Claude Criquielion (11 januari 1957 – 18 februari 2015) was een Belgisch beroepswielrenner die van 1979 tot 1990 professioneel koerste. In 1984 werd hij in Barcelona wereldkampioen op de weg. Daarnaast behaalde hij vijf top tien-plaatsen in de Ronde van Frankrijk. Op het wereldkampioenschap op de weg van 1988 in België kwam hij ten val nadat Steve Bauer uit Canada hem tegen de veiligheidsbarrières had geduwd; Bauer werd daarvoor gediskwalificeerd. Criquielion spande later een rechtszaak aan wegens mishandeling en eiste 1,5 miljoen dollar schadevergoeding, maar na meer dan drie jaar oordeelde een rechter in het voordeel van Bauer. In 1985 testte hij tijdens het nationale kampioenschap positief op Pervitine, zonder verdere gevolgen. Later was hij sportief directeur en manager van de ploeg Landbouwkrediet-Colnago, en van 2006 tot aan zijn dood was hij schepen voor de liberale MR in Lessines.
- Hoe verliep de carrière van Claude Criquielion op het gebied van grote overwinningen en rechtszaken?
- Hoe verliep de latere loopbaan van Claude Criquielion en wanneer overleed hij?
- Welke koersen won Claude Criquielion in 1979?
- Welke belangrijkste overwinningen en ereplaatsen behaalde Claude Criquielion tussen 1979 en 1985?
- Welke prestaties behaalde Claude Criquielion in de Ronde van Romandië in 1986?
- Welke resultaten behaalde Claude Criquielion in de Midi Libre van 1986?
- Welke belangrijke uitslagen behaalde Claude Criquielion tussen 1986 en 1991?
Wereldtitel en omstreden gebeurtenissen
Claude Criquielion werd geboren op 11 januari 1957 en stierf op 18 februari 2015. Hij was een Belgische beroepswielrenner op de weg en reed professioneel tussen 1979 en 1990. Het hoogtepunt van zijn loopbaan kwam in 1984, toen hij in Barcelona wereldkampioen op de weg werd. In de Ronde van Frankrijk behaalde hij vijf top-tienplaatsen, wat zijn regelmaat in grote etappekoersen onderstreepte.
Naast zijn sportieve prestaties kende zijn carrière ook omstreden momenten. In 1985 testte hij positief op Pervitine tijdens de nationale kampioenschapswedstrijd, maar daaruit volgden geen gevolgen. In 1988 nam hij deel aan het wereldkampioenschap op de weg in België, waar hij ten val kwam nadat Steve Bauer uit Canada hem tegen de veiligheidshekken had geduwd. Bauer werd daarvoor gediskwalificeerd, terwijl Maurizio Fondriest wereldkampioen werd. Criquielion spande vervolgens een rechtszaak wegens mishandeling aan tegen Bauer en eiste 1,5 miljoen dollar schadevergoeding. Die procedure duurde meer dan drie jaar, maar een rechter oordeelde uiteindelijk in het voordeel van Bauer.
Latere carrière en overlijden
Na zijn actieve wielercarrière bleef Claude Criquielion betrokken bij de sport. Van 2000 tot 2004 was hij sportief directeur van de ploeg Landbouwkrediet-Colnago. In 2005 werd zijn zoon Mathieu Criquielion beroepsrenner bij diezelfde ploeg, terwijl Claude Criquielion er zelf in dat jaar ploegmanager werd. Daarnaast was hij vanaf 2006 tot aan zijn dood gemeenteraadslid voor de liberale MR in Lessines.
Zijn naam bleef ook buiten zijn bestuurlijke functies verbonden aan het wielrennen. Aan de Muur van Hoei, op het parcours van de Waalse Pijl in Hoei, staat een monument voor Claude Criquielion. Sinds 1991 wordt bovendien de Grote Prijs Criquielion georganiseerd ter ere van hem.
Tijdens de nacht van 15 op 16 februari 2015 kreeg hij een cerebrovasculair accident en werd hij in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis. Op 18 februari 2015 om 9 uur ’s ochtends overleed hij in een ziekenhuis in Aalst.
Overwinningen in 1979
In 1979 boekte Claude Criquielion enkele belangrijke zeges in zijn carrière. Hij won de Escalada a Montjuïc en de Setmana Catalana de Ciclisme. De overwinning in de Escalada a Montjuïc wordt in de beschikbare gegevens zelfs twee keer vermeld. Deze resultaten bevestigden zijn sterke vorm in dat seizoen.
