Philippe Gilbert werd profrenner in 2003 bij Française des Jeux. In de eerste jaren van zijn carrière behaalde hij al verschillende zeges, waaronder een rit in de Tour Down Under in januari 2004, de Trophée des Grimpeurs in 2005 en overwinningen in de Tour Méditerranéen en de Quattro Giorni di Dunkerque. In 2006 won hij een rit in het Giro del Delfinato en de Grand Prix de Fourmies. In 2007 kende hij een minder succesvol seizoen, mede door een operatie om in januari een melanoom te laten verwijderen, al won hij dat jaar nog een rit in de Tour du Limousin. Begin 2008 volgden vier zeges, met onder meer de Trofeo Mallorca, Trofeo Sóller, Omloop Het Volk en Le Samyn. Hij werd ook derde in Milaan-Sanremo. In 2009 sloot hij zich aan bij Silence-Lotto. Gilbert won vier van de vijf wielermonumenten: de Ronde van Vlaanderen in 2017, Parijs-Roubaix in 2019, Luik-Bastenaken-Luik in 2011 en tweemaal de Ronde van Lombardije, in 2009 en 2010. Daarnaast won hij drie etappes in de Giro d'Italia, één in de Tour de France en zeven in de Vuelta a España. In 2012 werd hij wereldkampioen met de nationale ploeg.
- Welke belangrijke overwinningen behaalde Philippe Gilbert in klassiekers, grote rondes en op het wereldkampioenschap?
- Hoe verliepen Philippe Gilberts eerste jaren als prof en zijn sterke seizoenen in 2008 en 2009?
- Welke belangrijke overwinningen en ereplaatsen behaalde Philippe Gilbert in 2009, 2010 en 2011?
- Welke grote overwinningen en resultaten behaalde Philippe Gilbert in 2011?
- Hoe presteerde Carriera op het wereldkampioenschap in Limburg en Valkenburg?
- Hoe verliepen de resultaten van Philippe Gilbert in 2013 en 2014?
- Hoe verliep Philippe Gilberts seizoen 2015, van de voorjaarsklassiekers tot zijn zeges in de Ronde van Italië?
- Hoe verliepen de resultaten van Philippe Gilbert in 2015 en 2016?
- Hoe verliep Philippe Gilberts eerste seizoen bij Quick-Step Floors?
- Hoe verliepen Philippe Gilberts voorjaar, Tour en terugkeer na zijn val?
Overwinningen in klassiekers en grote rondes
Philippe Gilbert won vier van de vijf klassieke monumenten in het wielrennen. Hij schreef de Giro delle Fiandre op zijn naam in 2017, won Parijs-Roubaix in 2019 en zegevierde in Luik-Bastenaken-Luik in 2011. Daarnaast won hij twee keer de Giro di Lombardia, in 2009 en 2010. Naast deze monumenten behaalde hij ook meerdere zeges in andere internationale klassiekers.
In de grote rondes liet Gilbert eveneens van zich horen. Hij won drie etappes in de Giro d'Italia, één etappe in de Tour de France en zeven etappes in de Vuelta a España. In 2012 werd hij bovendien wereldkampioen met het nationale team.
Doorbraak en grote zeges in 2008 en 2009
Philippe Gilbert werd in 2003 prof bij Française des Jeux. Al vroeg liet hij zich opmerken met een ritzege in de Tour Down Under in Australië in januari 2004. In 2005 won hij de Trophée des Grimpeurs en boekte hij ook ritzeges in de Tour Méditerranéen en de Quattro Giorni di Dunkerque. Een jaar later volgden nog een ritzege in het Giro del Delfinato en winst in de Grand Prix de Fourmies in het Noord-Franse departement Nord.
Het seizoen 2007 verliep minder vlot, onder meer door een operatie in januari om een melanoom te laten verwijderen. Toch won hij later dat jaar nog een rit in de Tour du Limousin. In 2008 begon hij sterk met vier overwinningen: de Trofeo Mallorca, Trofeo Sóller, Omloop Het Volk en Le Samyn. Daarnaast werd hij derde in Milaan-Sanremo. In juni 2008 sprak hij met ploegmanager Marc Sergeant en tekende hij voor Silence-Lotto vanaf 2009.
