Marieke Vervoort was een Belgische atlete, geboren in Diest, Vlaams-Brabant, op 10 mei 1979. Ze beoefende atletiek, blokarten en was ook triatlete. Haar sportcarrière begon in het rolstoelbasketbal, waarna ze ging zwemmen en deelnam aan triatlons. In 2006 en 2007 werd ze wereldkampioene aangepaste triatlon. In 2007 nam ze deel aan de Ironman-triatlon in Hawaï, Verenigde Staten. Door een verslechterende toestand stopte ze later met triatlons en schakelde ze over op blokarten en rolstoelracen. Op de Paralympische Spelen van Londen 2012 won ze goud op de 100 meter T52 en zilver op de 200 meter T52. In 2016 kwam ze opnieuw in actie op de Paralympische Spelen van Rio de Janeiro. In totaal behaalde ze vier medailles op de Spelen van 2012 en 2016. In 2013 zette ze ook Europese en wereldrecords neer in de T52-afstanden. In 2015 ontving ze de Vlaamse Reus, toegekend door de Vlaamse Vereniging van Sportjournalisten.
- Welke prestaties behaalde Marieke Vervoort op de Paralympische Spelen?
- Hoe verliep de sportcarrière van Marieke Vervoort?
- Welke medailles en records behaalde Marieke Vervoort tussen 2012 en 2016?
- Hoe beïnvloedde haar ziekte het leven van Marieke Vervoort en hoe kwam zij tot euthanasie?
- Hoe ging Marieke Vervoort om met haar beperking in het dagelijks leven?
- Welke boeken schreef Marieke Vervoort?
Paralympische successen en onderscheidingen
Marieke Vervoort nam deel aan de Paralympische Spelen van Londen in 2012 en van Rio de Janeiro in 2016. In Londen won zij een gouden medaille en een zilveren medaille. Samen leverden haar optredens op de Paralympische Spelen van 2012 en 2016 haar vier medailles op. Naast haar prestaties op de baan was zij actief in de atletiek, blokarten en als triatlete. In 2015 kreeg Vervoort de Vlaamse Reus, een prijs die werd toegekend door de Vlaamse Vereniging van Sportjournalisten.
Sportcarrière
Marieke Vervoort begon haar sportcarrière met rolstoelbasketbal. Daarna ging ze zwemmen en nam ze deel aan triatlons. In 2006 en 2007 werd ze wereldkampioene in de aangepaste triatlon. In 2007 nam ze ook deel aan de Ironman-triatlon in Hawaï, Verenigde Staten. Door haar verslechterende toestand stopte ze met triatlons. Vervolgens begon ze met blokarten en later met rolstoelracen.
Paralympische medailles en wereldrecords
Op de Paralympische Spelen van Londen in 2012 won Marieke Vervoort goud op de 100 meter rolstoelrace in de T52-klasse en zilver op de 200 meter. In 2013 zette zij in Oordegem een nieuw Europees record neer op de 200 meter met 33,65 seconden. Datzelfde jaar verbrak zij in Kortrijk het wereldrecord op de 400 meter T52, en in Oordegem ook het wereldrecord op de 800 meter T52. Tijdens het wereldkampioenschap van de IPC Atletiek in 2013 in Lyon botste zij op Michelle Stilwell in de 800 meter. Daarbij liep zij een schouderblessure op, waarvoor een operatie nodig was en tien maanden revalidatie volgden. In 2014 nam zij deel aan de Grote Prijs van de IPC Paratletiek in Nottwil, waar zij de 200 meter, 1.500 meter en 5.000 meter won en op de 1.500 meter en 5.000 meter nieuwe wereldrecords vestigde. Op het wereldkampioenschap van de IPC Atletiek in Doha in 2015 won zij goud op de 100 meter, 200 meter en 400 meter in de T52-klasse en werd zij wereldkampioene. Op de 200 meter liep zij 35,91 seconden, twee seconden trager dan haar Europees record van voor haar ongeluk. In Rio de Janeiro won zij in 2016 brons op de 100 meter en zilver op de 400 meter in de T51/52-rolstoelrace.
Gezondheid en levenseinde
Op 14-jarige leeftijd kreeg Marieke Vervoort de diagnose reflexsympathische dystrofie, een degeneratieve en ongeneeslijke aandoening die haar spieren en wervelkolom aantastte. De ziekte veroorzaakte hevige pijn, verlamming in haar benen, slaapproblemen, bewegingsbeperkingen en flauwtes. Daarnaast leed zij ook aan epilepsie. Door die medische toestand moest zij haar leven voortdurend aanpassen en leefde zij dag per dag, met aandacht voor kleine momenten.
In 2008 ondertekende Vervoort de documenten voor euthanasie, zonder dat er toen al een concrete datum vastlag. Volgens de Belgische wet kreeg zij daarvoor de goedkeuring van drie artsen. Tijdens de voorbereiding op de Paralympische Spelen van Rio de Janeiro 2016 dacht zij opnieuw na over euthanasie. Zij noemde Rio 2016 haar ‘laatste wens’, maar zei ook dat euthanasie niet meteen na die Spelen zou plaatsvinden. Op dat moment had zij de papieren klaar, maar was het moment om ze te gebruiken nog niet aangebroken.
Uiteindelijk koos Marieke Vervoort op 22 oktober 2019 voor euthanasie. Zij was toen 40 jaar oud.
Persoonlijk leven en beperking
Marieke Vervoort leefde samen met een hulphond, Zenn. Deze hond kon haar ongeveer een uur op voorhand waarschuwen voor aanvallen. Dat maakte Zenn tot een belangrijke steun in haar dagelijks leven.
Boeken van Marieke Vervoort
Marieke Vervoort schreef twee boeken. In 2012 verscheen bij Houtekiet het boek Wielemie. Sporten voor het leven, waarin haar bijnaam Wielemie wordt gebruikt. In 2017 volgde De andere kant van de medaille, een boek waarin een degeneratieve ziekte en de impact daarvan op het leven centraal staan.