Annie Cordy werd geboren als Léonie Cooreman in Laeken, België, op 16 juni 1928, als dochter van Jan Cornelius Cooreman, een timmerman, en Maria de Leeuw. Ze had een oudere broer, Luis, en een zus, Juana. Tijdens haar verdere studies leerde ze piano en solfège en nam ze deel aan liefdadigheidsgalas. Ze bracht populaire hits tijdens dansoptredens en kwam op 1 mei 1950 in Parijs aan, waar ze werd aangeworven als revueleidster.
Cordy bouwde een veelzijdige carrière uit als Belgische zangeres, schrijfster en actrice. Ze nam meer dan zevenhonderd liedjes op in een vrolijke en feestelijke stijl. Daarnaast trad ze op in ongeveer twintig muziekcomedies en operettes, speelde ze in circa veertig films, verscheen ze in ongeveer dertig televisieseries en was ze te zien in een tiental theaterstukken. Ze gaf bijna tienduizend galas. In 2005 werd ze verheven tot barones en koos ze als motto: “La pasión hace la fuerza”. Ze overleed op 4 september 2020 in Vallauris, Frankrijk.
- Hoe zag de artistieke loopbaan en erkenning van Annie Cordy eruit?
- Hoe verliepen de vroege jaren en het persoonlijke leven van Annie Cordy?
- Hoe groeide Annie Cordy uit van revueartieste tot een bekende naam op scène, in de film en daarbuiten?
- Hoe ontwikkelde Annie Cordy haar podiumcarriere en welke successen behaalde ze in de jaren 60 en 70?
- Hoe ontwikkelde Annie Cordy zich van cabaretartieste tot actrice in film en televisie?
- Hoe bleef Annie Cordy op televisie, in muziek en in reclame aanwezig tijdens haar carrière?
- Wat deed Annie Cordy in haar laatste jaren op vlak van optredens, opnames en eerbetonen?
- Welke waren de laatste publieke momenten van Annie Cordy en hoe werd ze nadien geëerd?
- Hoe werd Annie Cordy in België geëerd en wat stelt haar wapenschild voor?
Loopbaan en erkenning
Annie Cordy werd geboren als Leonie Cooreman in Laken, België, op 16 juni 1928. Zij was een Belgische zangeres, schrijfster en actrice. Tijdens haar loopbaan nam zij meer dan zevenhonderd liedjes op, meestal in een vrolijke en feestelijke stijl. Daarnaast trad zij op in ongeveer twintig musicalcomedy's en operettes, speelde zij mee in ongeveer veertig films en verscheen zij in ongeveer dertig televisieseries. Ook stond zij in ongeveer tien theaterstukken op de planken en gaf zij bijna tienduizend gala's. In 2005 werd zij in de adelstand verheven met de persoonlijke titel van barones. Als motto koos zij: 'La pasión hace la fuerza'.
Van Brussel naar Parijs
Annie Cordy werd geboren in Laken, in Brussel. Haar vader was Jan Cornelius Cooreman, een timmerman, en haar moeder was Maria de Leeuw. Ze had een oudere broer, Luis, en een zus, Juana. Terwijl ze haar studies voortzette, leerde ze piano en solfeggio. In die periode nam ze ook deel aan liefdadigheidsgalas en zong ze populaire hits tijdens dansoptredens.
Op 1 mei 1950 kwam ze in Parijs aan, waar ze werd gecontracteerd als revueleidster. Een jaar later, in 1951, ontmoette ze François-Henri Bruneau, ook Bruno genoemd. Op 3 februari 1958 trouwden ze in het stadhuis van Bièvres. Sinds april 1960 woonde het paar in hun landhuis in Bièvres, dat de naam El jardin de rosas droeg. Samen kregen ze geen kinderen. Annie Cordy vroeg ook nooit de Franse nationaliteit aan.
Doorbraak op scène en in de film
Annie Cordy trad op in verschillende revues in Lido en ABC, en begeleidde ook de karavaan van de Tour de France. In 1952 tekende zij een contract bij Pathé-Marconi, waarna haar carrière verder in de kijker kwam te staan. Dat jaar won zij in Deauville de Maurice-Chevalier-prijs. Kort daarna werd zij gecontracteerd voor La Route fleurie, samen met Georges Guétary en Bourvil.
