Helena Noguerra is het pseudoniem van Hélène Barbara Ribeiro Furtado Velho Nogueira, geboren in Brussel. Zij is een Belgische zangeres, actrice en romanschrijfster, en werkte daarnaast als televisiehost en radiohost. Ze werkte onder meer voor M6, France Télévisions en Europe 1.
Helena Noguerra is de halfzus van zangeres Lio. Ze werd in Brussel geboren uit twee ouders die uit Portugal emigreerden. Haar vader was musicoloog en haar moeder, Lena, was bibliothecaresse. Haar moeder, Helena Ribeiro Furtado, was eerder in Portugal getrouwd en had twee kinderen, waaronder de latere zangeres Lio.
In haar privéleven was Helena Noguerra acht jaar gehuwd met Philippe Katerine. Daarna deelde ze vier jaar lang het leven van de Belgische filmmaker Fabrice Du Welz, tot 2019. Ze heeft een zoon, Tanel Derard, geboren in 1991, die muzikant en model is.
- Welke rollen en werkterreinen heeft Helena Noguerra gehad?
- Met wie had Helena Noguerra een relatie en hoe ziet haar familie eruit?
- Hoe ontwikkelde Helena Noguerra haar loopbaan in modelwerk, muziek en televisie?
- Hoe ontwikkelde Helena Noguerra haar carrière tussen literatuur, film, muziek en theater?
Carrière in media en kunst
Helena Noguerra is de artiestennaam van Hélène Barbara Ribeiro Furtado Velho Nogueira. Zij werd geboren in Brussel en is Belgisch zangeres, actrice en romanschrijfster. Daarnaast werkte zij ook als televisiehost en radiohost. In de media was zij actief bij M6, France Télévisions en Europe 1. Helena Noguerra is bovendien de halfzus van zangeres Lio.
Familie en relaties
Helena Noguerra werd geboren in Brussel, uit twee ouders die uit Portugal waren geëmigreerd. Haar vader is musicoloog en haar moeder, Lena, is bibliothecaresse. Haar moeder, Helena Ribeiro Furtado, was ongeveer tien jaar eerder in Portugal getrouwd en had twee kinderen, onder wie de toekomstige zangeres Lio.
In haar privéleven leefde Helena Noguerra acht jaar samen met Philippe Katerine. Daarna deelde ze vier jaar lang haar leven met de Belgische filmmaker Fabrice Du Welz, tot 2019. Sinds de herfst van 2021 woont ze samen met oud-rugbyspeler Fabien Galthie, die ook bondscoach is van het Franse nationale rugbyteam.
Helena Noguerra heeft een zoon, Tanel Derard, geboren in 1991. Tanel Derard is muzikant en model. Hij kreeg in 2021 zelf een zoon, Tahoma, samen met zangeres en actrice Shy'm.
Van model tot muziek en televisie
Helena Noguerra begon in de jaren 1980 aan een professionele loopbaan als model. In 1986 verscheen ze als danseres en backingvocaliste in de Indochine-clip Tes yeux noirs. Twee jaar later nam ze haar eerste 45-toerenplaat op, Lunettes noires, onder het pseudoniem LNA Noguerra. In 1992 volgde Rivière des anges, een opname met Daniel Chenevez.
Naast haar muzikale werk was Helena Noguerra ook op televisie actief. Op M6 presenteerde ze verschillende programma's, waaronder clips le matin, Mister Bizz, Une journée avec en Plus vite que la musique. Voor Une journée avec componeerde ze ook de generiek samen met Bertrand Burgalat.
In de muziek werkte ze met verschillende artiesten en projecten samen. Zo deed ze mee aan het Ollano-project met Marc Collin en Xavier Jameaux. In 1998 bracht ze haar eerste soloalbum uit, Projet : bikini, geschreven met Doriand. De productie van dat album gaf ze in handen van Marc Collin, en ze werkte er ook samen met de Japanse groep Pizzicato Five aan. Later schreef ze samen met Philippe Katerine de albums Azul en Née dans la nature. Azul verscheen op het label Tricatel van Bertrand Burgalat.
Van romans tot films en albums
In 2003 publiceerde Helena Noguerra bij Éditions Denoël haar eerste roman, L'ennemi est à l'intérieur. Een jaar later volgde de tweede roman, Et je me suis mise à table, opnieuw bij Éditions Denoël. In dezelfde periode zette zij ook verdere stappen in de filmwereld. Haar filmdebuut maakte ze in de komedie Ah ! si j'étais riche uit 2003, waarin zij een call-girl speelde.
Daarna bleef ze geregeld in films verschijnen. Ze acteerde in de onafhankelijke films Sans Elle en Les filles, personne s'en méfie. In 2004 werd zij geregisseerd door Philippe Katerine in Peau de cochon. In 2005 volgde de thriller La Boîte noire onder regie van Richard Berry. Een jaar later werkte zij met Anna de Palma voor Thelma demain en verscheen zij in Christophe Honoré's drama Dans Paris. Ook in 2006 was zij actief in het theater: samen met Barbara d'Alessandri en Dominique Farrugia schreef en speelde zij in het stuk Et après.
Naast literatuur, film en theater bleef muziek een belangrijk onderdeel van haar werk. In 2006 bracht zij samen met Federico Pellegrini het album Bang uit, onder de pseudoniemen Dillinger Girl en Baby Face Nelson. In 2007 co-produceerde zij met Sébastien Martel het album Fraise-Vanille, waarop duetten te horen waren met Vincent Delerm, Marie-France, Franck Monnet en Serge Rezvani. Daarnaast droeg zij ook bij aan albums van CharlÉlie Couture, Dimitri From Paris, Vincent Delerm, Rodrigo Leão, Jacno en Alex Gopher.
In 2010 was zij te zien in de romantische komedie L'Arnacœur, waarin zij de beste vriendin van de heldin speelde. Datzelfde jaar had zij een ondersteunende rol in de lowbudgetfilm Mumu en nam zij deel aan de televisieseries Profilage, Fais pas ci, fais pas ça en Mafiosa, le clan. Ook toerde zij in 2010 met de groep Nouvelle Vague en co-regisseerde zij samen met journaliste Constance de Medina de documentaire Strip burlesque ou la philosophie du corset.
De jaren daarna bleef zij actief in film, televisie en muziek. In 2011 verscheen zij in L'Élève Ducobu, in 2012 in Les Vacances de Ducobu en in On ne choisit pas sa famille, de eerste film van acteur Christian Clavier. Zij leidde ook de cast van La Clinique de l'amour, samengesteld door Artus de Penguern. Daarnaast was zij ceremoniemeesteres van de Magritte du cinéma in 2011 en 2012.
In 2013 speelde zij in Turf, Hôtel Normandy, La Marque des anges en La Vie domestique, en bracht zij haar zesde album Année zéro uit. In 2014 was zij te zien in Fiston, nam zij deel aan Alleluia en speelde zij in het stuk Une femme van Philippe Minyana, geregisseerd door Marcial Di Fonzo Bo. Verder publiceerde zij de roman Ciao Amore, speelde zij in het stuk Véra naast Karin Viard en acteerde zij in een televisiebewerking van Ce que vivent les roses van Mary Higgins Clark. Later reformeerde zij de yé-yé-groep Les Parisiennes, trad zij met die groep op voor een albumuitgave en een Franse tour die begon in de Folies Bergère, en sloot zij zich in 2020 aan bij Les Enfoirés.