Max Verstappen

Max Verstappen, Nederlandse en Belgische Formule 1-coureur
Max Verstappen, Nederlandse en Belgische Formule 1-coureur

Max Verstappen (Hasselt, 30 september 1997) is een Nederlandse autocoureur die sinds 2015 actief is in de Formule 1. Hij debuteerde in de koningsklasse tijdens de Grand Prix van Australië in 2015 voor Scuderia Toro Rosso, op 17 jaar en 166 dagen, en werd daarmee de jongste coureur ooit die in de Formule 1 uitkwam. Sinds 2016 rijdt hij voor Oracle Red Bull Racing. Verstappen werd in 2016 de eerste Nederlandse coureur die een Formule 1-race won. Op de Grand Prix van Spanje van dat jaar behaalde hij zijn eerste zege, als jongste winnaar van een Grand Prix op 18 jaar, 7 maanden en 15 dagen. In 2017 zette hij ook als jongste een snelste ronde neer in een sessie, tijdens de derde vrije training in Mexico. In 2021 won hij de eerste sprint race in de Formule 1 en werd hij wereldkampioen na winst in Abu Dhabi, waar hij Lewis Hamilton op de laatste ronde voorbijging. Daarna veroverde hij ook de titels van 2022, 2023 en 2024. In 2020 werd hij tweede, en in 2018 en 2019 derde in het kampioenschap.

Doorbraak en wereldtitels

Max Verstappen werd geboren in Hasselt op 30 september 1997 en is een Nederlandse autocoureur. Sinds 2015 rijdt hij in de Formule 1. Zijn debuut maakte hij bij Scuderia Toro Rosso tijdens de Grote Prijs van Australië in 2015, op 17 jaar en 166 dagen. Daarmee werd hij de jongste rijder ooit die in de Formule 1 uitkwam. Vanaf 2016 reed hij voor Oracle Red Bull Racing, het team waarvoor hij sindsdien actief bleef.

In 2016 schreef Verstappen geschiedenis door op 18 jaar, 7 maanden en 15 dagen de Grote Prijs van Spanje te winnen. Daarmee werd hij de jongste rijder ooit die een Grand Prix won. Hij was ook de eerste Nederlandse rijder die een Formule 1-race won. Op 28 oktober 2017 zette hij opnieuw een record neer door tijdens de derde vrije training op het Autódromo Hermanos Rodriguez in Mexico de snelste ronde in een sessie neer te zetten als jongste rijder ooit.

Zijn resultaten bleven groeien. In 2018 en 2019 eindigde hij derde in het wereldkampioenschap met Oracle Red Bull Racing. In 2020 werd hij tweede. Het grote keerpunt kwam in 2021, toen hij na de laatste ronde van de Grote Prijs van Abu Dhabi Lewis Hamilton versloeg terwijl ze voor de race gelijk stonden in punten. Zo werd Verstappen wereldkampioen en de eerste Nederlandse Formule 1-kampioen. Dat jaar won hij ook de eerste sprintwedstrijd in de Formule 1, tijdens de Grote Prijs van Groot-Brittannië.

Verstappen verlengde zijn heerschappij met wereldtitels in 2022, 2023 en 2024, goed voor vier opeenvolgende Formule 1-kampioenschappen. In 2024 verzekerde hij zich van de titel met nog twee races te gaan. Dat seizoen streed hij lange tijd met Lando Norris en kende hij ook zijn langste reeks zonder overwinning, van tien races.

Familie en autosport

Max Verstappen werd in België geboren in een familie met een sterke autosporttraditie. Zijn vader, Jos Verstappen, reed acht seizoenen in de Formule 1 en kwam uit voor Benetton, Simtek, Footwork, Tyrrell, Stewart, Arrows en Minardi. Ook zijn moeder, Sophie-Marie Kumpen, was actief in de autosport en nam deel aan karten, onder meer in de Formido Swift Cup. Aan moederskant had hij nog meer race-ervaring in de familie: zijn grootvader Paul Kumpen reed endurancewedstrijden en zijn oom Anthony Kunpen deed mee aan FIA GT-races en aan de 24 Uren van Le Mans. Max Verstappen heeft daarnaast een jongere zus en twee jongere halfbroers langs vaderskant.

