Jan Jambon (Genk, 26 april 1960) is een Belgisch zakenman en politicus voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Hij volgde secundair onderwijs aan het Katholiek Sint-Jan Berchmanscollege in Genk, studeerde informatica aan de Vrije Universiteit Brussel en behaalde een Master of Business Administration aan de Universiteit Antwerpen. Van 1984 tot 1992 werkte hij als accountmanager bij IBM. In 2007 volgde hij Kris Peeters op als lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij werd in juni 2010 en mei 2014 herkozen op een N-VA-lijst. Na de lokale verkiezingen van 2012 werd hij in 2013 burgemeester van Brasschaat. In oktober 2014 werd hij viceminister-president en minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid in de regering-Michel. Van 2019 tot 2024 was hij minister-president van Vlaanderen. Sinds februari 2025 is hij viceminister-president en minister van Financiën, Pensioenen, Nationale Loterij en Federale Culturele Instellingen in de regering-De Wever.
- Wanneer werd Jan Jambon geboren?
- Welke politieke functies bekleedde Jan Jambon in Vlaanderen en op federaal niveau?
- Hoe verliep de opleiding en vroege loopbaan van Jan Jambon?
- Hoe verliep Jan Jambons engagement in de Vlaamse Beweging binnen de Volksunie?
- Hoe raakte Jan Jambon betrokken bij de Vlaamse beweging en welke functies vervulde hij daar?
- Hoe ontwikkelde Jan Jambon zijn politieke loopbaan binnen de N-VA en de Kamer van volksvertegenwoordigers?
- Welke rol speelde Jan Jambon in de Diamantclub binnen het parlement?
- Hoe verliep Jan Jambons politieke loopbaan tussen zijn verkiezing in Brasschaat en zijn benoeming tot minister-president?
- Welke controverses waren er rond Jan Jambon over zijn uitspraken en zijn optreden als minister van Binnenlandse Zaken?
- Waarom kwam Jan Jambon in opspraak door zijn aanwezigheid op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds?
Geboorte
Jan Jambon werd geboren op 26 april 1960.
Bestuurlijke loopbaan
Jan Jambon werd in 2007 lid van de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers in de plaats van Kris Peeters, toen de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) samenwerkte met de Christen-Democratisch en Vlaams. In juni 2010 en opnieuw in mei 2014 werd hij herkozen op een N-VA-lijst. In 2013 werd hij burgemeester van Brasschaat, nadat zijn partij de lokale verkiezingen van 2012 had gewonnen. In november 2014 werd hij als waarnemend burgemeester vervangen door Koen Verberck, nadat hij toetrad tot de federale regering.
In oktober 2014 werd Jambon vice-eersteminister en minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid in de regering-Michel. In die functie kreeg hij onder meer het beheer van de overheidsgebouwen toegewezen. Hij bleef vice-eersteminister en minister van Binnenlandse Zaken en Veiligheid tot de regering in december 2018 viel. In 2019 werd hij Vlaams minister-president van de regering-Jambon. Die functie bekleedde hij tot de vorming van de regering-Diependaele na de Vlaamse verkiezingen van 2024. Sinds februari 2025 is hij vice-eersteminister en minister van Financiën, Pensioenen, de Nationale Loterij en Federale Culturele Instellingen in de regering-De Wever. Daarnaast is hij burgemeester van de gemeente Brasschaat.
Opleiding en vroege loopbaan
Jan Jambon werd in april 1960 geboren in Genk. Hij volgde zijn secundair onderwijs aan het katholieke Sint-Jan Berchmanscollege in Genk. Daarna studeerde hij computerwetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel en behaalde hij een master in bedrijfskunde aan de Universiteit Antwerpen. Tussen 1984 en 1992 werkte hij als accountmanager bij IBM. Vervolgens was hij van 1993 tot 1996 administratief manager van de wielerploeg Team SD Worx–Protime. Nadien ging hij aan de slag bij mediagroep Corelio, uitgever van De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Volk, waar hij functies bekleedde als regionaal directeur en hoofd klantenservice in Antwerpen. In 2002 werd hij algemeen directeur van Bank Card Company.
