Luis Oliveira groeide op in een zeer arm gezin in de favela’s van São Luís, samen met vijf broers en zussen. Zijn vader was voetballer bij Maranhão Atlético Clube, en ook zijn broer Hamilton en een zus speelden voetbal. Oliveira volgde zijn familievoetsporen en schreef zich in bij Sociedade Esportiva Tupan. Op vijftienjarige leeftijd overtuigde een Argentijnse scout hem om een proefperiode af te leggen; daarna werd hij als aanvaller geselecteerd om naar Europa te trekken.
In 1985 werd hij door de jeugdploeg van Anderlecht vastgelegd, na deelname aan drie toernooien in Spanje, Frankrijk en Duitsland. Hij speelde meestal als tweede spits of fantasista, en zelden als eerste spits. In maart 1988 debuteerde hij in de Belgische hoogste klasse voor Anderlecht, waarvoor hij 95 competitiewedstrijden speelde en 36 doelpunten maakte. Tijdens zijn periode in België verkreeg hij de Belgische nationaliteit. In 1992 verhuisde hij naar Cagliari, waar hij in de Serie A debuteerde op 6 september 1992. Later speelde hij ook voor Fiorentina. Oliveira verhuisde op jonge leeftijd naar België, ging daarna naar Sardinië en ontmoette daar zijn vrouw. Hij had drie kinderen.
- Hoe verliep de jeugd en de vroege voetbalcarrière van Luis Oliveira?
- Hoe verliep Luis Oliveira zijn begin bij Anderlecht?
- Hoe verliep de loopbaan van Luis Oliveira na zijn komst bij Cagliari en welke clubs volgden daarna?
- Wat deed Luis Oliveira bij Muravera in 2009 en 2011?
- Hoe verliep de interlandcarrière van Luis Oliveira bij België?
- Bij welke clubs werkte Luis Oliveira als trainer in de jaren 2012 tot 2025, en welke resultaten of wissels volgden daarop?
- Welke erkenningen kreeg Luis Oliveira?
- Welke statistische cijfers zijn bekend over de wedstrijden en doelpunten van Luís Oliveira?
Van São Luís naar België
Luis Oliveira groeide op in een zeer arm gezin in de favela's van São Luís. Hij had vijf broers en zussen, van wie er drie met hun gezinnen in hetzelfde huis woonden. Zijn vader was voetballer bij Maranhão Atlético Clube. Ook zijn broer Hamilton en zijn zus voetbalden. Oliveira volgde zijn broers en zussen en schreef zich in bij Sociedade Esportiva Tupan om te voetballen.
Op 15-jarige leeftijd werd hij door een Argentijnse scout overtuigd om deel te nemen aan een testwedstrijd. Daar werd hij geselecteerd als aanvaller om naar Europa te vertrekken. Op jonge leeftijd verhuisde hij naar België. Tijdens zijn periode bij Anderlecht verkreeg hij de Belgische nationaliteit.
Later verhuisde Oliveira naar Sardinië, waar hij zijn vrouw leerde kennen. Samen kregen ze drie kinderen.
Doorbraak bij Anderlecht
In 1985 werd Carriera vastgelegd door de jeugdploeg van Anderlecht, nadat hij drie toernooien had gespeeld in Spanje, Frankrijk en Duitsland. Hij begon te spelen als aanvaller, vooral als tweede spits of fantasista, en slechts zelden als eerste spits. In maart 1988 debuteerde hij bij Anderlecht in de Belgische hoogste klasse. Bij de club kwam hij uiteindelijk aan 95 competitiewedstrijden en 36 doelpunten.
Van Cagliari tot Tortona
In 1992 werd Carriera door Cagliari gekocht voor 6 miljard lire, nadat hij alleen op videobeelden was gescout. Hij debuteerde in de Serie A op 6 september 1992 in een 0-0 gelijkspel. Met Cagliari speelde hij ook in de UEFA Cup van 1993-1994 en bereikte hij de halve finales. In vier jaar tijd scoorde hij voor de club 42 doelpunten in de Serie A en 4 in de UEFA Cup.
In 1996 verhuisde hij naar Fiorentina voor 9 miljard plus Giacomo Banchelli. Daar speelde hij drie seizoenen, met 95 wedstrijden en 27 doelpunten. Met Fiorentina won hij de Italiaanse Supercup van 1996. In september 1999 keerde hij terug naar Cagliari voor een seizoen. Op 12 december 1999 kreeg hij in de wedstrijd tegen Reggina al na 50 seconden rood; die uitsluiting bleef 16 jaar lang de snelste in de geschiedenis van de Serie A.