Van karting naar Formule 3

Max Verstappen begon al op 4-jarige leeftijd met karten en startte in 2005 met professioneel racen, waarin hij meteen zijn eerste lokale kampioenschap won. In de karting reed hij ook tegen George Russell en Charles Leclerc, met wie hij een rivaliteit had tijdens de races. Tot 2013 bleef Verstappen een toonaangevende karter en won hij Nederlandse, Belgische, Europese en wereldkampioenschappen. Nadat hij 16 werd en zes van de acht kartkampioenschappen had gewonnen, maakte hij in oktober 2013 de overstap naar eenzitters.

Daarna volgden tests en nieuwe kansen. Hij reed 160 ronden met een Manor Motorsport-wagen op het circuit van Pembrey en testte een Dallara F311 voor Motopark Academy op het circuit van Jerez. In januari 2014 werd hij bevestigd voor de Florida Winter Series en hij tekende bij Van Amersfoort Racing om in de Formule 3 te rijden. Later nam hij met Motopark deel aan de Formula 3 Masters in juli. In dat Formule 3-seizoen won hij tien races, waaronder zes op rij, en eindigde hij als derde achter Tom Blomqvist en Esteban Ocon. Zijn enige deelname aan de Macau Grand Prix deed hij voor Van Amersfoort Racing: hij kwalificeerde zich als derde, moest door een ongeval in de kwalificatierace van op de 24ste plaats starten, en finishte zevende met de snelste ronde.

Doorbraak en eerste overwinningen

Op 18 augustus 2014 werd Max Verstappen vastgelegd door Scuderia Toro Rosso voor het seizoen 2015, ter vervanging van Jean-Eric Vergne. Niet iedereen reageerde positief op die overeenkomst: Jacques Villeneuve noemde het contract het slechtste wat Formula 1 kon overkomen. Enkele dagen later, op 31 augustus 2014, kwam Verstappen tijdens een demonstratie in Nederland in botsing met een model van de Red Bull RB8.

Zijn doorbraak in de Formule 1 volgde snel. In zijn tweede race, de Grote Prijs van Maleisie in 2015, werd hij zevende. Daarmee werd hij op zeventien jaar en 180 dagen de jongste Formule 1-coureur ooit die punten scoorde. Vanaf 2016 gold een minimumleeftijd van achttien jaar voor Formule 1-coureurs, maar in 2024 liet de FIA zeventienjarigen opnieuw toe als zij aan andere voorwaarden, zoals een minimum aan punten, voldoen.

Na de Grote Prijs van Rusland op 5 mei 2016 promoveerde Red Bull Verstappen om Daniil Kvyat te vervangen. Jos Verstappen gaf toen aan dat hij een stap terug zou zetten in het beheren van de carriere van zijn zoon. De eerste race voor Red Bull Racing bracht meteen veel spanning mee: Verstappen had last van angst en sliep drie nachten niet. Toch behaalde hij in zijn eerste kwalificatiedeel voor het team zijn beste startpositie tot dan toe, een vierde plaats.

In die periode kende hij ook sportieve hoogtepunten. Na een botsing tussen Lewis Hamilton en Nico Rosberg schoof Verstappen op naar de tweede plaats. Later bleef hij langer op de baan dan Daniel Ricciardo na diens pitstop, nam op ronde 44 de leiding en hield Kimi Raikkonen achter zich om de race te winnen. Daarmee werd hij de jongste coureur ooit die een race leidde, op het podium stond en een Formule 1-race won, en bovendien de eerste Nederlandse winnaar in de Formule 1.

Zijn record als jongste leider van een racehond, en ook zijn record als jongste coureur met de snelste ronde, hielden jarenlang stand. Op 6 april 2025 werd het record van jongste leider in een race door Andrea Kimi Antonelli verbroken, en later in 2025 pakte ook Antonelli het record voor de jongste snelste ronde af.