Ook in 2009 presteerde hij op hoog niveau. Hij werd derde in de Ronde van Vlaanderen en vierde in zowel de Amstel Gold Race als Luik-Bastenaken-Luik. In de Ronde van Italië won hij de twintigste etappe van Napels naar Anagni. Verder won hij de voorlaatste rit en het eindklassement van de Ster Elektrotoer, werd hij zesde in de wegwedstrijd op het wereldkampioenschap in Mendrisio en pakte hij in oktober een reeks zeges: de Coppa Sabatini, opnieuw Parijs-Tours, Gran Piemonte en de Giro di Lombardia. Volgens de beschikbare feiten won hij in oktober 2009 vier koersen in tien dagen.
Doorbraakjaren 2009-2011
In 2009 kreeg Philippe Gilbert de Trofeo Flandrien als beste Belgische wielrenner van het jaar. Hij werd datzelfde jaar ook uitgeroepen tot Belgische Sportman van 2009. Een jaar later bevestigde hij zijn status met sterke resultaten in de voorjaarsklassiekers. In 2010 werd hij derde in zowel Gent-Wevelgem als de Ronde van Vlaanderen. Hij won ook de Amstel Gold Race op de slotklim van de Cauberg, werd zesde in de Waalse Pijl en eindigde derde in Luik-Bastenaken-Luik.
Ook in grote rittenkoersen liet Gilbert zich zien. In september 2010 won hij twee etappes in de Vuelta a Espana. Hij schreef de derde rit met aankomst in Malaga op zijn naam en droeg vijf dagen de rode leiderstrui. Later won hij ook de negentiende etappe in Toledo, voor Tyler Farrar. Op het wereldkampioenschap in Geelong viel hij aan op de voorlaatste klim van de laatste ronde, maar in de sprint van de kopgroep eindigde hij als laatste.
Het najaar van 2010 werd bijzonder succesvol. Op 14 oktober won hij de Gran Piemonte in Cherasco, en twee dagen later volgde de overwinning in de 104e editie van de Giro di Lombardia. Daardoor kreeg hij opnieuw de Trofeo Flandrien als beste Belgische wielrenner van het jaar. Daarnaast werd hij in 2010 verkozen tot Belgische Sportman van het Jaar. In de UCI World Calendar eindigde hij derde, later opschuivend naar de tweede plaats na de diskwalificatie van Alberto Contador.
In 2011 begon hij het seizoen met winst in de eerste etappe van de Volta ao Algarve. Daarna won hij ook de vijfde editie van Strade Bianche in Siena, waar hij Alessandro Ballan en Damiano Cunego achter zich liet. Op Tirreno-Adriatico pakte hij de ritzege in Castelraimondo, en in Milaan-Sanremo werd hij derde.
Piekjaar en succes in 2011
In april liet Gilbert meteen zien dat hij in topvorm verkeerde. Hij won de Freccia del Brabante, de Amstel Gold Race, de Freccia Vallone en op 24 april ook de Liegi-Bastogne-Liegi. Daarmee behaalde hij een vierde opeenvolgende zege in vier koersen van de Ardennen, wat hem als eerste Belg de triple crown van de Ardennenklassiekers opleverde.
Later in het seizoen kende hij ook succes in de Tour de France, al verliep die niet zonder tegenslag. Op de tweede dag verloor hij de leiderstrui van de ploegentijdrit aan Hushovd. In de rittenkoers zelf werd hij tweede in de vijfde en de achtste etappe, en hij sloot de Tour af als derde in het puntenklassement.
Zes dagen na het einde van de Tour won hij de Classica di San Sebastián. In augustus volgde opnieuw een reeks sterke prestaties. Hij won een rit in de Eneco Tour en werd tweede in het eindklassement. Daarnaast veroverde hij de Belgische titel in het tijdrijden.
In september zette hij zijn seizoen verder met winst in de Grand Prix Cycliste de Québec en de Grand Prix de Wallonie. Hij eindigde het jaar met achttien overwinningen, won ruim de eindrangschikking van de UCI World Tour en kreeg op het einde van het seizoen ook de Vélo d'Or.
Wereldkampioenschap in Limburg en Valkenburg
In september nam Carriera deel aan de wereldkampioenschappen in Limburg. Met BMC werd hij daar tweede in de ploegentijdrit. Op 23 september startte hij vervolgens in de wegrit van het wereldkampioenschap in Valkenburg. Het parcours bevatte de beklimming van de Cauberg, gevolgd door een laatste 2 km met vals plat. In de finale reed Carriera samen met Gilbert, Aleksandr Kolobnev, Alejandro Valverde en Edvald Boasson Hagen naar de aankomst in Valkenburg. Hij eindigde uiteindelijk als tweede, achter Gilbert, in de wegrit van het wereldkampioenschap.
