Arnaud De Lie werd geboren in Libramont, in de provincie Luxemburg, en groeide op op een boerderij in Lescheret, in Vaux-sur-Sûre. Hij begon te fietsen rond zijn zevende of achtste, eerst in het mountainbiken. In 2014 won hij in de Benjamin-categorie de Roc d’Ardenne en sloot hij zich aan bij CC Chevigny in Libramont, waar hij bleef tot bij de junioren. Vanaf zijn elfde reed hij ook op de weg. Zijn prestaties werden mede geïnspireerd door Philippe Gilbert en Maxime Monfort, met het oog op een profcarrière. In 2017 won hij meerdere provinciale koersen en werd hij vicekampioen van België bij de Débutants. In 2018 koos hij meer voor wegwielrennen en won hij onder meer vijf keer de Roc d’Azur in verschillende categorieën. In 2019 werd hij Belgisch juniorenkampioen op de weg en won hij de Vlaams-Brabantse Pijl. In 2020 boekte hij successen in La Philippe Gilbert Juniors en veroverde hij brons op het Europees juniorenkampioenschap. In 2021 maakte hij de overstap naar Lotto-Soudal U23.
- Waar is Arnaud De Lie geboren en voor welke ploeg rijdt hij?
- Hoe ontwikkelde Arnaud De Lie zich van mountainbiker tot wielrenner op de weg?
- Hoe verliep de opmars van Arnaud De Lie van belofte tot prof?
- Hoe verliep de doorbraak van Arnaud De Lie in de klassiekers en rittenkoersen?
- Hoe verliep de achtervolging van Arnaud De Lie in de wegwedstrijd van het Europees kampioenschap wielrennen 2023?
- Hoe verliep Arnaud De Lies einde van 2023 en zijn seizoensstart in 2024?
- Hoe werd de ziekte van Lyme bij Arnaud De Lie vastgesteld en behandeld?
- Hoe verliep de zomer van Arnaud De Lie met overwinningen en sterke prestaties?
- Hoe verliep Arnaud De Lies voorjaar en zomer van 2025, van de eerste wedstrijden tot zijn resultaten in de Tour de France en de Cyclassics Hamburg?
Geboorte en ploegverband
Arnaud De Lie is een Belgische wielrenner. Hij werd geboren in Libramont, in de provincie Luxemburg. In het wielrennen maakt hij deel uit van de ploeg Lotto.
Van mountainbike tot wegwielrenner
Arnaud De Lie begon op 7 of 8-jarige leeftijd met wielrennen, eerst op de mountainbike. In 2014 won hij in de categorie Benjamin de Roc d’Ardenne. Op 11-jarige leeftijd schakelde hij ook over naar het wegwielrennen. Zijn prestaties werden mee geïnspireerd door Philippe Gilbert en Maxime Monfort, die voor hem een voorbeeld waren om profrenner te worden. De Lie woonde met zijn ouders op een boerderij in Lescheret, in Vaux-sur-Sûre, en kreeg internationaal de bijnaam de Taureau de Lescheret, of Walloon Bull.
In 2014 sloot hij zich aan bij CC Chevigny in Libramont, waar hij bleef tot hij de juniorencategorie bereikte. In 2017 won hij verschillende provinciale koersen en viel hij op door zijn regelmaat. Dat jaar werd hij ook vicekampioen van België bij de Débutants. Tegen 2018 had hij in zijn leeftijdscategorie al vijf keer de Roc d’Azur gewonnen. In datzelfde jaar verschoof zijn focus meer naar het wegwielrennen dan naar de mountainbike, onder meer door zijn gewicht. Die keuze leverde hem in 2019 de Belgische titel bij de junioren op.