Doorbraakjaren bij Red Bull

In 2017 kende Max Verstappen een seizoen met hoogtepunten en tegenslagen. Hij won twee races, in Maleisië en Mexico. Tijdens de Grote Prijs van Mexico werd hij bovendien de jongste rijder ooit die een volledige race aan de leiding reed. Verder werd hij derde in China en tweede in Japan. In de Grote Prijs van de Verenigde Staten verloor hij een podiumplaats door een straf voor het afsnijden van bochten. Na die penalty noemde hij de raceofficial die hem bestrafte een "idiot" en hij zei ook tegen fans dat ze de race van het jaar daarop niet moesten bijwonen. Dat jaar viel hij ook zeven van de twintig races uit, onder meer door instabiliteit van de wagen en door ongevallen. In het kampioenschap eindigde hij als vierde, één plaats en 32 punten achter teamgenoot Daniel Ricciardo.

Ook in 2018 bleef Verstappen in de belangstelling. Hij was betrokken bij een botsing met Ricciardo in Azerbeidzjan en kreeg kritiek op zijn kwalificatieprestatie in Monaco. In Brazilië kreeg hij een community service-straf nadat hij rivaliserende rijder Esteban Ocon had aangevallen. Sportief liet hij zich echter opnieuw zien met overwinningen in Oostenrijk, zijn eerste zege van het seizoen, en in Mexico, zijn tweede. In totaal behaalde hij elf podiumplaatsen. Hij sloot het kampioenschap af als vierde, met 79 punten meer dan Ricciardo. Na dat seizoen verliet Ricciardo het team.

Doorbraak en titelstrijd

Max Verstappen behaalde op 3 augustus 2019 zijn eerste poleposition. Daarmee werd hij de eerste Nederlandse rijder die een poleposition behaalde en tegelijk de honderdste coureur die vanop pole aan een Formule 1-grid startte. Voor Honda als motorleverancier was het ook de eerste pole sinds Jenson Button. In 2019 won Verstappen drie races: in Oostenrijk, Duitsland en Brazilie. In Brazilie pakte hij ook zijn tweede poleposition. Hij sloot het seizoen af met zes podiumplaatsen en de derde plaats in het kampioenschap.

In 2020 zette Verstappen die lijn verder met elf podiums in twaalf afgewerkte races. Hij won de 70th Anniversary Grand Prix op Silverstone, hoewel hij vanop de vierde plaats startte. Zijn enige poleposition van dat seizoen behaalde hij in Abu Dhabi, waar hij ook de Grand Prix won. Hij eindigde 2020 als vice-kampioen achter Valtteri Bottas.

Het seizoen 2021 draaide uit op een rechtstreeks duel tussen Verstappen en Lewis Hamilton, dat tot en met de laatste ronde duurde. Verstappen won onder meer in Frankrijk, tijdens het Oostenrijkse dubbelweekend en in de sprintrace in Engeland. In de Britse Grand Prix botsten Verstappen en Hamilton in Copse corner. Verstappen viel uit na die aanrijding en onderging daarna gedetailleerde medische onderzoeken. Hamilton kreeg een straf, maar won de race toch, terwijl Verstappen en Red Bull het resultaat zonder succes aanvochten. Later in het jaar won Verstappen ook de allereerste Dutch Grand Prix, waarin hij van start tot finish aan de leiding reed. In de Turkish GP nam hij met een tweede plaats de leiding, terwijl Hamilton slechts vijfde werd. In Interlagos behaalde Verstappen poleposition en won hij op zaterdag de korte race, maar Hamilton won daar de hoofdrace na twee straffen. Verstappen won ook op de circuits van Losail en Jeddah. Uiteindelijk haalde hij Hamilton op de laatste ronde, na de herstart, in en werd zo wereldkampioen Formule 1. Na die Grand Prix kondigde hij aan met nummer 1 te zullen rijden in plaats van nummer 33.

In 2022 kreeg Verstappen aanvankelijk af te rekenen met uitvallen in de eerste fase van het seizoen, maar de betrouwbaarheid van de wagen herstelde zich snel en liet hem opnieuw races winnen. In Imola pakte hij poleposition, de sprintrace en de hoofdrace. Bij de debuutrace van de Miami Grand Prix klopte hij de Ferrari's, en vanaf de Spaanse Grand Prix nam hij de leiding in het kampioenschap over van Charles Leclerc. Na die race bleef hij op de eerste plaats in het kampioenschap staan.

