Pierre Rapsat

Pierre Rapsat tijdens zijn optreden op Eurovisiesongfestival 1976
Pierre Rapsat tijdens zijn optreden op Eurovisiesongfestival 1976

Pierre Rapsat, geboren als Pierre Raepsaet op 28 mei 1948 en overleden op 20 april 2002, was een Belgische singer-songwriter. Hij behaalde een succesvolle carrière in België en kende ook periodes van populariteit in Franstalige landen. Hij is vooral bekend door zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival van 1976.

Hij werd geboren in de Brusselse gemeente Elsene als zoon van een Vlaamse vader en een moeder van Asturische afkomst. Zijn vader bracht twee jaar door in het concentratiekamp Dachau, terwijl zijn moeder haar land ontvluchtte tijdens de burgeroorlog. Toen hij tien jaar was, verhuisde het gezin naar Verviers, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Al op dertienjarige leeftijd begon hij liedjes te schrijven en kreeg hij zijn eerste gitaar. Hij liet zich inspireren door Britse popmuziek, waaronder The Beatles en The Rolling Stones, en door de Franse chanson van onder meer Léo Ferré en Georges Brassens. Op zijn achttiende koos hij definitief voor een muziekcarrière, met de nadruk op liedschrijven en compositie. In zijn beginjaren trad hij op met diverse dansorkesten en muzikale groepen. In 1970 richtte hij zijn eerste groep, Laurélie, op, waarmee één album verscheen. Na het uiteenvallen van die groep sloot hij zich aan bij de Brusselse formatie Jenghiz Khan en nam hij met die groep het album Welt Cult op.

Loopbaan en bekendheid

Pierre Rapsat, geboren als Pierre Raepsaet op 28 mei 1948, was een Belgische zanger-songwriter. Hij kende een succesvolle carrière in België en had ook perioden van populariteit in Franstalige landen. Hij is vooral bekend door zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival van 1976. Hij overleed op 20 april 2002.

Jeugd en begin van de carrière

Pierre Rapsat werd geboren in de Brusselse gemeente Elsene, als zoon van een Vlaamse vader en een moeder van Asturische afkomst. Zijn vader verbleef twee jaar in het concentratiekamp Dachau, terwijl zijn moeder haar land ontvluchtte tijdens de burgeroorlog. Toen Pierre Rapsat tien jaar was, verhuisde het gezin naar Verviers, een stad die zijn thuis zou blijven voor de rest van zijn leven.

Al op dertienjarige leeftijd begon hij liedjes te schrijven en kreeg hij zijn eerste gitaar. Hij werd beïnvloed door Britse popmuziek, met onder meer The Beatles en The Rolling Stones, maar ook door de Franse chanson, met werk van Léo Ferré en Georges Brassens. Op achttienjarige leeftijd koos hij definitief voor een loopbaan in de muziek, met de nadruk op het schrijven en componeren van liedjes.

In zijn eerste jaren trad hij op met verschillende dansorkesten en muziekgroepen. In 1970 richtte hij zijn eerste groep op, Laurélie, die één album uitbracht voor de band uit elkaar ging. Daarna sloot hij zich aan bij de Brusselse groep Jenghiz Khan, waarmee hij het album Welt Cult opnam. Kort na die opname hield ook die groep op te bestaan. In 1973 koos Rapsat voor een solocarrière. Zijn stijl bewoog zich daarbij tussen rock en chanson, maar in die fase boekte hij nog weinig succes.

Eurovisiesongfestival van 1976

Op 3 april 1976 vond in Den Haag het Eurovisiesongfestival plaats. In die editie waren er 18 inzendingen. Pierre Rapsat vertegenwoordigde België met het lied «Judy et Cie». Het Belgische nummer eindigde op de achtste plaats.

