Axelle Red werd geboren als Fabienne Demal in Hasselt op 15 februari 1968. Ze is beter bekend onder haar artiestennaam Axelle Red, die ze in 1986 koos als eerbetoon aan Axl Rose van Guns N’ Roses. Als Belgische R&B-zangeres en songwriter is ze vooral bekend in België en Frankrijk. Haar muziekstijl mengt jazz en pianoballads en vertoont een sterke ABBA-invloed.
Ze bracht elf albums uit, waaronder Sans Plus Attendre, À Tâtons, Toujours Moi en Jardin Secret. Haar eerste album, Sans Plus Attendre, verkocht 500.000 exemplaren in België. De single Sensualité uit 1993 werd in 1994 een hit in Frankrijk. Axelle Red zingt het merendeel van haar nummers in het Frans, Engels en Spaans, ondanks haar Vlaamse afkomst, en spreekt en zingt ook in het Nederlands. Ze woonde in Parijs en woont momenteel in een dorp nabij Brussel. In 1998 zong ze La Cour des Grands met Youssou N’Dour tijdens de openingsceremonie van het FIFA Wereldkampioenschap in Parijs.
- Hoe werd Axelle Red bekend, en wat typeert haar muziek?
- Hoe groeide Axelle Red van een jonge ontdekking uit tot een succesvolle zangeres in België?
- Hoe ontwikkelde Axelle Red haar carrière en engagement tussen 1993 en 2004?
- Hoe combineerde Axelle Red haar muziek met humanitaire en maatschappelijke inzet?
- Hoe werd het album Secret Garden ontvangen?
- Hoe zette Axelle Red zich in voor sociale thema's en welke erkenningen kreeg zij daarvoor?
- Hoe ontwikkelde Axelle Red haar carrière in de jaren 2009 tot 2015?
Doorbraak en muzikale stijl
Axelle Red werd geboren als Fabienne Demal in Hasselt op 15 februari 1968. In 1986 koos ze de artiestennaam Axelle Red, als eerbetoon aan Axl Rose van Guns N' Roses. Ze is een Belgische R&B-zangeres en songwriter die in België en Frankrijk goed bekend is.
Ze bracht 11 albums uit, waaronder Sans Plus Attendre, A Tâtons, Toujours Moi en Jardin Secret. Haar eerste album, Sans Plus Attendre, verkocht 500.000 exemplaren in België. Haar single Sensualite uit 1993 werd in 1994 een hit in Frankrijk. Ze zong ook La Cour des Grands met Youssou N'Dour tijdens de openingsceremonie van het FIFA Wereldkampioenschap van 1998 in Parijs.
Axelle Red zingt ondanks haar Vlaamse achtergrond vooral in het Frans, Engels en Spaans. Haar muzikale stijl mengt jazz en pianoballades en toont een sterke invloed van ABBA. In de late jaren 2010 bracht ze ook de single I Don't Care uit in samenwerking met de Franse zanger Ycare.
Van ontdekking tot doorbraak
Axelle Red werd geboren op 15 februari 1968 in Hasselt, in Vlaanderen, in het noorden van België. Ze groeide op als een Franstalige Vlaming in een Nederlandstalige omgeving en spreekt en zingt zowel Frans als Nederlands. Haar vader, Roland Demal, was advocaat in Hasselt en adviseur van de Vlaamse Liberalen en Democraten in de gemeenteraad. Haar ouders brachten haar ook in contact met grote soulartiesten, onder wie Aretha Franklin.
Tijdens haar adolescentie oefende ze intensief met dansen en leerde ze de hits van ABBA uit het hoofd. In 1983 werd ze op 15-jarige leeftijd ontdekt en nam ze haar eerste single op, Little Girls, onder de artiestennaam Fabby. Dat nummer maakte van haar een ster in België en haalde de nationale Top 50. In 1986 koos ze de naam Axelle Red, als eerbetoon aan Guns N' Roses-zanger Axl Rose.
Twee jaar later wilde de Engelse gitarist Mick Ronson haar producere n nadat hij een demo had gehoord, maar het Engelse label Redbus, verbonden aan Ronson, weigerde het project en het plan mislukte. Daarna studeerde ze verder rechten en theater. In 1988 onderbrak ze die studies door te tekenen bij BMG. Ze besloot voluit voor muziek te gaan, geïnspireerd door haar moeder.