Doorbraak en wereldtitel
Claude Criquielion liet zich vanaf het einde van de jaren zeventig en vooral in de eerste helft van de jaren tachtig geregeld opmerken in rittenkoersen en eendagswedstrijden. In 1979 werd hij negende in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk. Een jaar later won hij de vierde rit in de Tirreno–Adriatico en de derde halve etappe in de Ronde van Dauphiné Libéré, en eindigde hij derde in de Ronde van Spanje. In 1981 volgde opnieuw een negende plaats in de Ronde van Frankrijk.
In 1982 boekte Criquielion een belangrijke overwinning in de Brabantse Pijl. Daarnaast werd hij vierde in Luik-Bastenaken-Luik, vijfde in het eindklassement van Parijs-Nice en negende in de Ronde van Lombardije. Het jaar daarop won hij de Clásica de San Sebastián en werd hij achtste in de Tour du Haut-Var.
Het meest succesvolle seizoen in deze periode was 1984. Toen won hij de wegrit op het wereldkampioenschap wielrennen, evenals de Grote Prijs Eddy Merckx, de Escalada a Montjuïc en de eerste etappe in de Ronde van Luxemburg. Verder werd hij tweede in de Grote Prijs van Wallonië, derde in het Critérium des As, zevende in zowel Luik-Bastenaken-Luik als de Ronde van Lombardije, en negende in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk.
Ook in 1985 bleef hij sterk presteren. Hij won de Waalse Pijl en de Polynormande. Daarnaast werd hij tweede in de wegrit, tweede in Luik-Bastenaken-Luik en tweede in het Kampioenschap van Vlaanderen. Verder eindigde hij derde in de Grote Prijs van Wallonië en het Critérium des As, zesde in de Ronde van Vlaanderen en achtste in de Amstel Gold Race.
Successen in de Ronde van Romandië
In 1986 behaalde Claude Criquielion een sterke prestatie in de Ronde van Romandië. Hij won het eindklassement en eindigde daarmee als eerste in het algemeen klassement. Daarnaast veroverde hij ook de bergklassementen en het gecombineerde klassement. Met deze resultaten bevestigde hij zijn veelzijdigheid in dezelfde rittenkoers, waarin hij zowel in het klimmen als in het totaalklassement de beste was.
Overwinning in de Midi Libre
In 1986 boekte Claude Criquielion meerdere successen in de Midi Libre. Hij won het eindklassement van de Midi Libre en schreef ook de Grote Prijs van de Midi Libre op zijn naam. Daarnaast zegevierde hij in de tweede en de vierde etappe en won hij ook het puntenklassement van die wedstrijd. Daarmee was hij in dezelfde ronde op meerdere fronten de sterkste.
Overwinningen en ereplaatsen tussen 1986 en 1991
In 1986 liet Claude Criquielion zich al nadrukkelijk zien in de grote koersen. Hij werd derde in de Waalse Pijl en in het Super Prestige Pernod, vierde in Luik-Bastenaken-Luik, vijfde in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk, achtste in de Ronde van Vlaanderen en negende in de Amstel Gold Race. Een jaar later volgde zijn sterkste seizoen tot dan toe: hij won de Grote Prijs José Samyn, de Ronde van Vlaanderen, de Grote Prijs van Fayt-le-Franc en de vierde etappe van de Ronde van Luxemburg. Daarnaast werd hij tweede in de Waalse Pijl, derde in Luik-Bastenaken-Luik en opnieuw derde in het Super Prestige Pernod. In dezelfde periode noteerde hij ook een zevende plaats in de Giro di Lombardia en een tiende plaats in het eindklassement van Parijs-Nice.
In 1988 bleef Criquielion zich tonen als een renner voor de klassiekers en etappewedstrijden. Hij won het Critérium des As, de Grote Prijs van Wallonië, de Grote Prijs van Purnode en de Grote Prijs van het Midden-Libourgeois, waarin hij ook de tweede etappe won. Verder werd hij tweede in de Ronde van het Vaucluse, derde in de Amstel Gold Race, vijfde in Gent-Wevelgem en achtste in de Züri-Metzgete. In 1989 kwam er opnieuw een belangrijke zege bij met winst in de Waalse Pijl. Dat jaar won hij ook de Grote Prijs Michel Goffin in Huppaye, werd hij tweede in de Amstel Gold Race, vijfde in de E3 Prijs Vlaanderen en zevende in het eindklassement van de Ronde van Italië.
In 1990 kroonde hij zich tot Belgisch kampioen op de weg door de wegrit van het nationaal kampioenschap te winnen. Hij werd daarnaast tweede in de Tour du Haut Var, achtste in de Ronde van Vlaanderen, zesde in de Giro di Lombardia en negende in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk. In 1991 volgden nog ereplaatsen in twee belangrijke Ardense klassiekers: hij werd tweede in Luik-Bastenaken-Luik en tweede in de Waalse Pijl. In het eindklassement van Parijs-Nice eindigde hij dat jaar zevende.