Maggie De Block is een Belgische politica en arts. Zij werd in 1962 geboren in Merchtem, in de toenmalige provincie Brabant, nu Vlaams-Brabant. Ze was het eerste van drie kinderen van Jan De Block, die werkte bij de Belgische spoorwegmaatschappij NMBS/SNCB. Haar vader overleed toen zij zeven jaar oud was. Na haar studies aan het Koninklijk Lyceum in Laken, het huidige Lyceum Martha Somers Brussel, studeerde zij geneeskunde aan de universiteit. In 1982 trouwde zij als studente en behaalde zij haar kwalificatie als huisarts. In 1999 trad zij op als onafhankelijke kandidaat bij de federale verkiezingen als lid van de liberale partij VLD. In december 2012 werd zij aangesteld als vicevoorzitter. In 2013 ontving zij van de lezers van La Libre Belgique de titel van Vrouw van het Jaar. In 2014 en 2015 stond zij bovenaan in opiniepeilingen als populairste Vlaamse politicus. Van 2014 tot 2020 was zij minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid in de regeringen van Charles Michel en Sophie Wilmès. Na een herschikking op 9 december 2018 omvatten haar bevoegdheden ook migratie en asielverlening. Sinds 2020 leidt zij de fractie van haar partij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.
- Welke belangrijke politieke functies heeft Maggie De Block bekleed?
- Hoe verliepen de jeugd, studie en eerste jaren van Maggie De Block?
- Hoe ontwikkelde de politieke carrière van Maggie De Block zich tussen 1999 en 2015?
- Hoe evolueerde Maggie De Block haar rol binnen de regering tijdens haar periode als minister?
- Welke internationale functies bekleedt Maggie De Block sinds 2020?
Politieke functies
Sinds 2020 leidt Maggie De Block de fractie van haar partij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Daarvoor was zij van 2014 tot 2020 minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid in de regeringen van de Belgische premiers Charles Michel en Sophie Wilmès. Na de herschikking van 9 december 2018 omvatten haar ministeriële bevoegdheden ook migratiekwesties en de opvang van asielzoekers.
Jeugd en opleiding
Maggie De Block werd in 1962 geboren in Merchtem, in de provincie Brabant, het huidige Vlaams-Brabant. Ze was de eerste van drie kinderen van Jan De Block, die werkte bij de Belgische spoorwegmaatschappij NMBS/SNCB. Haar moeder werd huisvrouw na de geboorte van de eerste broer. Toen Maggie zeven jaar oud was, overleed haar vader bij een auto-ongeluk. Vijf maanden later kreeg haar moeder een tweede zoon, Jan genoemd naar zijn vader.
De Block volgde onderwijs aan het Koninklijk Lyceum, nu Lyceum Martha Somers Brussel, in Laken. Nadien studeerde ze geneeskunde aan de universiteit. In 1982 trouwde ze als studente. Daarna behaalde ze haar kwalificatie als huisarts.
Politieke doorbraak en ministerposten
Maggie De Block stond in 1999 als onafhankelijke kandidaat op de federale verkiezingslijsten voor de liberale partij VLD. In december 2012 werd zij benoemd tot vicevoorzitter. In maart 2013 werd zij door de lezers van La Libre Belgique uitgeroepen tot Woman of the Year. In 2013 en 2014 was zij volgens peilingen de populairste Vlaamse politicus, en daarmee haalde zij Vlaams minister-president Kris Peters voorbij. Tot 2015 bleef zij bovendien de populairste politica in Vlaanderen, Wallonië en Brussel.
In juli 2014 trad De Block toe tot de regering als minister van Justitie, met bevoegdheden over asiel, immigratie, sociale integratie en armoedebestrijding in de regering-Di Rupo. Enkele maanden later, in oktober 2014, werd zij benoemd tot minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid in de regering van eerste minister Charles Michel. Bij de eedaflegging noemde zij die functie een lang gekoesterde droom. Op kritiek over haar gewicht in verband met haar taak als minister van Volksgezondheid reageerde zij door te benadrukken dat innerlijke kwaliteiten belangrijker zijn dan uiterlijk.
Tijdens haar ministerschap werkte zij mee aan de Belgische inzet tegen de gevolgen van de ebola-epidemie in West-Afrika. In 2015 coördineerde zij ook de inspanningen van Belgische en Nederlandse vertegenwoordigers van de gezondheidsministeries in onderhandelingen over de aankoop van geneesmiddelen voor zeldzame ziekten bij farmaceutische groepen. In juni 2015 ondertekende zij een koninklijk besluit dat beperkt medisch gebruik van cannabis legaliseerde, waaronder de orale spray Sativex voor de behandeling van multiple sclerose.
Volksgezondheid en migratiebeleid
Maggie De Block was in de regeringen-Michel II en Wilmès minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, met ook bevoegdheden voor asiel en migratiebeleid. Op 9 december 2018 kreeg ze de verantwoordelijkheid voor asiel en migratie toevertrouwd, in de plaats van Theo Franken. In september 2018 voerde ze ook gestandaardiseerde verpakking in voor alle tabaksproducten in België.
Tijdens de eerste fase van de COVID-19-pandemie volgde ze de reactie van de Belgische regering van nabij op. In mei 2020 riep ze de landen van de Europese Unie op om de verdeling van beschermende maskers beter op elkaar af te stemmen. In juli 2020 uitte ze publiek kritiek op het gebrek aan coördinatie met de buurlanden Frankrijk, Duitsland en Nederland.
Haar beleid kwam later ook onder druk te staan door de vernietiging van de strategische FFP2-voorraad in 2018, die verlopen was en niet werd aangevuld. Volgens De Block gebeurde dat om de belastingbetaler geld te besparen. Tijdens de coronapandemie werd die beslissing scherp bekritiseerd. Na haar niet-herbenoeming in de regering onder leiding van Alexander De Croo keerde ze terug naar het Belgische parlement.
Internationale gezondheidsrollen
In 2020 werd Maggie De Block door het Regional Office van WHO Europe benoemd tot lid van de Pan-European Commission on Health and Sustainable Development. Sinds datzelfde jaar is zij ook plaatsvervangend lid van de Global Leaders Group on Antimicrobial Resistance. Daarnaast sloot zij zich aan bij de WHO Technical Advisory Group on One Health.