Doorbraak bij de beloften en profdebuut
In 2019 won Arnaud De Lie de Flèche van Brabantse Haspengouw. Een jaar later volgden meerdere successen bij de junioren: hij won een etappe, het algemeen klassement en het bergklassement in La Philippe Gilbert Juniors, en pakte ook brons op het Europees juniorenkampioenschap op de weg. In 2021 sloot hij aan bij Lotto-Soudal U23. Dat jaar behaalde hij opnieuw een reeks resultaten, met onder meer twee ritoverwinningen en de puntenkassement in de Ronde van de Elzas in juli. In de Ronde van de Toekomst reed hij drie keer in de top vijf in de sprints. Ook in de Ronde van de Zuid-Boheemse Tsjechië was hij sterk: hij won de tweede etappe, stond in drie andere ritten op het podium en schreef bovendien het algemeen klassement, het puntenklassement en het jongerenklassement op zijn naam. Verder werd hij negende in Parijs-Tours beloften en won hij een etappe in de Internationale Ronde van de Ardennen in oktober 2021. In 2022 werd De Lie op 19-jarige leeftijd prof bij World Tour-ploeg Lotto-Soudal. Dat seizoen begon met een sprintzege in de Trofeo Playa de Palma-Palma en een overwinning in de Grote Prijs Jean-Pierre Monseré tussen Hooglede en Roeselare. Daarna werd hij derde in de Nokere Koerse, finishte hij achtste in Brugge-De Panne, en won hij de Volta Limburg Classic in een sprint. Na een val in de eerste rit van de Vierdaagse van Duinkerke moest hij die wedstrijd verlaten wegens een hersenschudding. Later in het seizoen volgden nog sprintzeges in de Grote Prijs Marcel Kint, de Vlaamse Heistse Pijl, de Ronde van Limburg, de Coupe Sels en de Egmont Cycling Race. Ook won hij de derde etappe van de Ronde van Wallonië in Rochefort, de Belgische Wegwielercup 2022 en eindigde hij zesde in de UCI-wereldrangschikking van 2022.
Doorbraak in klassiekers en rittenkoersen
Arnaud De Lie bevestigde zijn status als opkomend talent met een reeks sterke prestaties in het voorjaar en later in het seizoen. In de Circuit Het Nieuwsblad, tijdens het openingsweekend van de Vlaamse klassiekers, werd hij tweede en behaalde hij er zijn eerste podium in de UCI World Tour. Dylan van Baarle won na een aanval op veertig kilometer van de streep, terwijl De Lie de spurt van het peloton won voor Christophe Laporte.
Ook in andere eendagskoersen liet hij zich opmerken. In Eschborn-Frankfurt, een Duitse klassieker die vaak door sprinters wordt gewonnen, weerstond een groep van tien vluchters de achtervolging van het peloton, waarna De Lie de sprint voor de derde plaats won. In de Grote Prijs van Morbihan zegevierde hij op de top van de Côte de Cadoudal en boekte hij er zijn eerste overwinning in een UCI ProSeries-eendagskoers. Kort nadien werd hij in Tro Bro Leon tweede, op enkele centimeters van Giacomo Nizzolo in een sprint met zeven renners.
Door deze resultaten nam De Lie ook de leiding in het individueel klassement van de Coupe de France. Zijn seizoen kende echter een zware onderbreking toen hij na een val in de massasprint van de eerste etappe van de Vierdaagse van Duinkerke moest opgeven. De medische onderzoeken toonden een klaplong, breuken van het linker sleutelbeen, een rib en het bovenste deel van het borstbeen. Hij hervatte de competitie vervolgens in de wegwedstrijd van het Belgisch kampioenschap op de weg.
Later won hij nog de vierde rit van de Ronde van Wallonië in Walcourt, voor Thibau Nys, en droeg hij daar de leiderstrui, die hij de volgende dag weer afstond. Vervolgens won hij ook de Polynormande in Sint-Martin-de-Landelles, voor Valentin Ferron. Na die periode verlengde hij zijn contract bij Lotto Dstny tot eind 2026, met als doel een grote klassieker te winnen. In de Renewi Tour behaalde hij vier top-5-noteringen in vijf ritten en sloot hij de ronde af als leider in het puntenklassement en het jongerenklassement.