Doorbraak, titels en records

In maart 2022 kondigden Max Verstappen en Red Bull een contractverlenging aan tot het einde van 2028. Daarbij kreeg Verstappen een forse salarisverhoging, en in 2022 werd hij de best betaalde Formule 1-piloot. Forbes schatte dat hij dat jaar 60 miljoen Amerikaanse dollar verdiende aan loon en bonussen bij Red Bull.

Op de baan kende Verstappen in 2022 een opvallende reeks. Hij pakte podiumplaatsen en behaalde vijf opeenvolgende zeges in Frankrijk, Hongarije, België, Nederland en Italië. Met overwinningen in Spanje en Canada kwam hij op 40 en 41 carrièrezeges, waarmee hij het aantal zeges van Ayrton Senna evenaarde. Hij evenaarde ook het record van Sebastian Vettel met negen opeenvolgende Formule 1-overwinningen uit 2013. Een week na de Canadese GP won hij opnieuw in Italië, en zo zette hij een nieuw record neer met tien opeenvolgende zeges in een enkel F1-seizoen. In Japan behaalde hij zijn dertiende overwinning van het seizoen en verbrak hij het record van Michael Schumacher van 12 zeges.

Tijdens de GP van Japan in Suzuka werd Verstappen tweevoudig wereldkampioen in de Formule 1. Zijn resultaat bezorgde Red Bull Racing bovendien de zesde constructeurswereldtitel in de Formule 1. Zijn record werd later in 2022 wel overtroffen tijdens de Mexico GP. Op 9 december 2022 werd hij op de FIA Gala Ceremony in Bologna officieel uitgeroepen tot tweevoudig F1-kampioen en kreeg hij een trofee voor zijn tweede wereldtitel.

In 2023 won Verstappen op 5 november de Grote Prijs van Sao Paulo, zijn zeventiende zege van het seizoen. Daarmee verbrak hij het record van Alberto Ascari, die in 1952 zes van de acht races won. Enkele dagen later verscheen hij als eerste Nederlander sinds 1966 op de cover van Time. Aan het einde van het seizoen stond Verstappen op 54 Grand Prix-zeges, goed voor de derde plaats op de lijst van meeste overwinningen in de Formule 1, achter Michael Schumacher en Lewis Hamilton.

Onrust en sterke seizoensstart in 2024

Voor de start van het Formule 1-seizoen 2024 ontstonden geruchten over de toekomst van Max Verstappen door beschuldigingen van intimidatie rond Christian Horner. Jos Verstappen, de vader van Max, uitte kritiek op Horner en op de uitkomst van het interne onderzoek van Red Bull. Dat onderzoek sprak Christian Horner echter vrij van de beschuldigingen, waarna hij teamprincipal bleef. Max Verstappen steunde de positie van zijn vader, maar bleef wel bij Red Bull Racing voor het seizoen 2024.

Sportief kende Verstappen een sterke openingsfase. Hij domineerde de eerste twee races van het jaar en behaalde in Bahrein zijn vijfde Grand Chelem uit zijn carrière. In Australië kende hij daarna een zeldzame uitvalbeurt door een defect aan de Red Bull-wagen; het was zijn eerste opgave in twee jaar. Zijn vorige uitvalbeurt was ook in Australië, tijdens de Grand Prix van 2022. In diezelfde Grand Prix won telkens een Ferrari-rijder: Charles Leclerc in 2022 en Carlos Sainz in 2024. Na Australië won Verstappen vervolgens twee sprintraces, in China en Miami.

