Paul Van Himst

Van Himst als speler bij Anderlecht in 1973
Van Himst als speler bij Anderlecht in 1973

Paul Van Himst werd geboren op 2 oktober 1943 in Sint-Pieters-Leeuw en is een voormalig Belgisch voetballer en trainer. Hij speelde van zijn negende tot zijn 32e voor RSC Anderlecht in Brussel en debuteerde op 16-jarige leeftijd in de senioren. Meestal kwam hij uit als halfspeler of centrumspits. Op 19 oktober 1960 maakte hij zijn debuut voor de Belgische nationale ploeg in Stockholm tegen Zweden. In datzelfde jaar werd hij door Belgische sportjournalisten verkozen tot Belgisch Voetballer van het Jaar.

Met RSC Anderlecht won hij acht keer het landskampioenschap en vier keer de Beker. Hij behaalde onder meer de titel in 1962 onder trainer Pierre Sinibaldi en vijf opeenvolgende kampioenschappen van 1964 tot 1968. In 1965 volgde ook de dubbel. Van Himst was topschutter in de Belgische eerste klasse in 1964, 1966 en 1968. Hij bereikte met Anderlecht de finale van de Inter-Cities Fairs Cup in 1969/70, nadat de club op 22 april 1970 de heenwedstrijd tegen FC Arsenal met 3-1 won en de terugwedstrijd met 0-3 verloor. In België won hij vier keer de Gouden Schoen en in augustus 1995 werd hij uitgeroepen tot beste Belgische speler aller tijden.

Succesjaren bij RSC Anderlecht

Paul Van Himst werd op 2 oktober 1943 geboren in Sint-Pieters-Leeuw en was een voormalig Belgisch voetballer en trainer. Als aanvallende speler bij RSC Anderlecht won hij acht keer het landskampioenschap en vier keer de beker. Met Anderlecht bereikte hij in 1970 ook de finale van de Inter-Cities Fairs Cup. Daarnaast kreeg hij in België vier keer de Gouden Schoen. In augustus 1995 werd hij uitgeroepen tot de beste Belgische speler aller tijden.

Jaren bij RSC Anderlecht en de nationale doorbraak

Paul Van Himst voetbalde vanaf zijn negende tot zijn 32e voor RSC Anderlecht in Brussel. Hij maakte op 16-jarige leeftijd zijn debuut in de seniorenwedstrijden van de jeugdploeg van Anderlecht. In zijn jeugd speelde hij samen met Jef Jurion, Jacques Stockman, Pierre Hanon, Georges Heylens en Jan Mulder. Later vormde hij ook een ploeg met Hugo Broos en Rob Rensenbrink bij RSC Anderlecht. Van Himst speelde vooral als half of centrumspits.

Op 19 oktober 1960 debuteerde hij in het Belgisch nationaal elftal in Stockholm tegen Zweden. In datzelfde jaar werd hij door Belgische sportjournalisten uitgeroepen tot Belgisch Voetballer van het Jaar. Met RSC Anderlecht won hij in 1962 het nationaal kampioenschap onder trainer Pierre Sinibaldi. Daarna volgde een sterke reeks met vijf opeenvolgende titels van 1964 tot 1968. In 1965 pakte hij met Anderlecht ook de dubbel. Hij werd topschutter in de Belgische eerste klasse in 1964, 1966 en 1968.

In 1969/70 bereikte hij met Anderlecht de finale van de Inter-Cities Fairs Cup. Op 22 april 1970 won Anderlecht de heenwedstrijd met 3-1 tegen FC Arsenal, maar verloor het de terugwedstrijd met 0-3. Van Himst scoorde dat seizoen 10 doelpunten, het hoogste aantal in die competitie. In 1971/72 won hij opnieuw de dubbel met Anderlecht, en in 1972 nam hij deel aan het Europees kampioenschap met de Belgische nationale ploeg. Nadien volgden nog de bekerwinst in 1973, zijn achtste Belgische titel in 1974 en zijn vierde beker in 1975, waarna hij de club verliet. Hij speelde ook in Europese bekercompetities zoals de Champions, de Cup en de Inter-Cities Fairs Cup zonder ooit een finale te winnen.

Europese duels met Anderlecht

Met Anderlecht kende Paul Van Himst in de jaren zestig verschillende opvallende Europese confrontaties. In de eerste ronde van de Europacup 1962/63 schakelde Anderlecht Real Madrid uit, maar in de kwartfinales werd de ploeg uitgeschakeld door FC Dundee. Dat Dundee had daarvoor al zwaar uitgehaald met een 8:1 tegen 1. FC Köln en een 4:1 tegen Sporting Lissabon. Op 6 maart 1963 verloor Anderlecht thuis met 1:4 in het Stade du Heysel, voor 64.703 toeschouwers. Alan Gilzean, Ian Ure en Bert Slater speelden daarin een belangrijke rol voor de Schotse ploeg.

