Raphaël Collignon is een Belgische tennisser die eind 2020 zijn eerste professionele optredens maakte op het ITF-circuit. In maart 2021 bereikte hij zijn eerste ITF-enkelvoudige finale. Een jaar later won hij vier professionele ITF-titels, waaronder de Marburg Open tegen Yshai Oliel zonder setverlies, en in mei 2022 pakte hij ook zijn eerste ITF-dubbelstoon. In augustus 2022 maakte hij zijn debuut in het enkelspel van een Challenger-toernooi op de Prague Open III en haalde hij de tweede ronde. In 2023 bereikte hij de finale van de Roseto degli Abruzzi Challenger en verloor hij in drie sets van Filip Misolic, waarna hij zijn beste ATP-ranking van 210e plaats behaalde. Na blessures en een moeilijke periode in 2024 won hij zijn eerste ATP Challenger-titel op de Sauerland Open en verliet hij nadien de ITF-categorie met acht enkel- en twee dubbeltitels. In 2024 debuteerde hij ook in de Belgische Davis Cup-ploeg. In 2025 bereikte hij de derde ronde van de US Open en in februari 2026 stond hij op de 59e plaats van de ATP-ranking.
- Welke resultaten behaalde Raphaël Collignon in het enkelspel en voor België?
- Hoe ontwikkelde Raphaël Collignon zich op het ITF-circuit tussen 2020 en 2022?
- Hoe verliep Raphaël Collignons opmars van zijn Challenger-debuut tot zijn nieuwe carrièrehoogte in 2024?
- Hoe verliep de opmars van Raphaël Collignon in het seizoen, van Challenger-titels tot zijn eerste Grand Slam-overwinningen?
- Hoe verliep Raphaël Collignons opmars op het Challenger- en ATP-circuit?
- Hoe presteerde Raphaël Collignon met Italië in de Davis Cup?
- Hoe verliepen Raphaël Collignons belangrijkste resultaten in Brisbane, Pau, Miami en Monza?
Doorbraak en internationale resultaten
Raphaël Collignon won enkele kleinere enkelspeltornooien en liet zich ook op grotere podia opmerken. Op de US Open van 2025 bereikte hij de derde ronde. In februari 2026 stond hij op de 59e plaats van de ATP-ranking. Daarnaast maakte hij in 2024 zijn debuut in het Belgische Davis Cup-team.
Doorbraak op het ITF-circuit
Eind 2020 maakte Raphaël Collignon zijn eerste professionele optredens op het ITF-circuit. Vanaf maart 2021 speelde hij regelmatig en bereikte hij zijn eerste ITF-enkelspelfinale. In 2022 volgde een sterke stap vooruit: hij won vier professionele titels in ITF-toernooien. Daarvan was de zege op de Marburg Open tegen Yshai Oliel extra opvallend, omdat hij geen set verloor. In mei 2022 pakte hij ook zijn eerste ITF-dubbelspeltitel.
Doorbraak op Challenger-niveau en opmars in 2024
Raphaël Collignon maakte in augustus 2022 zijn debuut in het enkelspel op Challenger-niveau op de Prague Open III en haalde meteen de tweede ronde. In 2023 zette hij een volgende stap door de finale van de Roseto degli Abruzzi Challenger te bereiken, waar hij in drie sets verloor van Filip Misolic. Door dat resultaat bereikte hij wel de beste ATP-ranking uit zijn loopbaan tot dan: de 210e plaats. Later dat jaar speelde hij voor het eerst de kwalificaties van Roland Garros, maar verloor hij in zijn eerste wedstrijd. Op Wimbledon kwalificatie won hij in 2023 zijn openingsduel, waarna hij in de tweede ronde verloor van Mattia Bellucci. Na Wimbledon liep hij twee blessures op, die zorgden voor een langdurig herstel. Bij zijn terugkeer in november stond hij 330e op de wereldranglijst. In april 2024 zakte hij naar de 583e plaats doordat hij moeite had om opnieuw zijn vorm te vinden. Toch volgde later dat jaar een duidelijke heropleving. Hij won zijn eerste ATP Challenger-titel op de Sauerland Open 2024 door in de finale Botic van de Zandschulp te verslaan. In augustus 2024 won hij ook zijn laatste ITF-toernooi, waarmee hij de ITF-categorie verliet na in totaal acht enkelspeltitels en twee dubbeltitels. Daarna debuteerde hij in september 2024 voor het Belgische Davis Cup-team tijdens de groepsfase van de Finals 2024. Hij verloor daar van Botic van de Zandschulp in twee sets, waarna ook zijn volgende duel tegen João Fonseca verloren ging en België werd uitgeschakeld. Later in 2024 haalde hij nog de finale van de Lisbon Challenger, verloor hij in de eerste ronde van de European Open in Antwerpen bij zijn ATP Tour-debuut met een wildcard tegen Márton Fucsovics, en bereikte hij nog twee andere Challenger-finales. Einde 2024 stond hij 121e op de ATP-ranking, opnieuw een persoonlijk record.