Engagement in de Vlaamse Beweging
Jan Jambon begon zijn politieke loopbaan bij de Volksunie-Jongeren (VUJO) in Limburg. Van 1985 tot 1988 was hij lid van het hoofdbestuur van de nationale Volksunie-Jongeren en tegelijk hoofdredacteur van het maandblad WIJ-Jongeren. Binnen de partij behoorde hij tot de rechtervleugel en tot de meer Vlaams-nationalistisch georiënteerde stroming van de Volksunie. Hij nam ook een standpunt in over de plaatsing van kernwapens dat afweek van de officiële partijlijn. In 1988 verliet hij de Volksunie, nadat de derde staatshervorming was mislukt. Daarbij speelden ook zijn moeilijkheden met de verruimingsoperatie van Hugo Schiltz en Jaak Gabriëls mee, evenals de verkiezing van de linkse partijgenoot Herman Lauwers.
Actief in de Vlaamse beweging
In 1988 verhuisde Jan Jambon zijn engagement in de Vlaamse beweging naar de belangenorganisatie Vlaamse Volksbeweging (VVB), samen met Peter De Roover. Volgens sommige bronnen zou hij in de late jaren 1980, samen met Luc Sevenhans, mee hebben bijgedragen aan de oprichting van een afdeling van het Vlaams Blok in Brasschaat, naar eigen zeggen op advies van politicus Gerolf Annemans nadat hij de Volksunie had verlaten. Er wordt ook vermeld dat hij daar actief was, maar op de achtergrond bleef om zijn professionele loopbaan te beschermen; in een interview in 2020 met De Zondag ontkende hij evenwel elke betrokkenheid bij het Vlaams Blok.
In 1991 werd hij bestuurslid van het Algemeen Nederlands Zangverbond. Een jaar later werkte hij samen met Peter De Roover mee aan het boek Vlaanderen staat in Europa en werd hij lid van de pro-onafhankelijkheidstank In de Warande. Vanaf 1992 was hij gedurende vele jaren voorzitter van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen. In oktober 1998 werd hij nationaal bestuurslid van de Vlaamse Volksbeweging en verkozen tot penningmeester; nadien werd hij er politiek en administratief secretaris.
Politieke loopbaan
Jan Jambon nam op 18 februari 2006 ontslag uit de Vlaamse Volksbeweging. Daarna werkte hij voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) aan de voorbereiding van de splitsing van België. Op 8 december 2005 had hij in Brasschaat al een afdeling van de N-VA opgericht. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2006 behaalde hij 565 voorkeurstemmen en vanaf januari 2007 was hij schepen voor financiën en lokale economie.
Half maart 2007 stond hij in Antwerpen kandidaat op de lijst van N-VA en CD&V. In de federale parlementsverkiezingen van 2007 haalde hij 9.099 voorkeurstemmen. Op 28 juni 2007 werd hij lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers, als opvolger van Kris Peeters op de kartellijst CD&V/N-VA. Van 2008 tot 2014 was hij fractieleider van de N-VA in de Kamer. Op 7 november 2007 verklaarde hij dat de N-VA niet zou toetreden tot een oranje-blauwe noodregering zonder uitzicht op staatshervorming.
Hij werd opnieuw verkozen als lijsttrekker bij de verkiezingen van 13 juni 2010. Bij de verkiezingen van 25 mei 2014 werd hij opnieuw verkozen als tweede op de Antwerpse Kamerlijst van de N-VA.
Voorzitterschap van de Diamantclub
Tijdens zijn politieke loopbaan richtte Jan Jambon in het parlement de Diamantclub op. Nadien werd hij ook voorzitter van die club. Deze rol paste binnen zijn parlementaire activiteit en gaf hem een centrale positie in het verband rond diamantkwesties.