Doorbraak en overwinningen in 2013 en 2014
In april 2013 behaalde Philippe Gilbert de tweede plaats in de Brabantse Pijl. Later dat voorjaar werd hij vijfde in de sprint in de Amstel Gold Race en zevende in Luik-Bastenaken-Luik. In mei eindigde hij derde in het eindklassement van de Ronde van België, en in juni werd hij tweede op het nationale kampioenschap tijdrijden. Op 5 september 2013 won hij vervolgens de twaalfde etappe van de Ronde van Spanje, van Maella naar Tarragona, waar hij in een licht oplopende sprint Edvald Boasson Hagen achter zich hield.
In 2014 zette Gilbert die sterke lijn voort met zeges en ereplaatsen. Op 16 april won hij de Brabantse Pijl door in de sprint Michael Matthews en Tony Gallopin te kloppen. Enkele dagen later won hij de Amstel Gold Race door op de Cauberg aan te vallen en solo aan te komen in Valkenburg. Hij werd dat jaar ook tiende in Waalse Pijl en achtste in Luik-Bastenaken-Luik. In juni won hij twee ritten en het algemeen klassement van de Ster ZLM Toer, een koers die hij daarmee voor de derde keer in zijn carrière op zijn naam schreef. In oktober volgde nog een ritzege en eindwinst in de Tour of Beijing.
Seizoen 2015 en successen in de Ronde van Italië
Voor het seizoen 2015 lag de focus op de klassieke Noordelijke koersen. In april reed Philippe Gilbert de Ronde van Baskenland als voorbereiding. In de klassiekers toonde hij zich meermaals in de voorste gelederen: hij werd derde in de Brabantse Pijl en tiende in de Amstel Gold Race, waar hij op de Cauberg aanviel maar geen succes had. In de Waalse Pijl moest hij opgeven na een val, en in Luik-Bastenaken-Luik kwam hij ver van de kopmannen binnen.
In mei nam Gilbert deel aan de Ronde van Italië, waar hij een sterk resultaat neerzette met twee ritoverwinningen. Hij won de twaalfde etappe, met aankomst in Vicenza, nadat hij Contador en Diego Ulissi achter zich had gelaten. Later won hij ook de achttiende etappe, met finish in Verbania, na een aanval op 20 kilometer van de aankomst. Voor die prestaties kreeg hij in de Giro ook de Premio della Combattività en de Trofeo Bonacossa. Tegen 2015 telde hij al drie ritoverwinningen in de Ronde van Italië.
Door een microfractuur in het scheenbeen, opgelopen in de Ronde van Zwitserland, miste hij de Tour de France van 2015. Eind juli won hij nog de Grote Prijs Pino Cerami en hij pakte ook een ritzege in de Ronde van Wallonië.
Seizoen 2015 en 2016
In 2015 behaalde Philippe Gilbert enkele sterke uitslagen. Hij werd tweede in de Classica di San Sebastián, eindigde vierde in het algemeen klassement van de Eneco Tour en werd tiende op het wereldkampioenschap in Richmond.
Ook in 2016 begon hij goed aan het seizoen met een vijfde plaats in de Dubai Tour. Op 13 februari won hij de Vuelta a Murcia. Daarna volgden meerdere ereplaatsen: derde in een etappe van de Volta Ciclista a Catalunya, derde in de Volta Limburg Classic en zesde in zowel de Tre Valli Varesine als de Gran Piemonte. Door fysieke problemen reed hij ver achter de leiders in zowel de Amstel Gold Race als de Waalse Pijl.
In de Giro del Lussemburgo won hij de tweede en vierde etappe en werd hij tweede in het eindklassement, op negen seconden van Maurits Lammertink. Op 22 juni werd hij voor de tweede keer nationaal kampioen op de weg. Later dat jaar werd hij zestiende in de Giro di Polonia, veertigste in de wegwedstrijd op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro en achtste in de Arctic Race of Norway. Hij begon ook aan de Vuelta a España, waar zijn beste resultaat een vierde plaats in de zevende etappe was, maar hij verliet de ronde tijdens de veertiende etappe. In Plumelec werd hij nog achtste in de wegrit van het Europees kampioenschap en hij eindigde vierendertigste in de Giro di Lombardia.