Doorbraak, blessures en Grand Slam-stappen
Raphaël Collignon kende een seizoen met sterke resultaten op Challenger-niveau en zijn eerste stappen op het hoogste circuit. In februari won hij de titel op het Open Pau-Pyrénées Challenger 125-toernooi, waarna hij de top 100 binnenkwam op plaats 98. Na een verloren finale op de Challenger Città di Lugano steeg hij verder naar de 91e positie.
Later maakte hij voor het eerst op basis van zijn ranking de hoofdtabel van het Grand Prix Hassan II-toernooi. Daar won hij zijn eerste ATP-hoofdtoerwedstrijd tegen Fabio Fognini, al verloor hij daarna in drie sets van Nuno Borges. Vervolgens won hij ook de Challenger 100 Monza Open, goed voor een sprong naar de 81e plaats op de wereldranglijst.
Niet alles liep echter zonder problemen. Tijdens zijn eerste ronde op de Hamburg European Open liep hij een duimblessure op. Door die blessure trok hij zich terug uit Roland Garros. Op Wimbledon maakte hij zijn Grand Slam-debuut, maar daar verloor hij meteen in de eerste ronde. In augustus viel hij opnieuw uit de top 100.
Op de US Open keerde het tij. Hij plaatste zich rechtstreeks voor de hoofdtabel zonder kwalificaties te spelen en behaalde er zijn eerste overwinningen in een Grand Slam, tegen Daniel Elahi Galan en Casper Ruud. In de derde ronde werd hij uitgeschakeld door Jiri Lehecka. Na die prestatie keerde hij terug in de top 100. In Sydney hielp hij zijn land ook in de Davis Cup-kwalificatiewedstrijden met zeges tegen Alex de Minaur en Aleksandar Vukic.
Doorbraak in Brussel
Na zijn nederlaag in de finale van de Challenger 125 Open d'Orleans tegen Martín Landaluce, speelde Collignon ook een Slovakische Challenger-halffinale verloren. Zijn sterkste resultaat kwam op de ATP 250 in Brussel, waar hij voor het eerst de halve finale van een ATP-toernooi bereikte. Daar versloeg hij Zizou Bergs en Alejandro Davidovich Fokina, voor hij in de halve finale verloor van Felix Auger-Aliassime. Door die prestatie klom hij naar de 73e plaats op de ATP-ranking.
Davis Cup met Italië
In de Davis Cup hielp Collignon Italië aan een plaats in de finale. In de kwartfinales tegen Frankrijk versloeg hij Corentin Moutet. In de halve finales moest hij wel zijn meerdere erkennen in Matteo Berrettini. Ondanks die nederlaag bereikte Italië met Collignon in de ploeg de finale van het toernooi.
Doorbraak op het ATP-circuit
Raphaël Collignon kende een sterke seizoensstart op meerdere toernooien. Op het Brisbane International debuteerde hij na het doorlopen van de kwalificaties. Daar versloeg hij onder meer Denis Shapovalov en Grigor Dimitrov, waarna hij in de kwartfinales verloor van Brandon Nakashima. Door die resultaten steeg hij naar de 72e plaats op de ATP-ranking.
Op de Australian Open haalde hij de eerste ronde, maar daarin moest hij opgeven in de vijfde set tegen Lorenzo Musetti. In februari won hij de Challenger 125 Open Pau-Pyrénées door Benjamin Bonzi te verslaan in de finale. Dat leverde hem een sprong op naar plaats 59 op de wereldranglijst.
Later volgde ook succes op de Miami Open. Daar won hij zijn eerste Masters 1000-wedstrijd tegen Grigor Dimitrov en schakelde hij in de tweede ronde de wereldnummer 14 Flavio Cobolli uit. In de derde ronde werd hij uitgeschakeld door Tommy Paul. Vervolgens schreef hij ook de Challenger 125 Monza Open op zijn naam, met een overwinning tegen Dino Prižmić in de finale.