Fernand Gravey

Portret van Fernand Gravey uit 1931
Portret van Fernand Gravey uit 1931

Fernand Gravey werd geboren op 25 december 1905 in een artistieke familie: zijn moeder, Fernande Depernay, was actrice in stille films van Belge Cinéma Film, en zijn vader, Georges Mertens, was acteur en regisseur aan Théâtre des Galeries in Brussel. Hij begon al op zijn vijfde te acteren onder leiding van zijn vader en verscheen tussen 1913 en 1914 als kindacteur in vijf stille films van Alfred Machin. Tijdens de Eerste Wereldoorlog verbleef hij in Engeland, waar hij als adolescent interesse kreeg in het theater. Daar leerde hij ook uitstekend Engels en ontwikkelde hij een verfijnde, hoffelijke uitstraling. Tegen het einde van de jaren 1920 kwam hij in Parijs terecht en begon hij op revuepodia op te treden onder de naam Fernand Gravey. Hij stond op de planken naast Arletty, Jeanne Renouardt en Cora Lynn en huwde Jeanne Renouardt in 1928. In 1930 maakte hij zijn filmdebuut als Armand Petitjean in L'amour chant. Daarna speelde hij jarenlang als elegante komiek in Franse boulevardkomedies, met ook rollen in Britse producties van Herbert Wilcox en in I tre diavoli uit 1935. In 1936 aanvaardde hij een exclusief contract met Mervyn LeRoy.

Vroege jaren en familieachtergrond

Fernand Gravey werd geboren op 25 december 1905. Zijn moeder, Fernande Depernay, speelde als actrice mee in verschillende stomme films van Belge Cinéma Film. Zijn vader, Georges Mertens, was acteur en regisseur bij het Théâtre des Galeries in Brussel. Gravey begon al op vijfjarige leeftijd met acteren, onder leiding van Georges Mertens. Als kind verscheen hij vervolgens in vijf stomme films geregisseerd door Alfred Machin, tussen 1913 en 1914.

Van Engeland naar Parijs en de doorbraak in de film

Fernand Gravey bracht de jaren van de Eerste Wereldoorlog door in Engeland. Als adolescent raakte hij daar geïnteresseerd in het theater. Tijdens zijn verblijf leerde hij foutloos Engels en ontwikkelde hij een verzorgd, gentlemanachtig voorkomen. Tegen het einde van de jaren 1920 kwam hij in Parijs aan, waar hij onder de naam Fernand Gravey begon op te treden op revuepodia. Hij stond er naast artiesten als Arletty, Jeanne Renouardt en Cora Lynn. In 1928 huwde hij Jeanne Renouardt.

Zijn filmdebuut volgde in 1930, toen hij de rol van Armand Petitjean speelde in L'amour chant, geregisseerd door Robert Florey. Daarna trad hij enkele jaren op als verfijnde komiek in Franse boulevardkomedies. Hij speelde ook in twee Britse komedies van Herbert Wilcox, Ottocento romantico (1933) en The Queen's Affair (1934), telkens aan de zijde van Anna Neagle. Daardoor groeide hij uit tot een Engelstalige filmster en wekte hij belangstelling in Hollywood.

Toch wees hij uit voorzichtigheid veel aanbiedingen uit de Verenigde Staten af en bleef hij in Frankrijk werken. In 1935 verscheen hij in het circusdrama I tre diavoli met Jean Gabin en Annabella. In 1936 aanvaardde hij een exclusief contract bij Mervyn LeRoy, omdat hij liever met één regisseur werkte dan zich vast te leggen aan een studio. Bij zijn aankomst in Californië veranderde hij bovendien de laatste letter van zijn familienaam van 'y' naar 't'.

Debuut bij Warner Bros. en vroege films

Fernand Gravey debuteerde bij Warner Bros. in de muzikale komedie "De koning en de ballerina" (1937). De film was gebaseerd op een onderwerp van Joepie Marx en Norman Krasna en werd gedragen door Joan Blondell, Jane Wyman, Edward Everett Horton en Gravey zelf. Een jaar later verscheen hij in de Warner-komedie "Het genoegen van het schandaal" (1938), geregisseerd door Mervyn LeRoy. In die film speelde hij naast Carole Lombard en Ralph Bellamy. De muziek was van Richard Rodgers en Lorenz Hart. Hoewel de film op de affiche stond met een sterke bezetting, werd hij geen commercieel succes.

Hollywood en terugkeer naar Frankrijk

In 1938 ondertekende Fernand Gravey een contract bij Metro-Goldwyn-Mayer en kreeg hij de rol van Johann Strauss in Il grande valzer van Julien Duvivier. Hij speelde daarin naast Luise Rainer en Miliza Korjus. De film, met een groot budget, kende een groot succes en maakte van Gravey een van de best betaalde sterren van Hollywood. Nog vóór de nazi-bezetting keerde hij terug naar Frankrijk. Daar verscheen hij in Paradiso perduto van Abel Gance in 1940, gevolgd door Amanti senza domani van Marcel L'Herbier in 1941. In de jaren daarna speelde hij ook in La maschera sul cuore (1942), La parola alla spada (1944) en I cavalieri di ventura (1949).

Dienst bij de Franse geheime diensten en het Vreemdelingenlegioen

Onder de naam Fernand Mertens diende Fernand Gravey bij de Franse geheime diensten en in het Vreemdelingenlegioen. Hij nam deel aan militaire campagnes in Frankrijk en Duitsland met het Vreemdelingenlegioen. In 1945 werd hij eervol ontslagen met de rang van reserve-luitenant. Later verwierf hij de Franse nationaliteit. In 1952 ontving hij de Première Classe d'Honneur van het Vreemdelingenlegioen, met stamboeknummer 95.454.

Terugkeer naar theater en film in de jaren vijftig en zestig

In 1950 speelde Fernand Gravey Charles Breitkof in «La ronde» van Max Ophüls en keerde hij terug naar het theater met «Harvey» van Mary Chase. Doorheen de jaren vijftig verdeelde hij zijn prestaties tussen toneel en film. In 1954 vertolkte hij Molière in «Versailles» van Abel Gance. Daarna speelde hij in 1958 de rol van dokter Duclos in «Totò a Parigi». In de jaren zestig bleef hij actief in de cinema, onder meer in «Come rubare un milione di dollari e vivere felici» van William Wyler uit 1966, waarin hij naast Audrey Hepburn speelde. Vervolgens verscheen hij in de Amerikaanse films «La pazza di Chaillot» in 1969 en «Promessa all'alba» in 1970. Zijn laatste filmoptreden was in «L'uomo di Marsiglia» in 1971.

Scroll naar boven