Daniel en Richard Seff schreven voor haar Kennedy Boulevard, dat in België goud haalde. In 1989 volgde opnieuw succes met Aretha et moi. In 1992 stapte ze over naar Virgin Belgique, waar ze zich vastlegde op een album en zich sterker op compositie toelegde. Voor dat album bracht ze eerst de single Elle danse seule uit.
Doorbraak, internationale projecten en engagement
In september 1993 bracht Carrera musical haar eerste album uit onder de naam Axelle Red, Sans plus attendre. De eerste single, Sensuality, werd een succes in Frankrijk. Binnen enkele maanden overtroffen de albumverkopen de singleverkopen in de Europese en Quebecse rangschikkingen. In België werd Sans plus attendre vijf keer goud met 500.000 verkochte exemplaren. Daarna trad ze op op festivals in onder meer Frankrijk, Zwitserland, Canada en België, waaronder Les Francofolies de La Rochelle in 1994. In 1995 nam ze muziek op in studio's in Nashville in de Verenigde Staten.
In oktober 1996 verscheen haar tweede album, A tâtons. Voor dit album werkte ze samen met soulartiesten, onder wie Steve Cropper. A tâtons verkocht meer dan een miljoen exemplaren in Europa, waaronder 630.000 in Frankrijk, en behaalde platina. In 1997 stond ze voor het eerst op het podium van de Olympia in Parijs. In datzelfde jaar werd ze ambassadeur van het Kinderfonds van de Verenigde Naties, met steun voor de rechten van vrouwen en kinderen in conflictgebieden en ontwikkelingslanden. Ze nam ook deel aan een anti-landmijncampagne tijdens de Ottawa-conventie en bezocht Haaiti om er de armoede en de gevangenisomstandigheden te observeren.
Ook muzikaal was 1997 en 1998 een drukke periode. Haar lied À quoi ça sert werd door Alain Corneau gekozen voor de film Le Cousin. In december 1997 zong ze samen met Youssou N'Dour het FIFA Wereldbeker-anthem La Cour des grands. Op 21 maart 1998 trouwde ze in Marrakech met producer en manager Philip Vanes. Kort daarna bracht ze op 8 juni 1998 het Spaanse album Con Solo Pensarlo uit, met Spaanse bewerkingen van singles uit haar eerste twee albums, samen met Ignacio Ballesteros. Met Youssou N'Dour trad ze ook op tijdens de openingsceremonie van het FIFA Wereldkampioenschap 1998 in het Stade de France in Parijs, voor een publiek van meer dan een miljard mensen.
Eind 1998 bracht ze in Parijs de show The Soul of Axelle Red op het podium van het Palacio de Congresos de París, samen met Sam Moore, Eddie Floyd en Percy Sledge. Ze steunde Amnesty International op een benefietconcert in Parijs op 10 december 1998, hoewel artsen haar hadden afgeraden om op te treden vanwege een zwangerschap van zeven maanden. Op 21 januari 1999 werd haar eerste dochter Janelle Vanes geboren. Datzelfde jaar ontving ze de Victoire de la Musique voor vrouwelijke artiest van het jaar en verscheen haar derde studioalbum Toujours Moi, dat ze zelf schreef en produceerde. Het album verkocht meer dan 800.000 exemplaren. Na de release reisde ze naar Azië, met onder meer Laos, Thailand en Cambodja, en observeerde ze in Laos de omstandigheden van geweld, discriminatie, prostitutie en armoede bij vrouwen en kinderen.
In 2000 gaf ze meer dan 400 concerten en nam ze tijdens een Franse tournee haar eerste livealbum en dvd Alive op. Het album kreeg goud in Frankrijk en België. In 2002 nam ze met Renaud het duet Manhattan-Kaboul op. Die single verkocht meer dan 530.000 exemplaren, werd in Frankrijk het meest uitgezonden lied van dat jaar en leverde haar een NRJ Music Award op. In november 2002 verscheen haar vierde album Face A / Face B, mede geproduceerd met Al Stone. Het album behandelde thema's als extremisme, antiglobalisme, landmijnen, kindsoldaten en drugs, verkocht 300.000 exemplaren en werd platina in België. Op 24 juni 2003 werd haar tweede dochter Gloria Vanes geboren. In 2004 bracht ze een box uit met nieuwe songs en duetten met onder anderen Charles Aznavour, Francis Cabrel, Stephan Eicher, Sylvie Vartan, Arno en Tom Barman. In juni 2004 vluchtte ze voor rellen in Congo en in juli 2004 leidde ze in Niger een UNICEF-campagne tegen het uiteenvallen van huwelijken van vrouwen en kinderen. Later verscheen French Soul, haar eerste compilatie, met de onuitgebrachte nummers Je pense à toi en J'ai fait un rêve, waarvoor ook videoclips werden gemaakt.