Sterke reeks en moeilijke races

Max Verstappen zette in 2024 een opvallende reeks neer in de kwalificaties. Op de Emilia-Romagna GP evenaarde hij een record voor de meeste opeenvolgende poles dat meer dan 30 jaar standhield. Met de pole in Imola had hij alle poles beet in de eerste zeven races van 2024, en samen met de Abu Dhabi GP van 2023 kwam hij uit op acht opeenvolgende poles. Daarmee verbrak hij het record van Ayrton Senna, die tussen Spanje 1988 en de Verenigde Staten 1989 tot acht opeenvolgende poles was gekomen. Verstappen won vervolgens ook de Emilia-Romagna GP, waarbij hij Lando Norris in de slotronden achter zich hield. Na die pole in Imola reed hij bovendien nog 's nachts en de ochtend erna in de simulator, en hij won de virtuele 24 Hours of Nürburgring met Team Redline, samen met Chris Lulham, Florian Lebigre en Diogo Pinto. Zijn overwinning in iRacing werd bevestigd terwijl hij nog op het circuit van Imola aanwezig was.

Niet elk weekend verliep echter volgens plan. In Monaco startte en finishte hij als zesde, omdat hij door de beperkingen van de wagen en het circuit niet kon meestrijden voor pole of overwinning. Hij merkte daarbij op dat de GP van Monaco geen echte race was, omdat er in de top 10 geen positiewissels waren.

Ook in Canada was het spannend. Verstappen en George Russell noteerden allebei een tijd van 1:12.000 voor pole position, maar Russell kreeg de pole omdat hij die tijd eerst had neergezet. Verstappen kreeg het lastig om de leiding te nemen in een regenachtige race, maar hij hield stand en won zijn 60e Formule 1-race na een safetycar door Logan Sargeant.

In Spanje startte hij tweede en kwam hij in gevecht met polesitter Lando Norris. Tijdens het duel tussen Red Bull en McLaren ging Verstappen van de baan, waarna George Russell de leiding nam. Later haalde Verstappen Norris en Russell opnieuw in en reed hij naar de eerste plaats. Zo boekte hij zijn 61e carrièrezege door zijn voorsprong op Norris te controleren.

In Oostenrijk won Verstappen eerst de sprintrace en pakte hij ook pole voor de hoofdrace, zijn 40e carrièrepole. In de hoofdrace verloor hij tijd door een fout bij de pitstop en blokkeerde hij zijn banden bij het uitrijden van de pits. Op ronde 52 kwam het tot een aanrijding met Lando Norris; Norris viel uit en Verstappen kreeg een straf van 10 seconden. Daardoor eindigde hij vijfde. Daarna won Verstappen ook geen volgende races meer, waardoor zijn winless streak opliep tot een lengte die niet meer was gezien sinds 2020. Toch bleef hij in het kampioenschap punten scoren in al die races en hield hij Lando Norris op afstand. Hij werd daarbij derde keer tweede in Groot-Brittannië, Nederland en Singapore.

Reactie op FIA-maatregelen

Voor de Grote Prijs van Singapore kondigde FIA-voorzitter Mohammed Ben Sulayem maatregelen aan om vloeken op de radio te beperken, nadat hij de taal van de coureurs had bekritiseerd. Tijdens een vrijdagse persconferentie in Singapore uitte Max Verstappen kritiek op de prestaties van zijn wagen met expliciete taal. De FIA strafte hem daarvoor met gemeenschapsdienst. Als reactie daarop organiseerde Verstappen een protest door in de officiële persconferenties van de Formule 1 korte antwoorden te geven. Later hield hij een onofficiële persconferentie om zijn verzet tegen de FIA-maatregelen toe te lichten, niet om de journalisten te bekritiseren. Hij zei daarbij dat hij Formule 1 zou verlaten als de maatregelen van de FIA zouden doorgaan.

Strijd in de Verenigde Staten en Mexico

Tijdens de Grand Prix van de Verenigde Staten zette Max Verstappen zijn reeks van poleposities en sprintzeges verder. Na zijn sprintzege was hij duidelijk erg tevreden met het resultaat. In de kwalificatie voor de hoofdrace kwam hij heel dicht bij poleposition. Hij klopte de sectortijd van Lando Norris in sector 1, maar een crash van George Russell in de laatste minuten van Q3 zorgde ervoor dat Verstappen Norris niet meer kon voorbijsteken. Daardoor begon hij de hoofdrace vanaf de tweede plaats.