Na het seizoen 1999-2000 trok hij naar Parma, waar hij één seizoen speelde met 17 optredens en 1 doelpunt. Daarna ging hij naar Atalanta, waar hij promotie naar de Serie A meemaakte en topschutter werd in de Serie B met 23 doelpunten. Nog voor het volgende Serie A-seizoen werd zijn contract bij Atalanta beëindigd.
In september 2002 tekende hij bij Palermo. Daar werd hij aanvoerder en publiekslieveling, en hij kwam tot 27 doelpunten in 74 wedstrijden. Later werd hij uit de kern gehaald na conflicten met de fans en met voorzitter Riccardo Gaucci. In 2004 sloot hij zich aan bij Treviso in de Serie C1, waar hij 14 keer speelde zonder te scoren. In januari 2005 volgde Venezia, waar hij wel nog doelpunten maakte, maar de club niet kon behoeden voor degradatie. Na de ondergang van Venezia lagunari in 2005 zat hij zonder contract.
In de zomer van 2005 tekende hij bij Lucchese in de C1. Voor het seizoen 2006-2007 ging hij naar een gepromoveerde club uit Sardinië in de Serie C2 en speelde hij twee seizoenen in die reeks, goed voor 25 doelpunten. In juli 2008 tekende hij bij Derthona en speelde hij in de Serie D in Tortona, waar hij de bekendste en meest gewaardeerde voetballer was.
Muravera als speler en coach
In het seizoen 2009-2010 was Carriera speler en coach van Muravera in de Eccellenza Sarda. Op 27 december 2010 opende hij in Muravera het ruitercentrum Il falco. Voor het seizoen 2010-2011 werd Stefano Senigagliesi manager van Muravera. Carriera speelde daarna nog de play-offs met Muravera, dat op 1 mei 2011 in de halve finale werd uitgeschakeld.
Interlandcarrière bij België
Luis Oliveira speelde tussen 1992 en 1999 in totaal 31 wedstrijden voor de nationale ploeg van België. In die periode scoorde hij 7 doelpunten. Op 26 februari 1992 maakte hij zijn debuut voor België en scoorde hij meteen ook zijn eerste doelpunt voor de nationale ploeg. Daarnaast maakte hij deel uit van de Belgische selectie voor het WK van 1998 in Frankrijk.
Terugkeer naar Muravera en buitenlandse periodes
In maart 2012 keerde Carriera terug als trainer van Muravera. Op 16 januari 2013 won hij de Coppa Italia di Eccellenza, en in maart 2013 werd hij door de Lega Nazionale Dilettanti uitgeroepen tot beste amateurtrainer in Italië. Op 31 juli 2014 werd hij voorgesteld als trainer van Pro Patria in Lega Pro, maar op 4 november 2014 werd hij ontslagen na 11 wedstrijden.
Op 14 juni 2015 werd Carriera coach van Floriana. Onder zijn leiding eindigde de club op de vijfde plaats in de Maltese competitie. Op 15 juni 2016 werd Giovanni Tedesco zijn opvolger bij Floriana. In juni 2017 keerde Carriera terug als trainer van Muravera. Tijdens de zomer van 2018 keerde hij opnieuw terug naar Floriana, waar hij later ook werd ontslagen.
Voor het seizoen 2020-21 werd Carriera Juniores-trainer bij Campodarsego. In oktober 2025 werd hij aangesteld als coach van het vrouwenteam van Riccione in Serie C, en op 4 november 2025 werd hij vervolgens aangeworven door het vrouwenteam van Venezia.
Erkenningen
In de loop van zijn loopbaan kreeg Luis Oliveira verschillende erkenningen. Cagliari nam hem op in de Hall of Fame, als bevestiging van zijn band met de club. Daarnaast ontving hij in 2024 de Premio Costa Rossa Festival delle Arti in Trinità d'Agultu e Vignola.
Statistieken
Volgens beschikbare statistieken speelde Luís Oliveira meer dan 758 wedstrijden voor clubs en de nationale ploeg. In die wedstrijden scoorde hij meer dan 253 doelpunten in totaal. Dat komt neer op een gemiddelde van 0,33 doelpunt per wedstrijd. Deze gegevens werden bijgewerkt tot en met 10 april 2018.