Muziek en engagement
In 2004 trok Axelle Red naar Sri Lanka om UNICEF-hulp te brengen aan bevolkingsgroepen die getroffen waren door de tsunami. Een jaar later reisde ze naar Noord-Senegal voor de campagne Make noise till Hong Kong van Oxfam/Agir Ici, waarin ze ook pleitte voor eerlijke handel. In mei 2005 nam ze in Genève deel aan een concert met Peter Gabriel en Youssou N'Dour ter gelegenheid van de 60e verjaardag van de Verenigde Naties. Kofi Annan bedankte haar toen voor haar humanitaire engagement met verschillende ngo's.
Ook in 2005 werd ze samen met Bob Geldof woordvoerder voor Live 8 in Frankrijk. Op 2 juli 2005 trad ze op voor 200.000 mensen in het Paleis van Versailles tijdens het Live 8-concert. Daarnaast vroeg ze op een Europese top formeel aan Europees Commissievoorzitter Manuel Barroso om het budget voor de ontwikkeling van derdewereldlanden te verhogen. In 2006 werd ze door de Franse minister van Cultuur benoemd tot Ridder in de Orde van Kunst en Letteren. Ze nam ook deel aan de Concerts 0110 tegen onverdraagzaamheid en racisme in Antwerpen en Brussel.
Secret Garden
Op 2 oktober 2006 bracht Axelle Red haar vijfde album, Secret Garden, uit. Het werd opgenomen in Willie Mitchells Royal Studios in Memphis. Het album ademt hoop, optimisme en positivisme. In België haalde Secret Garden een drievoudige platina-certificering. In Frankrijk kreeg het een gouden certificering, goed voor 70.000 verkochte exemplaren.
Maatschappelijk engagement en erkenning
In 2007 nam Axelle Red deel aan de Unicef Together-campagne, die bijdroeg aan het redden van 4 miljoen baby’s in Sierra Leone. In maart van dat jaar sprak zij op het Geneva International Film Festival en op het Human Rights Forum over prostitutie. Ook was zij gastspreker bij een debat van de Raad van Europa over huiselijk geweld op Internationale Vrouwendag. Haar maatschappelijke inzet werd verder erkend toen koning Albert II van België haar in december 2007 benoemde tot Commandeur in de Kroonorde. In mei 2008 kende de Universiteit Hasselt haar een eredoctoraat toe voor haar sociale engagement als artieste en mensenrechtenactiviste.
Nieuwe albums, erkenning en andere projecten
Op 19 januari 2009 bracht Axelle Red haar eerste Engelstalige album uit, Sisters and Empathy. Dat album behaalde goud in België. In 2011 volgde Un Coeur comme le mine, met de single La claque, en ook dat album kreeg goud in België. Na concerten in Parijs en Brussel in mei 2011 plande ze een tour van oktober 2011 tot de zomer van 2012.
Met Rouge Ardent keerde ze terug naar soulpop. Aan dit album werkten Gérard Manset, Christophe Miossec, Stephan Eicher en Albert Hammond mee. Rouge Ardent kwam meteen op nummer 1 in België en behaalde eveneens goud.
Naast haar muziek was er ook aandacht voor haar andere activiteiten. Tot 2 juni 2013 liep in het Modemuseum in Hasselt de tentoonstelling Axelle Red Fashion Victim. Van januari tot mei 2014 zat Axelle Red in de jury van het derde seizoen van The Voice van Vlaanderen op VTM.
Op 30 oktober 2015 verscheen The Songs (Acoustic), een akoestische compilatie met covers en eigen nummers. Daarna keerde ze terug naar de muziek met de single I Don't Care, in samenwerking met de Franse zanger Ycare.