Burgemeester van Brasschaat en Vlaams minister-president
Bij de provincieraadsverkiezingen van 2012 in de kieskring Antwerpen stond Jan Jambon op de laatste plaats van de lijst. Op 1 januari 2013 werd hij burgemeester van Brasschaat. Zijn partij N-VA behaalde bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 in Brasschaat 44 procent van de stemmen, waarna hij burgemeester bleef. Tijdens die periode was Koen Verberck waarnemend burgemeester, terwijl Jambon titulair burgemeester bleef.
In 2014 werd Jambon in de regering-Michel I vice-eersteminister en minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken. Na de aanslagen in Brussel van 22 maart 2016 diende hij zijn ontslag in, maar eerste minister Charles Michel weigerde dat ontslag. Zijn ministerieel mandaat eindigde op 9 december 2018, toen de regering-Michel I viel. Daarna werd hij opnieuw lid van het parlement.
In 2019 hervatte Jambon zijn functie als burgemeester van Brasschaat en werd hij voor het eerst effectief verkozen tot burgemeester. Bij de federale verkiezingen van dat jaar was hij N-VA-lijsttrekker in de kieskring Antwerpen en werd hij herkozen in de Kamer met 187.826 voorkeurstemmen. Tot begin oktober 2019 bleef hij actief in de Kamer. Vanaf 12 augustus 2019 leidde hij de onderhandelingen voor de vorming van een nieuwe Vlaamse regering, in de plaats van partijvoorzitter Bart De Wever. Begin oktober 2019 volgde de vorming van de regering-Jambon, waarin hij minister-president werd en bevoegd werd voor Cultuur, Buitenlands Beleid en Ontwikkelingssamenwerking.
Controverses rond uitspraken en optreden als minister van Binnenlandse Zaken
In een interview met De Standaard stelde Jan Jambon dat een aanzienlijk deel van de moslimgemeenschap danste naar aanleiding van de aanslagen van 22 maart 2016. Volgens informatie van de Nationale Veiligheidsraad waren de incidenten echter marginaal en ging het niet om een aanzienlijk deel van die gemeenschap. In augustus 2020 kwam Jambon opnieuw onder vuur te liggen wegens vermeend nalaten als minister van Binnenlandse Zaken na een incident op de luchthaven van Charleroi in 2018. Tijdens een vergadering met parlementaire commissies werd hem meegedeeld dat minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem had aangegeven dat Jambon op de hoogte was van dat incident. Jambon zei zich het voorval niet te herinneren en verklaarde dat noch hijzelf, noch het kabinet van mening was dat de politie problematisch had gehandeld.
Controverse rond Sint-Maartensfonds
Op 5 mei 2001 sprak Jan Jambon, namens de Vlaamse Volksbeweging, op de 50ste jubileumviering van het Vlaams Oostfrontgenootschap Sint-Maartensfonds v.z.w. Zijn deelname aan dat evenement leidde later tot kritiek. De aanwezigheid van Jambon op de bijeenkomst werd in 2007 eerst bekendgemaakt door Karel De Gucht op de VRT. Op 23 oktober 2013 bracht de extreemrechtse Nieuw-Solidaristische Alternatief zijn deelname opnieuw onder de aandacht met fotomateriaal. Een dag later besteedde het VRT-programma Terzake aandacht aan de zaak, en op 25 oktober 2013 berichtten ook De Tijd en De Standaard Avond erover. In mei 2001 was Vlaams minister Johan Sauwens al afgetreden na deelname aan dezelfde bijeenkomst. In 2014 gaf Jambon in een interview met La Libre Belgique en La Dernière Heure uitleg over zijn aanwezigheid op de jubileumviering. Hij noemde collaboratie daarbij een vergissing en zei dat collaborateurs hun redenen hadden en dat hij die periode niet had meegemaakt. Die uitspraak riep kritiek op van meerdere Belgische politici en van de leider van de Socialistische Fractie in het Europees Parlement, Gianni Pittella. Vervolgens bood Jambon zijn excuses aan via een persbericht aan persbureau Belga.