In haar vroege opnamerepertoire zaten onder meer Los tres bandidos del Napoli en Caramelos de caramelo. In 1953 verscheen zij in de film Si Versailles m'ait conté… van Sacha Guitry, gevolgd in 1954 door Poisson d'Avril met Bourvil en Louis de Funès. Een jaar later speelde zij in Hola sonrisa met Henri Salvador. Ook op het podium bleef zij actief: in 1955 trad zij op in Olympia en Bobino, en ontving zij voor het lied Oh Bessie de Grand Prix de l'Académie Charles-Cros.
Op 18 april 1956 zong Annie Cordy tijdens de verloving van Grace Kelly en prins Rainier III van Monaco. Zij speelde ook in El Cantante de México met Luis Mariano en Bourvil. Daarnaast trad zij op in de Plazza in New York en de Copacabana in Rio de Janeiro, en gaf zij voorstellingen in Cuba, Mexico en Puerto Rico. Er werd haar zelfs een contract aangeboden voor een grote musical in de Verenigde Staten, maar haar manager en echtgenoot liet een veelbelovende internationale carrière varen.
Theater, tournees en grote successen
In 1957 begon Annie Cordy aan een nieuwe operette, Cabeza de Linotte, en datzelfde jaar nam ze ook liedjes op zoals Cigarrillos, Whisky y P'tites pépées. In de jaren die volgden bleef ze actief op het podium en in de studio. Ze werkte tussen 1961 en 1964 samen met Luis Mariano in Visa por el Amor, en in 1964 keerde ze terug op het podium van Bobino. In februari 1965 presenteerde ze Annie Cordy en dos actos y 32 cuadros, waarna ze in 1965 ook samenwerkte met Bourvil in Ouah! Ouah! en Le p'tit coup de chance opnam.
In 1966 maakte ze een internationale tournee van Berlijn tot Madrid en Moskou, en het jaar daarop keerde ze terug naar Moskou voor negentien concerten. In 1967 creëerde ze samen met Darry Cowl Pic y Pioche, en met Pierre Doris ontstond Indio es mejor que dos lo tendrás. Haar opnames bleven elkaar opvolgen: onder meer Hola el sol brilla number 1, Nick nack paddy whack, Ensalada de frutas, Moonlight in Maubeuge, Seis rosas, T 'como vu Monte Carlo, Hello, Dolly ! en later Frida oum papa, La Bébête, Será mejor mañana, Nini la chance, Le Kazou, Señorita Raspa, Tata Yoyo, Cho Ka Ka O en Children of the Earth.
In 1972 maakte ze de Franse versie van Hello, Dolly! en won ze de prijs voor beste Europese showwoman. Daarna volgden grote successen met Nini la Chance in 1976 en Send Music ! in 1982. In 1974 verkocht ze met La Bonne du curé meer dan een miljoen platen. Ze trad ook veel op in gala's: ongeveer 5000 in totaal, terwijl ze meer dan 700 liedjes opnam en bijna 2000 songs zong, inclusief televisiehuldes en opnames. Critici beschreven haar als een speelse zangeres, beïnvloed door populaire artiesten zoals Bourvil, Boby Lapointe en Carlos, maar zij was zelf geen schrijfster of componiste van de liedjes die ze bracht. Haar repertoire bleef meestal luchtig, feestelijk en zonder ernstige thema's of controverses.
Van cabaret tot film en televisie
Annie Cordy zette haar artistieke carrière in vanuit het cabaret, waarna ze zich verder ontplooide als zangeres, theateractrice en filmactrice. In 1969 liet ze haar dramatisch talent zien in Le Passager de la pluie van René Clément, en dat talent bevestigde ze opnieuw in Le Chat uit 1971, naast Jean Gabin en Simone Signoret. In 1976 kreeg ze de prijs voor beste actrice voor Rue Haute. Daarna bleef ze ook in de cinema opvallende rollen spelen, onder meer in Un verano tras otro in 1989 en in populaire films zoals Estos señores de la familia, Corre, corre las afueras, La Venganza de una rubia, Señora Édouard, Disco en El crimen es nuestro asunto. Ze sprak ook stemmen in voor de animatiefilms Pocahontas en Hermano de los osos. In totaal overschreden negentien van haar films de kaap van één miljoen bezoekers in Frankrijk. Naast film werkte ze uitgebreid voor televisie: in de jaren 1980 speelde ze hoofdrollen in verschillende films en werd ze in 1981 de eerste terugkerende heldin in een televisieserie, als Mrs. S.O.S. In 1990 was ze een van de hoofdpersonages in de TF1-zomersaga Orages d'été, avis de tempête, en in de jaren 1990 speelde ze naast Charles Aznavour in Baldipata en Baldi y Tini op France 2. Later volgden onder meer Sin ceremonias, Passage du Bac, Fabien Cosma, Le Tutor, Escenas de paramentos prime-time, een aflevering van Ha' no de edad en de serie Jefas.