Aan het einde van het seizoen volgde een nieuwe mijlpaal met winst in de Grote Prijs Cyclistisch van Québec, zijn eerste klassieker en eerste zege in de UCI World Tour. Hij was daarmee de eerste Belg die deze koers won sinds Philippe Gilbert twaalf jaar eerder. Hij klopte Corbin Strong en Michael Matthews in de sprint. In de Grote Prijs Cyclistisch van Montréal probeerde hij ongeveer veertig kilometer van de finish solo weg te rijden, maar hij werd vier kilometer later gegrepen en eindigde ver van de koplopers. Daarna werd hij geselecteerd voor de Belgische ploeg op het Europees kampioenschap wegwielrennen 2023 in Nederland.
Achtervolging in het EK wielrennen op de weg 2023
In de wegwedstrijd van het Europees kampioenschap wielrennen 2023 nam Arnaud De Lie, samen met Wout van Aert, deel aan de achtervolging op Christophe Laporte. De race werd op dat moment mee geleid door Biographie. Ondanks die gezamenlijke achtervolging slaagde Wout van Aert er niet in om Christophe Laporte nog te achterhalen.
Einde 2023 en begin 2024
Arnaud De Lie sloot 2023 af met een reeks sterke resultaten. In de wegrit van de Europese kampioenschappen wielrennen werd hij vierde, achter Olav Kooij. Eerder had hij de Circuit Franco-Belge gewonnen in Mont-de-l'Enclus, en ook de Famenne Ardenne Classic in Marche-en-Famenne, in de provincie Luxemburg. In die laatste wedstrijd brak hij vlak voor de finish zijn rechter pedaalplaatje, maar hij bleef doortrappen met één voet om zijn voorsprong te behouden. Het was zijn tiende overwinning van het seizoen. Later startte hij als favoriet in Binche-Chimay-Binche, met uitzicht op een derde zege, maar na een val op twee kilometer van de finish werd hij zesde. In Parijs-Bourges eindigde hij vervolgens tweede, geklopt door Arnaud Démare in de sprint. Ook in de Ronde van Guangxi in China reed hij drie keer in de top tien. Met tien zeges, waaronder één klassieke wedstrijd van de UCI World Tour, eindigde hij zijn tweede profseizoen als zevende in de UCI-wereldranglijst. Begin 2024 verliep minder vlot: in de Samyn kwam hij alleen ten val, liep hij meerdere schaafwonden op en gaf hij op. Daarna begon hij wel aan Parijs-Nice, maar hij stapte af voor een ongespecificeerde etappe om te herstellen en zich op latere koersen te richten. Hij liet ook Milaan-San Remo links liggen om in de Grote Prijs van Denain te starten, waar hij vierde werd. De dag nadien finishte hij vijfde in de Bredene Koksijde Classic. In de E3 Saxo Bank Classic en Gent-Wevelgem kon hij de voorste groep niet volgen en eindigde hij achter de leiders. Vervolgens besliste hij om zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix over te slaan om zich te concentreren op de tweede seizoenshelft.
Diagnose van de ziekte van Lyme
Na tegenvallende recente prestaties werd bij Arnaud De Lie, op basis van een nieuwe bloedtest, de ziekte van Lyme vastgesteld. Vervolgens kreeg hij een behandeling met antibiotica voor deze aandoening.
Overwinningen en kampioenschap
Arnaud De Lie zette zijn sterke vorm verder met winst in de Famenne Ardenne Classic, goed voor zijn twintigste profzege. Daarna werd hij derde in de Grote Prijs van Morbihan, achter Benoît Cosnefroy en Axel Zingle. In de Tro Bro Leon sprintte hij naar de overwinning tussen negen renners, ondanks twee lekke banden. Daarmee behaalde hij in twee Bretonse koersen twee podiumplaatsen, waaronder één zege. Ook in de Circuit de Wallonië in Charleroi was hij de beste, waarmee hij zijn derde overwinning in vier koersen binnen twaalf dagen boekte. Nadien finishte hij nog vierde in de Antwerp Port Epic, gewonnen door Alexander Kristoff, en derde in de Ronde van Limburg, achter Dylan Groenewegen.