Bij de start van de race waagde Verstappen een riskante inhaalmanoeuvre op Norris, terwijl Charles Leclerc meteen de leiding nam. In de race volgden meerdere duels tussen Verstappen en Norris. Op ronde 52 haalde Norris Verstappen in, maar hij overschreed daarbij de tracklimits. Voor die actie kreeg Norris een tijdstraf van vijf seconden. Verstappen bleef daardoor derde en pakte alsnog een podiumplaats. Met dat resultaat vergrootte hij ook zijn voorsprong in het kampioenschap.

Ook in Mexico botste Verstappen opnieuw met Norris. Op ronde 11 duwde hij Norris van de baan, waarna er later nog een aanrijding volgde waarbij beide wagens opnieuw van de baan gingen. Verstappen kreeg daarvoor twee straffen samen goed voor 20 seconden, en zakte door die penalties naar de zesde plaats. Norris won de Grand Prix van Mexico en noemde Verstappen daarbij gevaarlijk.

Omstredenheid en herstel in Sao Paulo

Na de Grand Prix van Mexico zei Max Verstappen dat hij geen spijt had van zijn acties. Hij voegde daar sarcastisch aan toe dat de stewards hem de volgende keer maar 30 seconden moesten straffen. In Sao Paulo moest hij vervolgens vanaf de zeventiende plaats starten door een straf voor zijn zesde motorwissel van het seizoen. Verstappen koos er daar voor om zo lang mogelijk met dezelfde bandenset door te rijden. Ondanks de zware regen, die veel rijders in de problemen bracht, wist hij zich toch naar voren te werken.

Op de 32ste ronde lag Verstappen op de tweede plaats, achter Esteban Ocon, toen Franco Colapinto voor een rode vlag zorgde. Tijdens die onderbreking wisselde Verstappen van banden zonder positie te verliezen. Na de herstart haalde hij Ocon in en bouwde hij bijna 20 seconden voorsprong uit om de Grand Prix van Sao Paulo te winnen. Hij reed ook de snelste ronde en werd met 39 procent van de stemmen uitgeroepen tot coureur van de dag.

Terug in de titelstrijd

Max Verstappen kende in het seizoen een duidelijke heropleving in de titelstrijd. Na de overwinning in Brazilië beëindigde hij een reeks van tien races en meer dan vier maanden zonder zege. Diezelfde periode bracht hem ook een opvallend record: hij verbrak het record van Michael Schumacher van 896 opeenvolgende dagen als kampioenschapsleider. In Brazilië werd hij bovendien de vijfde Formule 1-coureur die een race won vanaf de 17de startplaats of lager.

Het seizoen begon met Liam Lawson als nieuwe ploegmaat, de eerste jongere teamgenoot dan Verstappen in de Formule 1. Toen Lawson later werd vervangen door Yuki Tsunoda, bleef Verstappen dus met een jongere teamgenoot rijden. In Australië startte hij derde en finishte hij tweede, mede door een fout van Oscar Piastri. Dat leverde hem 18 punten op, nadat hij het jaar voordien was uitgevallen.

Daarna volgden meerdere sterke resultaten. In Japan pakte Verstappen voor de vierde keer op rij poleposition, brak hij het baanrecord dat voordien op naam stond van Sebastian Vettel, en won hij de race van start tot finish. In Emilia-Romagna won hij na een inhaalactie op Piastri bij de start en door voordeel te halen uit twee gele vlaggen. Verder behaalde hij twee podiumplaatsen in Canada en Nederland, en pakte hij een poleposition in Groot-Brittannië.

In Italië reed Verstappen naar poleposition met de snelste pole in de Formule 1-geschiedenis en won hij de race, waarmee hij een winloze reeks van acht races beëindigde. In Azerbeidzjan zette hij zijn sterke vorm voort met poleposition in een kwalificatie die werd onderbroken door zes rode vlaggen. In de race domineerde hij en behaalde hij zijn zesde Grand Chelem, waarmee hij Lewis Hamilton evenaarde. Die zege bracht zijn titelkansen opnieuw tot leven, zeker nadat Piastri uitviel en Norris slechts zevende werd.