Televisie, muziek en reclame
Annie Cordy bleef doorheen haar carrière opvallend aanwezig op televisie en in de media. In de jaren 1970 en 1980 was ze een veelgeziene gast in programma's van onder meer Carpentier, Danièle Gilbert en Michel Drucker. Ze trad ook geregeld op in duetten met artiesten als Sacha Distel, Dalida, Sheila, Jacques Dutronc, Mireille Mathieu, Claude François, Julio Iglesias, Enrico Macias en nog andere namen. Daarnaast werd ze meermaals uitgenodigd voor de Gala de l'Union de la artistes, onder meer in 1953, 1959, 1970 en 1981.
Naast gastoptredens nam ze ook zelf programma's op zich. Zo zong ze tijdens de verkiezingsnachten van 1969 en 1974. In februari en maart 1971 presenteerde en animeerde ze als artieste de variétéshow Annie en la 2 op ORTF 2. In 1977 en 1978 presenteerde ze Canciones a la carta voor Radio Télévision Belge de la Communauté Française. Tijdens de zomer van 1985 presenteerde ze enkele afleveringen van het spel Anagram op TF1. Later bleef ze geregeld op televisie verschijnen, onder meer in La Methode Cauet, Tous ensemble, Les Enfants de la TV, C'est au programme, Les Annees Bonheur, Le Plus Grand Cabaret du monde, Vivement Dimanche, Les Grands du rire, Chabada, Las canciones primero, Preguntas para un campeon, C to you, Morning Live en Touche pas a mon poste.
Ook in de jaren daarna bleef ze zichtbaar in speciale programma's en hulde-uitzendingen. In 2000 nam ze deel aan het Enfoirés-concert op France 2, waar ze vooral Una bella historia zong met Alain Souchon en Francis Cabrel. In 2006 was ze de voice-off van de documentaire reeks Moi, Belgique over de Belgische geschiedenis op RTBF. In 2012 was ze opnieuw te gast in huldeprogramma's voor Carpentier en Dalida op France 3. Diezelfde zender wijdde in oktober een prime-time show aan haar, getiteld Todos vuestros amigos son allí, gepresenteerd door Stéphane Bern. France 2 deed hetzelfde in januari met een prime-time show, ¡es su vida!, eveneens gepresenteerd door Stéphane Bern.
Naast televisie en muziek speelde reclame een grote rol in haar publieke aanwezigheid. Ze leende haar imago aan verschillende merken en was de eerste om Beka-sofabedden te promoten. In 1958 werd ze ambassadeur voor bier op tafel, vooral voor Triple Piedboeuf, waarvoor ook een boekje verscheen. In 1960 speelde ze mee in een grote reclame voor Aka-paraplu's, begeleid door het lied Mon chouette pépin. In de jaren 1970 herhaalde ze de reclame voor bieren van brouwerij Belle-Vue. In 1975 leende ze haar imago aan Steca-huishoudrobots. In het begin van de jaren 2000 werd ze opnieuw gebruikt in een reclamecampagne, ditmaal als uithangbord voor bleekmiddelen van La Cruz.
Laatste projecten en eerbetonen
Vanaf 2003 trok Annie Cordy drie jaar lang rond met de show Que de la felicidad!. In 2006 volgden theateroptredens met Lily y Lily, en in 2009 met Dejadme salir. Vanaf 2008 nam ze ook deel aan de tour Edad tierna y cabeza de madera, samen met andere zangers. In november 2011 werkte ze mee aan het album Era una vez van Thierry Gali, ten voordele van Unicef, en in 2012 zong ze mee aan de benefietsingle Retomo mi carretera voor Las Voces de la niña.