Ook in de Europacup 1964/65 was Anderlecht actief. De ploeg haalde winst tegen FC Bologna na drie wedstrijden, maar werd daarna uitgeschakeld door Liverpool. Twee jaar later zorgde Van Himst zelf voor een belangrijk moment tegen Real Madrid: op 23 februari 1966 scoorde hij thuis de 1:0 voor 110.000 toeschouwers. In de terugwedstrijd won Real Madrid met 4:2 en ging Anderlecht uit de competitie.

Op 10 september 1966 viel Van Himst opnieuw op met doelpuntenproductie. In de uitwedstrijd tegen Haka Valkeakoski scoorde hij vijf keer in een 10:1-overwinning van Anderlecht. In de Europacup 1968/69 volgde nog een sterke thuiszege tegen Manchester United: Anderlecht won op 27 november 1968 met 3:1, maar op Old Trafford verloor het met 3:0 en strandde het alsnog. In de Inter-Cities Fairs Cup van 1969/70 bereikte Van Himst met Anderlecht de finale tegen FC Arsenal.

Europese successen en afscheid

Paul Van Himst bouwde bij Anderlecht ook in Europa een indrukwekkend palmares uit. In de Europacup speelde hij meer dan veertig wedstrijden en scoorde hij meer dan twintig keer. In het seizoen 1974/75 kwam hij zes keer in actie in de Europacup, tegen Slovan Preßburg, Olympiakos Piraeus en Leeds United. Zijn niveau leverde hem internationale erkenning op: in 1964 werd hij vijfde in de verkiezing van Europees voetballer van het jaar, achter Denis Law, Luis Suárez, Amancio en Eusébio, en in 1965 werd hij vierde, achter Eusébio, Giacinto Facchetti en Luis Suárez. Hij speelde ook voor een Europese selectie die op 20 mei 1964 in Kopenhagen Noord-Europa met 4:2 versloeg, samen met onder anderen José Augusto, Jimmy Greaves, Denis Law en Bobby Charlton.

In de Belgische competitie gold Van Himst als een leider en denker in een fysiek veeleisend voetbalmilieu. Journalisten gaven hem de bijnaam Das Fräulein wegens een vermeend gebrek aan vechtlust, terwijl anderen hem uit bewondering Der weiße Pelé noemden om zijn voetbalklasse. Na zijn vertrek bij Anderlecht speelde hij nog één jaar voor RWD Molenbeek en één jaar voor tweedeklasser Eendracht Aalst. Zijn afscheidwedstrijd vond plaats in Brussel op 26 maart 1975. Voor 35.000 toeschouwers in Parc Astrid speelde Anderlecht toen tegen een wereldelftal; Van Himst maakte al in de tweede minuut de 1:0 in de 8:3-overwinning. In die wedstrijd stond hij samen met Jan Ruister, Gilbert Van Binst, Jean Thissen, Hugo Broos, Erwin Van den Daele, Jean Dockx, Francois Van der Elst, Torsten Anderson, Ludo Coeck, Jan Verheyen, Attila Ladinszky, Guido Nicolaes en Rob Rensenbrink.

Interlands en internationale doorbraak

Paul Van Himst speelde tussen 1960 en 1974 in totaal 81 interlands voor België en scoorde daarin 30 doelpunten. Hij debuteerde op 19 oktober 1960 in een WK-kwalificatiewedstrijd in Solna tegen Zweden. In dat eerste duel speelde hij samen met Anderlecht-ploegmaats Laurent Verbiest, Pierre Hanon, Martin Lippens, Jef Jurion en Jacky Stockman. Zweden won die kwalificatiewedstrijd met 2:0 en eindigde als groepswinnaar voor Zwitserland en België.

Zijn eerste interlanddoelpunt volgde al in zijn tweede wedstrijd, op 30 oktober 1960, tijdens een 2:1-zege tegen Hongarije. Op 8 maart 1961 kwam hij voor het eerst uit tegen Duitsland, in Frankfurt. België, toen gecoacht door Sepp Herberger, verloor met 1:0.

Van Himst liet ook in vriendschappelijke en belangrijke wedstrijden zijn stempel na. Op 24 april 1963 scoorde hij in Brussel in de 5:1-zege tegen wereldkampioen Brazilië. Op 25 december 1963 maakte hij zelfs twee doelpunten in de 2:1-overwinning tegen Frankrijk in Parijs. In 1965 maakte hij deel uit van de Belgische selectie voor de WK-kwalificatiewedstrijden tegen Israël en Bulgarije in groep 1.

Hij nam ook deel aan het WK van 1970 en aan het Europees kampioenschap van 1972, waar België derde eindigde.