Ook in de Verenigde Staten had Verstappen een perfect weekend: hij pakte pole voor de sprintrace en won die, en hij won vervolgens ook de hoofdrace van start tot finish, waardoor de voorsprong van de leider terugliep tot 40 punten. Na die race erkende Verstappen zelf opnieuw de titelkansen, terwijl Helmut Marko de rol van nieuwe teambaas Laurent Mekies benadrukte. In Las Vegas won hij opnieuw na een fout van Norris en diskwalificaties voor McLaren, waardoor hij gelijk kwam met Piastri en Norris’ voorsprong terugbracht tot 24 punten.

In Qatar behaalde Verstappen zijn zeventigste zege, geholpen door een strategische fout van McLaren, en kwam hij tweede te staan in het kampioenschap. Hij had daar nog altijd een scenario nodig waarin hij moest winnen en Norris vierde of lager moest finishen. Uiteindelijk werd Verstappen vicekampioen: Norris werd derde in Abu Dhabi, waardoor Verstappens reeks van titels werd onderbroken. Hij sloot het seizoen af met acht polepositions, acht overwinningen, zestien podiumplaatsen en 421 punten, op twee punten van de Britse McLaren-coureur.

Uitbouw van Verstappen.com Racing

Max Verstappen richtte Verstappen.com Racing op in 2022. Het team begon in de virtuele racerij, maar breidde in 2025 verder uit naar de GT World Challenge Europe Endurance Cup. Voor dat programma werkte Verstappen.com Racing samen met Aston Martin in de Endurance Cup en met Emil Frey Racing in de Sprint-categorie.

Op 9 mei 2025 nam Verstappen deel aan een test voor Emil Frey in de Nürburgring Endurance Series. Daarbij gebruikte hij het pseudoniem Franz Hermann. Hij reed met een Ferrari 296 GT3 op de Nordschleife en zette meteen de snelste ronde neer, waarmee hij ook het baanrecord verbrak.

Later volgde zijn eerste GT3-zege, op 27 september 2025. Samen met teamgenoot Chris Lulham won Verstappen de negende ronde van de Nürburgring Langstrecken-Serie op de Nordschleife. Het duo reed met Ferrari 296 GT3 nummer 31 voor Emil Frey Racing en kwam uit onder Verstappen.com Racing, dat verbonden was aan Red Bull.

Verstappen startte de race vanaf de derde plaats en nam in de eerste bocht de leiding. Tijdens de eerste twee stints bouwde hij meer dan een minuut voorsprong uit. Kort na halverwege gaf hij de auto door aan Chris Lulham, die het tempo hoog hield en de overwinning veiligstelde. Verstappen en Lulham wonnen uiteindelijk met een voorsprong van 24,496 seconden.

Herkomst en privéleven

Max Verstappen werd in 1997 geboren in Hasselt, België. Tot zijn 18 jaar had hij geen Nederlandse nationaliteit, maar enkel een sportlicentie. Hij woonde in Maaseik, een Belgische stad dicht bij de Nederlandse grens, en zei zelf dat hij alleen in België sliep en overdag in Nederland was. Hoewel hij in België werd opgevoed, identificeert hij zich als Nederlander en koos hij ervoor om professioneel onder de Nederlandse vlag te racen omdat hij zich meer Nederlands voelt.

Sinds oktober 2015 woont Verstappen in Monte Carlo, Monaco. Daar verblijven ook Valtteri Bottas, Daniel Ricciardo en Nico Rosberg. In zijn persoonlijke leven formaliseerde hij in 2021 een relatie met het Braziliaanse model Kelly Piquet, de dochter van drievoudig Formule 1-kampioen Nelson Piquet. Verstappen werd daarmee stiefvader van Penélope, de dochter van Kelly Piquet en ex-Red Bull-coureur Daniil Kvyat. Hij noemde haar ‘P’ en verschijnt vaak met haar op livestreams op zijn sociale media. Zelf omschreef hij zich als een ‘bonus dad’ voor Penélope.

In december 2024 maakte Kelly Piquet haar zwangerschap bekend, waardoor Verstappen voor het eerst vader werd. In april 2025 werd hij vader van zijn eerste dochter, Lily.

Scroll naar boven