtrack van de Braziliaanse documentaire *Nós que aqui estamos por vós esperamos*, geregisseerd door Marcelo Masagão. Ook schreef hij de soundtracks voor *1,99: um supermercado que vende palavras* (2003) en *Otávio e as Letras* (2007), eveneens van Masagão. Zijn muziek kreeg daarnaast een ruimere verspreiding buiten de cinema: *Close Cover* staat op het vijfde deel van de collectie *Café del Mar* met elektronische muziek, en *Struggle for Pleasure* werd gebruikt in het Belgische dansproject Minimalistix in 2000. Datzelfde nummer haalde de top 40 in het Verenigd Koninkrijk, België en Nederland, inspireerde de dansmuziektrack *Café Del Mar* van Energy 52 uit 1993 en eindigde in april 2011 op nummer één in de Top 20 Dance Tracks van de voorbije twintig jaar. *Struggle for Pleasure* wordt bovendien vaak gebruikt in reclamecampagnes van de Belgische telecomprovider Proximus. Ook *Iris* werd ingezet, namelijk in de campagne *Vi lämnar Sverige ifred* van de Zweedse strijdkrachten in de herfst en winter van 2017.
Amerikaanse minimalistische muziek
In 1980 verscheen het boek *American Music Minimal* in België. In de bibliografische gegevens wordt Wim Mertens als auteur vermeld. De vertaling werd verzorgd door J. Hautekiet, terwijl Michael Nyman het voorwoord schreef. Het boek werd uitgegeven in Londen door Kahn & Averill en in White Plains, New York, door Pro / Am Music Resources Inc. De vermelde ISBN-nummers zijn 1-871082-00-5 en 0-912483-15-6.