Seizoen bij Quick-Step Floors
Na vijf seizoenen in het Amerikaanse team maakte Philippe Gilbert de overstap naar Quick-Step Floors van Patrick Lefevere. Hij debuteerde voor die ploeg in de Volta a la Comunitat Valenciana en legde zich in de aanloop vooral toe op de voorjaarsklassiekers op kasseien. Zijn voorjaar leverde meteen een reeks opvallende uitslagen op: dertiende in de Omloop Het Nieuwsblad, vierde in de eerste rit van Parijs-Nice en negenentwintigste in Milaan-Sanremo. In Dwars door Vlaanderen reed hij naar de tweede plaats in steun van ploegmaat Yves Lampaert, en in E3 Harelbeke werd hij opnieuw tweede, achter Greg Van Avermaet. Daarna volgde een sterke periode met winst in de eerste rit en het eindklassement van de Driedaagse van De Panne-Koksijde. Op 2 april won hij de 101e Ronde van Vlaanderen na een solo van 55 kilometer, en op 16 april pakte hij voor de vierde keer de Amstel Gold Race. Zijn voorjaar kreeg echter een zware wending na een val in die wedstrijd, waardoor hij La Flèche Wallonne, Luik-Bastenaken-Luik en de Giro d'Italia moest laten schieten. Eind mei keerde hij terug in de Ronde van België, waar hij tweede werd in een rit en vierde in het algemeen klassement. Daarna won hij de tweede rit van de Ronde van Zwitserland in een sprint. Op 1 juli startte hij in de Tour de France, met een vierde plaats in de veertiende etappe, maar in de zestiende rit gaf hij op door fysieke problemen. In augustus eindigde hij negende in het eindklassement van de BinckBank Tour en tweede in de slotrit. Eind september reed hij de Ronde van Groot-Brittannië zonder opvallende resultaten. Op het wereldkampioenschap in Bergen werd hij vierde in de ploegentijdrit en zeventiende in de wegrit.
Seizoen met klassiekerfocus en Tour-ontknoping
Philippe Gilbert begon het seizoen met een derde plaats bij zijn debuut in de Vuelta a Murcia. In de Volta ao Algarve reed hij zonder bijzondere ambities, omdat zijn aandacht vooral uitging naar de Noordelijke klassiekers. In die openingsfase zette hij meteen enkele sterke uitslagen neer: vijfde in de Omloop Het Nieuwsblad en tweede in Le Samyn. Tegelijk speelde hij ook een duidelijke ploegrol voor Quick-Step tijdens de eerste koersen en in de kasseiklassiekers.
Ter voorbereiding reed hij de Tirreno-Adriatico, waarna hij in de grote voorjaarswedstrijden opnieuw vooraan meedeed. In de E3 Harelbeke werd hij tweede en in de Giro delle Fiandre derde. In beide koersen ondersteunde hij ploegmaat Niki Terpstra. In Parijs-Roubaix eindigde hij als vijftiende. Daarna verschoof de focus naar de Ardennenklassiekers, waar hij de ploegleiders Julian Alaphilippe en Bob Jungels ondersteunde. Dat leverde hem een dertiende plaats op in de Amstel Gold Race, een vierentwintigste plaats in La Flèche Wallonne en een eenendertigste plaats in Luik-Bastenaken-Luik.
Na een terugkeer in competitie in de Giro di Svizzera, zonder resultaat, reed hij op 24 juni het nationaal kampioenschap. Daar werd hij tweede en droeg hij bij aan het succes van ploegmaat Lampaert. Op 7 juli begon hij vervolgens aan de Tour de France. In de vijfde rit behaalde hij een derde plaats en in de negende rit werd hij vierde. Zijn Tour eindigde voortijdig na de zestiende etappe, door de gevolgen van een val. Tijdens de afdaling van de Portet-d'Aspet brak hij zijn linker knieschijf, waarna hij de competitie pauzeerde voor herstel tot 23 september.
Bij zijn terugkeer won hij meteen de Grand Prix d'Isbergues. Nadien werd hij vijftiende in Binche-Chimay-Binche en achtste in Parijs-Tours. Midden oktober sloot hij zijn periode af met een twaalfde plaats in het eindklassement van de Ronde van Guangxi.