Naar het WK van 1970

Na vier wedstrijden in groep 1 van de WK-kwalificatie voor 1966 stonden België en Bulgarije allebei op 6:2 punten. België had daarbij een doelsaldo van 11:3, tegenover 9:6 voor Bulgarije. Toch moest een testwedstrijd in Florence op 29 december 1965 de beslissing brengen. België verloor die play-off met 1:2 van Bulgarije, waardoor het wereldkampioenschap in Engeland zonder Van Himst en ploegmaats Heylens, Verbiest, Jurion, Thio, Stockman en Puis moest worden gespeeld.

In de Europese kampioenschapskwalificaties van 1964 en 1968 slaagde België er evenmin in om zich te plaatsen. Van Himst scoorde wel opvallend in die campagne: op 11 november 1966 maakte hij in Brussel beide doelpunten in de 2:1-zege tegen Frankrijk. In de EK-kwalificatie scoorde hij vier keer in vier wedstrijden. België verloor tweemaal van Polen, met 1:3 en 2:4, maar haalde in de onderlinge duels met Frankrijk 3:1 punten. Frankrijk strandde uiteindelijk zelf na verlies tegen Joegoslavië in de kwartfinales van de kwalificatie.

Na het WK van 1970 in Mexico begon Van Himst met België aan een nieuwe poging voor de EK-kwalificatie van 1972. België kwam daarin in groep 5 terecht, samen met Portugal, Schotland en Denemarken.

Op weg naar het WK van 1970 slaagde België er wel in om zich te plaatsen. In groep 6 eindigde het boven Joegoslavië, Spanje en Finland met 9:3 punten. De ploeg van bondscoach Raymond Goethals bestond onder meer uit Van Himst, Christian Piot, Nicolas Dewalque, Jean Dockx, Georges Heylens, Wilfried Puis, Leon Semmeling, Jeon Thissen, Wilfried Van Moer, Johan Devrindt en Raoul Lambert. In Mexico speelde België tegen de Sovjet-Unie, gastland Mexico en El Salvador. Tegen El Salvador pakten Van Himst en zijn ploegmaats beide punten, maar tegen de Sovjet-Unie werd met 1:4 verloren en tegen Mexico met 0:1, in het Estadio Azteca voor 108.192 toeschouwers. Het enige Mexicaanse doelpunt viel op penalty in de 15e minuut. Van Himst bracht volgens deze campagne niet zijn hoogste niveau.

Europese successen en het einde van zijn interlandcarrière

Onder leiding van kapitein Paul Van Himst boekte België een opvallende zege tegen Duitsland, met Franz Beckenbauer, Günter Netzer en Gerd Müller in de ploeg. De twee doelpunten van Gerd Müller beslisten die wedstrijd uiteindelijk in het voordeel van Duitsland. Toch kende België op het Europees kampioenschap van 1972 ook een sterk slot: op 17 juni in Luik speelde Van Himst mee in de troosting tegen Hongarije. Lambert en Paul Van Himst scoorden er binnen vier minuten twee keer, waardoor België op 2:0 kwam. In die wedstrijd maakte Van Himst ook zijn 30e doelpunt voor de Belgische nationale ploeg. België pakte uiteindelijk de derde plaats op het EK 1972.

Daarna volgde de kwalificatie voor het WK van 1974 in Duitsland, met België, Nederland, Noorwegen en IJsland in dezelfde groep. België en Nederland behaalden allebei 8 op 8 tegen Noorwegen en IJsland, en speelden twee keer 0:0 tegen elkaar. Nederland had echter een beter doelsaldo van 24:2 tegenover de Belgische 12:0. Paul Van Himst nam ondanks die ongeslagen reeks en de gelijke stand op punten niet deel aan het WK in Duitsland.

Zijn 14-jarige interlandcarrière liep uiteindelijk af na drie EK-kwalificatiewedstrijden in 1974 tegen IJsland, Frankrijk en Oost-Duitsland. Eerder in die periode had Johan Devrindt nog tweemaal gescoord tegen Denemarken in de EK-kwalificatie van 1972, terwijl Laufbahn op 3 februari 1971 tweemaal scoorde in de 3:0-zege van de Belgische rode duivels.

Van jeugdcoach tot bondscoach

Na het beëindigen van zijn actieve carrière in 1978 werd Paul Van Himst jeugdcoach bij RSC Anderlecht. Tussen 1982 en 1985 stond hij er aan het roer van de profploeg. In die periode boekte hij sterke resultaten: in 1983 won Anderlecht de UEFA Cup, in 1984 haalde de club opnieuw de finale van die competitie, en in 1985 volgde de landstitel. In 1987 werd hij coach van RWD Molenbeek.

Tussendoor trok Van Himst zich tijdelijk terug uit het voetbal om zich toe te leggen op zijn groothandel in koffie. Als eigenaar van dat bedrijf had hij ook een kleine rol als voetballer in de film Flucht oder Sieg uit 1981.

In 1991 werd hij trainer van de Belgische nationale ploeg. Met België haalde hij op het WK van 1994 in de Verenigde Staten de achtste finales. Na het mislopen van de kwalificatie voor het EK 1996 werd hij ontslagen.

Scroll naar boven