In november 2012 bracht ze haar laatste album met originele nummers uit, Esto me gusta… Con tal que esto vosotros guste. Een jaar later volgde nog een tournee met het concert Cordy y sus Gus. Op 17 november 2014 verscheen het kerstalbum Annie Cordy canta Navidades. In datzelfde jaar nam ze ook het nummer Historia de amores op voor de vereniging El Refugio, met het collectief Los Funambules. Na 2014 stopte ze met het uitbrengen van albums.
Op 14 januari 2015 speelde ze mee in de film Los Recuerdos van Jean-Paul Rouve, naast Mathieu Spinosi, Michel Blanco, Chantal Lauby en Audrey Lamy. Rond de release van die film en in het kader van huldeblijken verscheen ze vaak op televisie. France 2 wijdde haar zelfs een prime-time uitzending, Es vuestra vida!, gepresenteerd door Stéphane Bern. In 2015 werkte ze ook mee aan het album Feliz cumpleaños Me sieur Dutronc, en nam ze duetten op met Cyrille Gallais in La Indiferencia van Gilbert Bécaud en met Michou in 85 % de amor. Dat jaar herdacht ze in duetten en optredens ook haar 85ste verjaardag en 60 jaar cabaret van Michou.
Laatste optredens en eerbetonen
In 2018 bleef Annie Cordy nog actief op het scherm. Op 4 juli verscheen ze in de film Tamara Vol. 2, en in datzelfde jaar speelde ze ook mee in de televisiefilm Analfabeto op France 3. Haar laatste verschijning in de cinema vond eveneens in 2018 plaats. Op 8 juli 2018 pleegde ze nog een opvallende publieke handeling met de inhuldiging van het Annie Cordy-park, naast het oude station van Laken in Brussel.
Nog vóór die laatste optredens was ze op 18 mei 2016 aanwezig op het Filmfestival van Cannes voor de vertoning van El Cancre, een film die ze had opgenomen met Paul Vecchiali, Catherine Deneuve en Mathieu Amalric. Na haar overlijden volgden talrijke eerbetonen uit de film-, muziek- en politieke wereld.
Annie Cordy stierf op 4 september 2020 thuis in Vallauris, bij Cannes, op 92-jarige leeftijd, aan een hartstilstand. Haar nicht die bij haar woonde, verwittigde rond 18.00 uur de brandweer, maar reanimatie mocht niet meer baten. Haar uitvaart vond plaats op 12 september 2020 in Cannes, waarna ze werd bijgezet in het familiepantheon op de begraafplaats Abadie in Cannes.
Ook nadien bleef haar naam zichtbaar in de publieke ruimte. Op 8 maart 2021 werd de langste tunnel van België herdoopt tot Tunnel Annie Cordy, na een publieke raadpleging. Met die naamsverandering wilde men haar eren en tegelijk de namen van openbare werken feminiseren.
Erkenning in Brussel en Belgische adeldom
In 2004 werd Annie Cordy ereburger van de Stad Brussel. Een jaar later, op 31 augustus 2005, werd zij in België in de adel verheven en kreeg zij de persoonlijke titel van barones. Haar wapenschild, getekend door Fernand Brose, is een ruitvormig schild in zwart en zilver, met een gouden tarwear en omringd door twee commedia dell'arte-maskers. Boven het schild staat een baronnenkroon, en het geheel wordt gedragen door twee gouden leeuwen met schalen. Onderaan staat het motto LA PASION HACE FUERZA in gouden letters op een zwart lint. De tarwear verwijst naar haar vader, omdat coor in het Vlaams tarwe betekent. De leeuwen verwijzen naar haar moeder, waarbij leeuw in het Vlaams leeuw betekent, en ze benadrukken ook dat zij een zeer energieke vrouw was. De maskers verwijzen naar haar beroep als artieste. Tijdens de Ommegang van 2018, ter gelegenheid van haar 90ste verjaardag, bracht Brussel haar opnieuw een hulde. Haar naam werd aan een bekende plek in Brussel gegeven, haar beeltenis werd als fresco getoond, en op 8 juli 2018 werd het park naast het voormalige station van Laken omgedoopt tot Parc Annie Cordy.