Doorbraak en heropleving

Pierre Rapsat kende zijn eerste grote succes met het album "Lâchez les fauves", dat in 1982 in Wallonië 30.000 exemplaren verkocht. Daarna verschenen "Ligne claire" in 1984 en "J'aime ça" in 1986, die goed verkochten en zijn eerste succes op de Franse markt betekenden. In de jaren 1990 bleef hij in België albums uitbrengen die op kritische waardering konden rekenen, al nam zijn succes in Frankrijk in die periode af. Met "Dazibao" uit 2001 brak hij opnieuw door buiten de Belgische markt. Dat album kreeg ruime bijval in andere Franstalige landen, betekende een belangrijke comeback in Frankrijk en was ook zeer populair in Zwitserland en Luxemburg.

Ziekte en overlijden

In 2001 werd bij Pieter Rapsat kanker vastgesteld. Hij onderging datzelfde jaar een chemotherapie en beperkte zijn live-optredens. Zijn laatste liveverschijning vond plaats op 1 maart 2002 tijdens een concert in Aat. Op 20 april 2002 overleed hij thuis in Verviers, op 53-jarige leeftijd.

Eerbetoon en nagedachtenis

In 2002 werd de Prijs Québec/Wallonië-Brussel omgedoopt tot de Rapsat-Lelièvre-prijs, als eerbetoon aan Pierre Rapsat en de Québécois zanger en dichter Sylvain Lelièvre, twee artiesten die binnen enkele dagen van elkaar stierven. Pierre Rapsat was al in 1984 de eerste laureaat van die prijs. In 2005 zond de Franstalige Belgische openbare omroep RTBF het programma Le plus grand Belge uit, waarin Rapsat op de 51e plaats eindigde. Tijdens de editie van Les Francofolies de Spa in 2012 werden artiesten uitgenodigd om een lied van Rapsat te brengen. In 2022, twintig jaar na zijn dood, volgden opnieuw postume eerbewijzen: in Spa kreeg hij de Riddermedaille van de Orde van La Pléiade en de titel van Commandeur in de Waalse Orde van Verdienste. Ook de gemeentelijke school van Stembert, in Verviers, kreeg zijn naam.

Discografie

In de discografie van Pierre Rapsat worden onder meer de albums "Introduction (No dreams allowed)" en "Introduction (Voyage)" vermeld. Op "Introduction (No dreams allowed)" staan nummers zoals "Natural Daisy" en "Music man". Het album "Introduction (Voyage)" bevat liedjes zoals "Jonquille" en "La clé".

Discografie

In de discografie van Pierre Rapsat komen onder meer de albums Week Day Lament, Faut pas grand-chose pour être heureux, Judy et cie, L'oiseau de malheur, Gémeaux, 1980, Donner tout son cœur, Un coup de rouge, un coup de blues, Seul dans la métropole en Passagers de la nuit voor. Op Week Day Lament staan onder andere The Man who Laughed at Death en Speedway. Faut pas grand-chose pour être heureux bevat Un jour, les couleurs en Musicolor. Op Judy et cie staan onder meer Sammy the Bee en Harold et Maude. L'oiseau de malheur bevat Les artistes d'eau douce en Les chauves-souris du métro. Op Gémeaux staan Poupée mécanique en Avanti la musica ! (Les notes). Het album 1980 bevat Quarante degrés en Transplanet express. Donner tout son cœur omvat Où vas-tu tous les soirs ? en Time is not Money. Op Un coup de rouge, un coup de blues staan Mais où est passé le Président Rosko ?! en La revanche. Seul dans la métropole bevat Bizarre hostile en Paul cow-boy. Passagers de la nuit bevat Lâchez les fauves en Année lumière.

Discografie

Tot zijn discografie behoren onder meer "Illusions", "C'était un ange noir", "Animal", "Mutant" en "Immortel".