In aanloop naar het volgende deel van het seizoen trainde De Lie in Sierra Nevada. In juni nam hij deel aan de Ronde van Zwitserland, waar hij in Regensdorf een kettingprobleem kreeg tijdens een sprint die gewonnen werd door Bryan Coquard; zelf eindigde hij daar als derde. Kort daarna volgde een hoogtepunt met de Belgische kampioenschappen in Zottegem, waar hij de sprint won. Daardoor werd hij de jongste Belgische kampioen sinds Roger De Vlaeminck in 1969 en de eerste Waalse kampioen sinds Philippe Gilbert in 2016.
Later maakte De Lie voor het eerst zijn opwachting in de Ronde van Frankrijk. Daar werd hij derde in de rit naar Turijn, achter Biniam Girmay en Fernando Gaviria, en derde in de rit naar Colombey-les-Deux-Églises, achter Biniam Girmay en Jasper Philipsen. In totaal behaalde hij drie top vijf-noteringen in de ritzeges 6, 15 en 20. Na de Tour hervatte hij de competitie in de Ronde van Denemarken. In Vejle werd hij tweede in de vierde etappe, waarna hij de leiderstrui tot het einde droeg en zijn eerste rittenkoers uit zijn carrière won.
Van de Renewi Tour tot de herfstklassiekers
Arnaud De Lie begon de periode als uitgesproken favoriet voor de eindzege in de Renewi Tour, maar kreeg al snel te maken met technische problemen in de tijdrit in Tessenderlo, waardoor zijn kansen in het algemeen klassement verdwenen. Toch sloot hij de ronde nog positief af met een zege in de laatste heuvelrit in Geraardsbergen, samen met Tim Wellens. Later liet hij opnieuw zijn sprintkwaliteiten zien in de Canadese en Belgische wedstrijden. In de Grote Prijs van Québec volgde hij op de slotklim de aanval van Tadej Pogačar en eindigde daarna in de sprint. In de Grote Prijs van Montréal moest hij opgeven wegens een hitteberoerte. In de Grote Prijs van Wallonië kende hij het lastig op de slotklim naar de citadel van Namen, maar enkele dagen later won hij Binche-Chimay-Binche door in de sprint Jasper Philipsen te passeren en Biniam Girmay achter zich te houden.
Eerder in 2025 had De Lie al de derde wedstrijddag van de Étoile de Bessèges-Tour du Gard in Bessèges gewonnen. In de Clásica de Almería werd hij op 18 februari negende. In de Ronde van de Algarve reed hij twee keer naar een negende en tiende plaats in een rit, maar hij verscheen niet meer aan de start van de slotrit wegens allergieën. In de Omloop Het Nieuwsblad kreeg hij af te rekenen met meerdere mechanische problemen, waardoor hij niet meer kon terugkeren naar de leidersplaats. Daarna gaf hij op in Gent-Wevelgem en besliste hij samen met de ploegleiding om de volgende Flandriense koersen niet te rijden wegens een gebrek aan vorm. Bij zijn rentree in de Ronde van Keulen stapte hij binnen het eerste uur uit de koers.
Op 14 april 2025 verscheen hij opnieuw in de Brussels Cycling Classic en werd daar in de sprint derde, achter Tim Merlier en Alexis Renard. In de Antwerp Port Epic kwam hij ten val en werd hij afgevoerd met een ambulance; de letsels aan zijn rechterelleboog bleken niet ernstig. In de Ronde van Zwitserland boekte hij geen noemenswaardige resultaten. Daarna nam hij deel aan de Ronde van Frankrijk, waar hij op de achtste rit in Châteauroux derde werd, achter Tim Merlier en Jonathan Milan. In totaal verzamelde hij vijf top-10-noteringen, waaronder een zevende plaats in de sprint op de Champs-Élysées. Op 18 augustus 2025 eindigde hij tweede in de Cyclassics Hamburg.