Discografie

De discografie van Pierre Rapsat omvat een ruime reeks nummers en uitgaven, waaronder «Elle m'appelle», «Décalage horaire», «Comme un vieux slow», «Joan joue aux dominos», «Silence d'or», «Nouveau monde», «Où es-tu Julian», «Douce Guérilla», «Une sensation», «Les jours melancos», «Écris ton nom», «Galerie des pas perdus», «Histoire d'eau», «Parce qu'un jour», «Soleil noir», «Que tout recommence», «C'est un secret», «Locomotive, la téquila coulera pour toi», «Happy end», «Sans retour», «Dans les lignes de la main», «Belladone», «Ton cœur bat» en «J'ouvre les yeux». Ook komen onder meer «Lorelei 1990», «Cœur d'ange, t'as rendez-vous avec le diable», «Ushuaïa, droit vers le soleil», «Singapore Sling», «Où tu veux, quand tu veux», «Quelque chose a changé», «Le cri de la ville», «La légende d'Hiva Oa», «L'éclat de Véga», «L'enfant du 92e (nouvelle version)» en «Cover girl, quel est ton nom» voor.

Verder bevat de lijst titels als «Gémeaux», «Les artistes d'eau douce (nouvelle version)», «Passagers de la nuit», «Noï», «New-York (nouvelle version)», «Judy et Cie», «Animal», «C'est toujours un mystère», «Illusions», «J'ai besoin de nous (inédit)», «Comme un brasero», «Je joue encore», «Feu sacré», «Goodbye Mr Fender», «L'évanescente Vanessa», «Julian est revenu», «Jeux dangereux», «Aurore», «Salut visage pâle», «L'effet boomerang», «Parking man», «À l'aube d'un millénaire», «Blue note dans l'univers», «En baskets et la boule à Z», «Comment cesse-t-on d'aimer ?», «Marie-Joana», «À l'envers c'est l'endroit (que je préfère)», «Elle se cache les seins», «L'accordéon cajun», «Le jour se lève», «Mpeg2 le nouveau pouvoir», «Outsider» en «La dernière chanson». Tot de genoemde titels behoren ook «Les machines», «New York», «Un dimanche en automne», «J'attends le soleil», «Mensonge», «Pile ou face», «Viva Maria», «Si les femmes», «Nouvelle Oasis», «Fragile», «Une belle journée ….», «Le brochet», «Lucifer», «Me glisser dans tes rêves», «Jamais été alone» en «Les rêves sont en nous».

Discografie

De discografie van Pierre Rapsat omvat onder meer "Adeu", "Ensemble (intro)", "Ensemble", "Jardin secret" en "Sitcom".

Discografie

Tot de discografie van Pierre Rapsat behoren onder meer On existe encore, Un cœur qui se bat, Chacun pour soi, Rien qu'une chanson, Tout le monde veut y croire en Dazibao.

Verzamelalbums en live-opnames

De discografie van Pierre Rapsat bevat verschillende verzamelingen met een brede selectie aan nummers. Op de ene uitgave staan onder meer „C'est toujours un mystère”, „Où es-tu Julian?”, „Adeu”, „Un cœur qui se bat”, „Illusions”, „Chacun pour soi”, „Passagers de la nuit”, „Jardin secret”, „Joan joue aux dominos”, „On existe encore”, „Blue note dans l'univers” en „Si les femmes”. Op een andere verzameling komen ook „Dazibao”, „Aurore”, „Pile ou face”, „J'attends le soleil”, „Elle m'appelle”, „Animal”, „Soleil noir”, „L'enfant du 92e”, „Ensemble” en „Les rêves sont en nous” voor, met „Rien qu'une chanson” als duet met Lio. Daarnaast zijn er uitgaven met inédites zoals „Les saisons”, „Nos esprits se mélangent” en „Qu'il est difficile de se dire je t'aime”, naast live-opnamen en andere nummers. Een andere disc bevat ook „Cover girl”, „Seul dans la métropole”, „La dernière chanson”, „Année-lumière”, „Les machines”, „Donner tout son cœur”, „Silence d'or”, „Me glisser dans tes rêves”, „J'ouvre les yeux”, „Sujet tabou”, „Belladone”, „Visage” en „J'ai perdu l'Amérique”.

Scroll naar boven